Laddertje

Gistermiddag moest mijn vader weer naar de specialist voor zijn oog (heb je gemist waar dit over gaat? Klik hier!). Hij moest naar een ziekenhuis, wat wij noemen: “aan de overkant”. Wij wonen aan het einde van de wereld rechtsaf, maar gelukkig verbindt de Westerscheldetunnel ons nog wel met de rest van Nederland. 😉 Maar enfin, met 1 werkend oog rijden en zelfs fietsen is eigenlijk niet zo’n goed idee, laat staan door een tunnel gaan. En dus, reed ik hem heen en weer naar de overkant.

Eenmaal daar aangekomen was het druppeltje hier, zalfje daar, volg het licht hier, echo-apparaat daar. Ja, ook voor het oog heb je echo-apparaten. Er moest tevens een vloeistof in beide ogen worden gedruppeld waardoor zijn pupillen wagenwijd open gingen staan. Het leek, alsof mijn vader zo van een trance-feestje af kwam en daar iets te enthousiast gefeest had.

Toen we voor het laatste onderzoek van die middag aan het wachten waren, begon mijn vader te praten en ik dácht dat hij zou gaan mededelen dat het toch allemaal wel spannend is, zo met dat oog, die onderzoeken en controles. In plaats daarvan kwam er een autistisch kantje naar boven waarbij hij slechts opmerkte;

“Bah, dat geeft toch altijd hinder in je dagelijkse routine hè; ziekenhuisbezoek. Ik hou van orde en regelmaat en dit verstoort het gigantisch!”.

Nee, kijken met 1 oog dan! 😉

Toen we het ziekenhuis uitliepen was mijn oudste dochter (die dus mee was) luidkeels aan het zingen dat we nog niet naar huis gingen en mijn vader liep rond met grote ogen.

Ze keken ons na! Ik zweer het!

Eenmaal thuis zag ik overigens waarom…

foto (42)

Ja, het was weer een bijzonder middagje ;-).

© Eveline – Juni 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s