Binkie!

Omdat onze kleine man voortdurend verkouden is, kreeg hij gisterochtend een KNO-opruiming. Althans… dit klinkt nu wel heel rigoureus, maar zo was het natuurlijk niet: de neusamandelen waren verdikt en moesten eruit en oorbuisjes in beide trommelvliezen erin. Een operatie van welgeteld zo’n 15 minuten, en het knulletje is in totaal niet meer dan 20 minuten onder narcose geweest. No biggie dus. Toch blijft een moederhart een moederhart.

Omdat onze grote auto momenteel bij de garage staat, moesten we inventief zijn. We hebben ook nog een oldschool MINI voor de deur staan, maar goed; tevens nog 2 dochters die op tijd op school moesten zijn. We losten het zo op: ik met onze baby-boy in alle vroege (welgeteld half 7!) op de fiets en mijn man zou met de Mini de dochters naar school brengen om kwart over 8. Wanneer Max dan uit het ziekenhuis naar huis mocht gaan, zou hij in de draagbare Maxi Cosi (waar hij gelukkig nog in past!) in de Mini mee terug rijden met mijn man en ik op het fietsje naar huis. It’s all good. Teamwork !!! 😀

We liepen om kwart voor 7 het ziekenhuis binnen en Max was harde, vrolijke kreten aan het geven. Och ventje, je hebt geen idee! Gelukkig ook maar. Die onbevangenheid. Let it be! We “checkten” in en zo’n 1,5 uur later was hij aan de beurt. Ik moest een heel non-modieus blauw pak aan en Max had een ziekenhuis-jasje aan, met daaronder zijn grote ronde pamper. Het jochie had nog niks mogen eten omdat hij nuchter moest zijn en was daar inmiddels flink chagrijnig om. En terecht! Ik mocht mee tot in de operatiezaal en daar bleken we even op de anesthesist te moeten wachten. Met een warme deken om hem heen hing hij in mijn armen en viel zowaar bijna in slaap. Mooi, dacht ik nog. Dan wordt dat narcose-kapje tenminste geen gevecht.

Hoe kon ik er zo naast zitten!

Het moment was daar en het kapje werd op z’n neus gezet. En hij begon zich te verzetten. Hij vocht als een beer en met 3 man verpleging moesten ze ‘m vast houden. Een fractie van een seconde had ik zin om, als een leeuwin, iedereen weg te duwen en m’n kind mee te grissen, maar dat doe je natuurlijk niet écht, want het is voor een goed doel. Zijn ogen waren op een gegeven moment gesloten en hij gaf nog dikke snikken na. Maar ik kon wel gaan lieten ze me weten, want hij was onder zeil. Met bevende handjes verliet ik de OK. Mijn man was inmiddels ook gearriveerd en ik vertelde hem hoe het zojuist was gegaan. Het was maar goed dat hij er niet bij was geweest, want zo zei hij, en ik citeer:

“Ik had ze allemaal neer geslagen!”.

Tuurlijk lieverd. Tijd voor koffie!

Ongeveer een goede twintig minuten later werden we gebeld dat we terug naar boven mochten om hem weer op te halen. Wat bleek? Hij was volledig van slag. COMPLEET VAN DE KAART! Ten eerste nog niet helemaal wakker, en ten tweede in paniek. De zuster stelde voor dat ik mét hem op zijn bedje zou gaan zitten en dan zouden zij ons wel naar de kinderafdeling rijden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik voelde me ineens oppermachtig! Mijn kindje als een baby-kangoeroe bij me gebuideld, hekjes van het kinderbedje volledig omhoog en de twee zusters die ons in stilte vervoerden. Alleen de kreten van Max waren te horen. Lang en hartverscheurend.

Eenmaal terug op de kamer bleef Max huilen. Aandoenlijk. Na een uurtje kalmeerde hij eindelijk en wat bleek…. hij had gewoon flinke honger. Grote vreet! MAAR NATUURLIJK! Hij at in één keer een hele eierkoek op. En een volle fles Nutrilon. Hatseflats! Daarna ging hij als een showbinkie alle andere bedjes langs. De andere kindjes waren aan het huilen en Max stond daar maar, het binkie uit te hangen.

foto (65)

Hoe trots kan je als mama zijn. En vooral; waarop? 😛 Stond hij daar; in z’n operatie-jasje, dikke pamper eronder. Vrolijke kreten te geven. Ja, ons binkie!!!! Rete trots, echt waar :-D.

Rond de middag mocht hij naar huis. Jippie! Maar niet, voordat hij een heus dapperheids-diploma kreeg. Aaaaah =).

Diversenfoto's 005

Nog in de auto op weg naar huis viel ons binkie in slaap.

Tja… ook showbinkies hebben hun slaap nodig! 😉

© Eveline – September 2015

Advertenties

Desinfecterende gel

Vandaag in de #Beauty-blog; desinfecterende handgel; heeft het zin, of niet? 

  
Ik ging op onderzoek uit en kwam er achter dat er al diverse studie’s/mensen op losgelaten zijn. Niet losgeslagen, maar losgelaten. Ze komen min of meer allemaal op hetzelfde uit, en wel op het feit dat desinfecterende gel heus wel wat bacteriën doodt, maar dat je handen afspoelen met slechts water alleen, net zo effectief is. En het schijnt tevens, dat je nog het allerbeste je handen met gewone zeep kunt wassen. Antibacteriële zeep werkt ook goed, maar omdat mensen te kort hun handen wassen, krijgt de zeep niet de kans het werk te doen waar die voor gemaakt is. 

Maar, even terug naar die handgel. Het werkt dus wel, maar net zo veel (of weinig) als je handen louter afspoelen. Het aantal bacteriën op je handen na het gebruik van handgel is zo’n 100 keer minder. (Met anti bacteriële zeep 1000 keer minder en met gewone zeep 10.000 keer minder). 

Anyway, mensen; je hebt de desinfecterende gel (waarmee je dus je handen kunt schoonmaken zonder water en zeep) over het algemeen ook in gebruik…. wanneer je GEEN WATER EN ZEEP BIJ DE HAND HEBT! Duh! Dus als je dan onderweg in die dampende stink-bus zit en je hebt net per ongeluk het plakkerig vette haar van de persoon die voor je zit aangeraakt, en je wil nu van je boterhammetje gaan genieten… Sorry hoor, maar dan kies ik toch voor “slechts” 100 keer minder bacteriën op mijn handen, dan helemaal niets aan bacteriën minder. 

Of ben ik nou gek? 

(Oeh, don’t open that door! 😄😋) 

Enfin, naar blijkt schijnt alcohol ook een hoop weg te spoelen. Op de site waar ik dit las bedoelden zij daar natuurlijk: alcohol voor je handen mee. Echter, ik interpreteerde dit als; ‘Drink een wijntje voor het slapen gaan, en alles spoelt netjes schoon!’. 

Mooi! 😉  

© Eveline – September 2015 

(Bronvermelding; nrcnext.nl en andere diversen via Google.nl) 

Ik wacht hier wel!

Zo’n anderhalve week geleden had onze oudste dochter (8 jaar) haar kinderfeestje. Joepie… de… poepie. Met 6 kinderen op pad (of ja; 7, als je onze baby-boy mee telt). Mijn man moest werken, maar ik kreeg gelukkig hulp van mijn vader. 

Kids van school gehaald. In twee keer. Ene club was om kwart voor 12 al uit, de andere om kwart óver 12. Tuurlijk. Ik wacht hier wel 😋. Enfin, bij ons thuis eerst broodje/cadeautje gedaan. Hartstikke leuk natuurlijk. Op de 24 bekers drinken na dan, die omver gingen. Koek aan het plafond. Leverpastei onder de bank. We have been there, we have done that. En dit maakt natuurlijk ook allemaal niet uit hoor, het hoort er bij. Na de broodjes/cadeautjes gingen we op pad! Op pad naar Toversluis, in Sluis. Een Family Fun-parc. And fun it was 😃. Zonder meer! Binnen en buiten vertier, ballonnen, smink, glijbanen en ballenbakken. Gewoon, super 👍👍. Echt, voor een kind één en al paradijs. 

Voor de ouders, tja…. je doet je stinkende best om het niet op een krijsen te zetten. Wanneer je met je eigen kinderen op pad bent, zit je daar toch met een iets relaxtere houding, dan wanneer je andermans kinderen ook onder je hoede hebt. Althans, dat heb ik dan toch. Ze vlogen van links naar rechts. Vervolgens zag ik ze richting de waterbootjes gaan. Ooooh, nee, ho, ho….. Ik vloog naar buiten en trok natuurlijk allereerst weer aan een deur waarbij je moest duwen. (Dit overigens de hele middag hoor, want kwam je langs de andere kant moest je natuurlijk wél trekken. Maar dan duwde ik weer. Of andersom. Weet ik veel! Echt, de intelligentie van een garnaal, werkelijk!). Ik stevende op het water af en hoorde mezelf paniekerig vragen of iedereen daar toch wel z’n zwemdiploma heeft. Onze dochter van net vier gilde als hardst “ja!”. De enige van de betreffende dames die het juist nog níet heeft 😂, maar oké. 

Terwijl ik met de jongste dochter terug naar binnen liep, zag ik bij onze baby-boy (die braafjes in de kinderwagen te wachten zat) een donker bruine vlek ontstaan op z’n broek. AAN DE ONDERKANT INMIDDELS. Oh… Lord! Met hem gelijk naar de toiletten gegaan. Geen baby-voorziening. Hoe is het mógelijk! Dan maar op de vloer. Met een derde ben je inmiddels wel wat gewend. De poep hing langzamerhand tot in z’n haar, dus verschonen was in deze geen overbodige luxe. Ondertussen bidde ik maar, dat de kids in de waterbootjes bóven water bleven. Allerlei angstaanjagende beelden schoten door m’n hoofd, maar ik suste die gedachtes met het feit dat ze allemaal een zwemdiploma hebben. BEHALVE ONZE JONGSTE DOCHTER… Oh nee, ik moet terug. Dalijk jumpt ze uit de ballenbak alsnog het water in. Baby was verschoond. Terug. Terug. TERUG!! 

Terwijl ik met een diarree-walm om me heen terug de toilettengang op liep, passeerden wij…. een speciaal toilet, helemaal alleen voor mama’s en baby’s. Ja hoor! En ik maar moeilijk doen, gehurkt, met mijn schone jasje onder vieze baby-billen, die anders op koude tegels zouden liggen. Stront tot over m’n ellebogen. Echt! Hoe kan het ook anders! 😜 

Eenmaal terug bij onze tafel kwamen al snel de frietjes met de knakworsten. Geen kind te bekennen, maar wel 6 porties patat met worst die koud stonden te worden. 

Ach ja, 15 minuten later zat dan toch iedereen van ons groepje aan tafel. Ze genoten van de koude friet. Ik hoorde zelfs iemand zeggen; 

“Beste verjaardags-maaltijd ooit!”. 

Waarop ik me gelijk afvroeg wat voor bagger dat kind thuis dan wel niet te vreten krijgt. Of wacht, het was ons eigen kind die dat zei. 

Hmmz. Awkward! 😉 

Allé vooruit. De middag vorderde en thank god, was het op een gegeven moment bijna tijd om naar huis te gaan. Kindergeluk is het mooiste wat er is, maar wat betreft zo’n kinderfeestje; genoeg is genoeg. We gingen echter niet weg voordat iedereen met z’n gezicht nog ondergedompeld werd in de smink. Leuk! 

“Jij ook, mam?”. 

Nah! Ik wacht hier wel! 🙈 

En eindelijk; het moment was daar. We konden naar huis…. op naar de auto’s! En nét toen ik dacht, dat we alle gebruikelijke sores van zo’n kinderfeestje wel gehad hadden, kwam één van de vriendinnetjes van mijn dochter naast me lopen. Ze had haar volledige gezicht van boven tot onder als panter laten sminken en zei; 

“Mooi hè! En ja… ik ben eigenlijk hartstikke allergisch voor smink, maar ik wilde het zó graag!”. 

Uuuuh…. 😳. 

Weet je wat… de volgende keer; wacht ik gewoon hier wel! (Thuis ofzo 😋). 

  
© Eveline – September 2015

Recept; Toast met geitenkaas, peer, walnoten en honing. 

Vandaag iets lekkers voor de lunch in de receptenblog; campagnard-toast met (o.a.) geitenkaas, peer, walnoten en honing. Here we go! =) 

  
/// Benodigdheden; 

(Voor 3 à 4 personen) 

– Stuk of 6 tot 8 sneetjes Campagnard brood. 

– 1 sappige grote peer

– 1 rol geitenkaas (Tendre Buche, 150 gram) 

– 2 e.l. amandelen (Zak van Duyvis, Ovenroasted amandelen) 

– +- 2 e.l. honing 

– Paar “sprenkels” geraspte kaas 

– Margarine 

(- Ovenschaal) 

/// Wat te doen; 

Verwarm allereerst de oven voor op 200 graden. 

  
Vet dan lichtjes de ovenschaal wat in met margarine. 

 
Leg zoveel Campagnard sneetjes brood als past, in de ingevette ovenschaal naast elkaar. 

 
Snijd vervolgens de geitenkaas op dunne plakjes. 

  

En beleg de sneetjes brood met de geitenkaas. Snijd daarna de peer op kwarten en haal het klokhuis er uit. 

  
Snijd de peer op plakjes en leg dat er bij op de geitenkaas. 

  
Pak vervolgens 2 eetlepels amandelen en verdeel die ook weer over de sneetjes brood. 

  
Strooi dan wat geraspte kaas over het geheel en maak het af door wat honing over ieder sneetje te sprenkelen. 

  
Zet het dan 10 minuutjes in de voorverwarmde oven. En dan…. etenstijd! 😁 

  
Smakelijk eten =). 

Bovenstaande maaltijd kwam, in totaal voor 3 à 4 personen, neer op ongeveer zo’n €8,-. 

© Eveline – September 2015

Groene kaart? 

Deze week is het verkeersweek bij onze dochters op de basisschool. Een erg nuttig en belangrijke week. Ze leren er een hoop dingen die van levensbelang kunnen zijn, wanneer je deelnemer bent aan het verkeer. Zo stond er gisterochtend plots een groepje kinderen, samen met een politieagent, bij de school te surveilleren om te kijken of alle aankomende auto’s wel voldeden aan de regels. Zaken als; gordels om, geen mobiel in de hand, kinderen in kinderzitjes en goed parkeren kwamen aan bod. Een groene kaart voor mensen die alles deden volgens het boekje en een rode kaart voor mensen die ergens gaande de weg een steekje hadden laten vallen. Onze zoon van één zat in zijn Maxi Cosi-stoel. Onze dochter van vier zat op een kinderstoeltje en onze dochter van acht zat gewoon, zonder kinderzitje, op de stoel. Uiteraard wel met haar gordel om. Duh! 

Maar… ondanks dat alles ogenschijnlijk goed leek, kregen wij níet de groene kaart, omdat de oudste dochter niet op een kinderzitje zat. Ik was verbaasd, want ik dacht dat je daar met een bepaalde lengte geen rekening meer mee moest houden! De politie had daarop gezegd dat je met 1.35 m. inderdaad niet meer op een kinderzitje hoeft te zitten, maar óók nog eens 12 jaar moet zijn hiervoor. 

Dus én 1 meter 35 of groter, én 12 jaar of ouder. 

Ik wist dit oprecht niet! Echter, na wat onderzoek kan ik oprecht zeggen; ik vind dit ook werkelijk helemaal nergens terug. Nergens!!!! Zowel op de officiële ANWB-site, als de wetgeving omtrent veiligheid, alswel op infopolitie.nl staat allemaal: 

///

De Wet:

Alle kinderen tot 1,35 meter mogen alleen in een auto vervoerd worden als zij in een goedgekeurd autostoeltje zitten. Kinderen vanaf 1,35 meter hoeven dit niet meer. 

Uitzonderingen op de wetgeving 

Omdat in de praktijk het niet in alle gevallen mogelijk is om aan deze regels te voldoen zijn er een aantal uitzonderingen. De meeste van deze uitzonderingen gelden niet voor kinderen jonger dan drie jaar. 

Uitzondering vervoer in eigen auto:

· Als er geen gordels achterin zijn, mogen kinderen tot 3 jaar niet achterin vervoerd worden. Kinderen vanaf 3 jaar en volwassenen mogen los (!) op de achterbank zitten.

(Pis een beetje in m’n panty van bovenstaande uitzondering; dus in geval je nog in een auto rijdt zonder gordels; ach, dan mogen ze los op de achterbank. Joh, gewoon doen. Best hilarisch!)

· Als er geen gordels voorin en achterin zijn, mogen kinderen tot 3 jaar niet worden vervoerd. Kinderen vanaf 3 jaar tot 1,35 meter mogen alleen achterin vervoerd worden. Iedereen groter dan 1,35 meter mag voorin zitten.

· Als op de achterbank al twee autostoeltjes en/of zittingverhogers in gebruik zijn en er geen plaats meer is voor een derde, dan mogen kinderen van 3 jaar en ouder op de achterbank de autogordel gebruiken. Het is daarbij niet toegestaan om de driepuntsgordel als heupgordel te gebruiken, door het schuine gedeelte achter de rug te laten lopen.

Bij een bijzondere fysieke gesteldheid (denk aan gipsbroek) of bijzondere omstandigheden kan een vrijstelling bij het CBR worden aangevraagd.

· Als de passagiers in een rolstoel zit, mogen zij in hun rolstoel vervoerd worden.

· Als er in een stationwagen een speciaal bankje voor kinderen achter de achterbank geplaatst wordt, waarbij de kinderen achteruit rijden, dan is die al op maat van de kinderen gemaakt en hoeft deze niet in combinatie met een zittingverhoger gebruikt te worden.

///  

En zelfs is het zo, dat je kinderen van een ander die in jouw auto zitten, helemaal niet op een stoelverhoger hoeft te zetten 😳. Überhaupt niet! Maar dat daargelaten. 

Hoe dan ook; er wordt nérgens gesproken over de leeftijd van 12 jaar. Er wordt puur gesproken over de lengte. Kijk, als wij nu daadwerkelijk de wet verkeerd begrepen hadden, dan zou ik onmiddellijk om een nieuw kinderzitje voor onze oudste dochter rennen. Maar, volgens bovenstaande (toch vrij betrouwbare) websites, doen wij helemaal niets verkeerds. Hah! 

En net toen ik in staat was om alsnog om die groente kaart te blèten 😄, bedacht ik me om de oudste dochter toch nog voor de allerzekerheid eerst even op te meten om te kijken of ze toch echt wel aan 1.35 kwam…….

Hmmmz. 

Besloot daarna om stilletjes maar m’n mond dicht te houden 😉. We houden het maar op het feit dat zowel de agent als ik allebei maar beter niks hadden kunnen zeggen 😋. Groene kaart? Nah, oranje dan! 

(En voor ons wordt het een exta stoelverhoger halen van het weekend 😚😁.) 

  
© Eveline – September 2015

Enorme val!

Onze jongste dochter was die middag gevallen. Terwijl opa de oppas had. Haar ene elleboog had open gelegen van een schaafwond en ze had flink gehuild. En nog lang na gesnikt, als een opgekruld rupsje op de bank. Met een dekentje. En haar tuut & knuffel. Maar na ongeveer een uurtje was ze weer gaan spelen. 

Toen ik een paar uur later thuis was gekomen van mijn werk, had ze zich dramatisch in m’n armen gestort. Er kwamen geen tranen meer, maar toch bracht ze op huilerige toon ten gehore dat ze ontzettend was gevallen. Ze ging voor me staan en begon haar mouw langzaam op te stropen en had gezegd; 

“Niet schrikken hoor mama! Maar het is zó een grote wond, en het doet erg zeer!”. 

Ik was daadwerkelijk nieuwsgierig! Zou het wel goed verzorgd zijn? Zou het toch niet zo diep zijn dat ze er een litteken aan over zou houden. Want ja, als ze er nu nog steeds pijn van heeft is het geen oppervlakkig wondje. 

De dochter deed haar best om een zo pijnlijk mogelijk gezicht te trekken. Maar toen de mouw inmiddels over de elleboog gestroopt was en ik nog steeds naar een puntgaaf huidje aan het kijken was, besefte ze dat ze de verkeerde elleboog tentoon aan het stellen was. 

Waarop ze reageerde met; 

“Nou ja, deze doet ook zeer hoor! Het was een enórme val!”. 

  
© Eveline – September 2015