Kwijt?

Onze jongste dochter (3 jr.) wilde afgelopen week gaan krijten, bij ons voor, op de stoep. We hadden met elkaar afgesproken dat ze niet van de stoep zou weggaan, zodat ik haar vanuit de woonkamer gewoon kon blijven zien. De voordeur was op een kier gezet en de bak krijtjes ging mee naar buiten. Bon! Have fun! 

Ik was aan het lezen en af en toe keek ik op van m’n boek. Terwijl ik voor de 3e keer een glimp wierp naar buiten, dacht ik nog; ‘aansteller, wat denk je nou, dat ze ontvoerd wordt ofzo?!’. Toen ik na een klein tijdje toch weer op keek… was ze weg….  

De krijtjes lagen onaangeroerd op de stoep en haar allerliefste knuffel er naast. Huh?!?! 😳 

Ik haastte me naar buiten en zag van alles maar niet mijn kind. Niet bij de buren, niet bij het buurmeisje, niet op de stoep naast ons huis, niet op straat. Ik begon langzaam al een beetje naar adem te happen en kon me eigenlijk níet voorstellen, dat dat kind echt verdwenen zou zijn, doe normaal joh!! Maar de waarheid was wel; ik zag haar nergens. Oh, good god! Help! 

Ik liep terug naar binnen om m’n telefoon te pakken. Dit komt echt wel goed hoor! Gewoon even hulp-zoek-troepen inschakelen. Gewoon blijven ademen, gewoon… 

Ineens hoorde ik een dikke scheet. Ik liep terug naar de gang en opende de wc-deur. Daar zat onze kleine meid, haar best te doen. Ze wist met geknepen mondje nog net uit te brengen; 

“Kmoet poepuh!”. 

  
© Eveline – Juli 2015

One thought on “Kwijt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s