Tour de Goes

Vol trots kan ik zeggen dat ik toch inmiddels best wel wat van onze aardkloot gezien heb. Ik ben alles behalve wereldvreemd, en ook met mijn autootje ben ik niet bang om overal en nergens naar toe te crossen. Echter… niet zonder Tom Tom. God no! Zonder Tom Tom ben ik een hulpeloos zielepietje met een richtingsgevoel van Jan drol. Werkelijk! 

Gisteren hadden we een babyshower van ons lief vriendinnetje Debbie. In het plaatsje Goes (Zeeland). De enige weg die ik daar ken is de weg naar het station en verder weet ik de Prenatal en de V&D te zitten, maar daar houdt het gewoon mee op. Opper-de-pop. 

Van het organisatie-panel (😉) hadden we afgesproken om eerst bij de locatie (Taart & Tafel) de boel wat te gaan versieren, alvorens iedereen te ontvangen en de zwangere dame in kwestie te verrassen en bij haar schoonouders op te pikken. Ik had mijn auto ergens gezet (herkenningspunt was Tempo team! Tempo team! Tempo team!) en met 300 keer navragen bij mensen, kwam ik lopend vanaf daar op plaats van locatie. Jippie! Terug naar de parkeerplaats zou toch geen probleem moeten zijn. 

Ja. Dat was de “general idea”. 

Terwijl wij (samen met de moeder van Debbie) terug naar mijn auto liepen (of in ieder geval een poging deden) om Debbie op te gaan halen, kwam ik er al vrij vlot achter dat ik langs punten kwam die ik totaal niet herkende. 

“Wacht even… we lopen niet goed!”, liet ik bezorgd weten. 

Op de vraag van hun waar mijn auto dan stond, kreeg ik het langzaam al warm en stamelde;

“T….empo team! Tempo team ja!”. 

Moeders wist gelukkig zo ongeveer waar ik bedoelde. Toch?! We volgden dan ook trouw. Omdat je mij qua richtingsgevoel werkelijk alles wijs kan maken, zag ik geen noodzaak iemand op de hoogte te stellen van eventueel te laat komen. Maar, hoe kan het ook weer anders; het liep anders dan gepland! Of eigenlijk; wij liepen anders dan gepland. Kris kras door Goes en we zagen allerlei prachtige omgevingen en een hoop geparkeerde auto’s… behalve die van mij, noch Tempo Team!

Onderweg kwamen wij welgeteld 1 iemand tegen. Alleen zij sprak Russisch. Met hand-&voet gebaren probeer je dan alsnog wel wat, maar toen ze ons de weg naar Moskou begon uit te leggen, haakten we af. Het was meer dan duidelijk; dit moesten we zelf oplossen. 

Na een half uur lopen toch maar even de vriend van Debbie op de hoogte gesteld van het verdwalende drama. En dit stopte niet na het vinden van de auto. Mijn enige hou vast in de auto (de Tom-Tommie) had géén idee waar wij nou in hemelsnaam naar toe wilden. Bruggen gingen bewust open toen ze ons zagen aan komen en stoplichten hielden er mee op waar wij voor stonden. 

Iedereen mocht rijden, behalve wij. 

Toen we 360 jaar later eindelijk bij de zwangere aankwamen, was die half vergaan van de honger. De staat van ontbinding was nog net niet ingezet, want ja; haar schoonfamilie zat uiteraard ook in het complot en hadden haar dus nog geen lunch gegeven. Ocherme. 

Maar; eind goed al goed gelukkig. Het was een fantastisch middag en de babyshower was goed verzorgd door “Taart en Tafel”. En nog het allerbelangrijkst; Debbie… heeft genoten 💞. 

Enfin, wij van het organisatie-panel hebben een extra tourtje door Goes gehad. Ook wat waard 😁😉. 

 
 © Eveline – Augustus 2015

One thought on “Tour de Goes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s