Er restte alleen nog adieu!

“Waarom ik? Waarom een ander!”, 

was wat mijn moeder dikwijls uit haar mond liet vallen, nadat ze te horen had gekregen ongeneeslijk ziek te zijn. Een dappere zin, die mij altijd zal bij blijven. Want ja; waarom zij niet en een ander wel? 

Mijn moeder was een vrouw die vaak naar grote steden afreisde om cultuur te snuiven, het fijn vond nieuwe mensen te ontmoeten en (nog het meest van al!) erg graag schreef. Met veel plezier heeft zij een aantal jaar kunnen en mogen studeren op de schrijversvakschool in Amsterdam en heeft tevens een podiumplek weten te behalen tijdens een zeer prestigieuze schrijfwedstrijd (de raadselige roos). Kortom; ze had talent. En ze vond het heerlijk. 

Wat de ziekte die zij had helaas (ook) met zich meebracht, was dat zij op een gegeven moment niet meer kon schrijven. Ze heeft nog wel een tijdje kunnen typen daarna, maar ook dat was op den duur geen doen meer. Er konden geen woorden meer op papier gezet worden. En dat is voor iemand die graag schrijft, een ware kwelling. 

Op 5 juli 2012 kreeg ik het akelige telefoontje, van één van de zusters van het verpleegtehuis; mijn moeder was die ochtend overleden. Zomaar. Zonder waarschuwing. Adieu. 

Toen ik in de dagen daarna met de uitvaart bezig was, werd ik gebeld door een hele goede vriendin van mijn moeder. Een schrijfster ook. Marjon. Ze liet weten dat zij een tweetal weken daarvoor tijdens het bezoeken van mijn moeder iets had moeten opschrijven van haar. Mijn moeder had voorgedragen, Marjon had genoteerd. En wel het volgende; 

Als het onzegbare, 

niet meer tot woorden 

geboetseerd kan worden, 

rest alleen nog adieu. 

De tekst voor op de rouwkaart was daar. 

Nu is het morgen moederdag. De derde zonder haar! Een cadeautje voor mijn moeder kopen kan natuurlijk niet meer (niet zozeer het kopen, als wel het geven wat een beetje lastig wordt namelijk 😉), maar ik heb voor de gelegenheid wel iets anders gekocht/gemaakt. 

Omdat ík het voor haar nog wel tot woorden kon boetseren. 😊 

  
© Eveline – Mei 2015

5 thoughts on “Er restte alleen nog adieu!

  1. Wat mooi Eveline. Wat moet het fijn zijn dat ze haar verhalen heeft achtergelaten. Misschien ook dagboeken. Brieven. Ze zou vast ook supergrote zijn op jouw verhalen. En natuurlijk helemaal op de hoofdpersonen in jouw verhalen. T
    Vorig jaar dacht ik zeker te weten dat ik voor het laatst Moederdag met haar doorbracht. En dit jaar weer. Liefs, Narda en een hele fijne moederdag morgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s