Intuïtie of angst?

Gisteravond, 4 jaar geleden, zaten mijn man en ik bij vrienden op de bank. De dame van het stel is een hele goede vriendin van me en we kregen het, die bewuste avond, over haar eerste bevalling. Dat was er zo één, die veel te vroeg op gang kwam. Zo één met te vroeg gebroken vliezen. Op 30 weken. Weeënremmers, dágen ziekenhuis en prikken, slangetjes, toeters en bellen. Uiteindelijk werd er een gezonde dochter geboren, op 7 maanden zwangerschap. Allemaal goed gekomen, gelukkig. Maar wat een rollercoaster moet dat zijn geweest. Dacht ik nog! 

Ik was toen ook zo’n 7 maanden zwanger, van ons tweede kindje, en het flitste door mijn hoofd wat ik in zo’n geval zou doen. Hoe voel je je dan? Hoewel ik me er totaal geen beeld van kon vormen op dat moment, kon ik het niet laten te zeggen; 

“Nou, petje af dat jullie er zo goed en sterk door heen zijn gekomen! Niet niks!”. 

Ik liet tevens vallen dat die angst mij vanaf het begin van die betreffende zwangerschap ook bekroop. Zo’n stille angst, maar overduidelijk aanwezig. Zo’n angst die je voelt in je buik. En in je keel. En ik sprak het toen (gisteravond, 4 jaar geleden) voor het eerst hardop uit; 

“Ik heb alsmaar zo’n gevoel voor vroeg-geboorte bij deze kleine!”. 

Maar, zo kwamen we met z’n allen unaniem tot de conclusie; het was onnodig om zo te denken! Alles ging tot dan toe goed en ik was per slot van rekening al wel 32 weken zwanger. Nog slechts een paar weken te gaan en dan zaten we al in de veilige fase. We grapten en grolden en ik moest maar een kurk mee nemen, mocht de boel “breken”. We gingen schaterlachend naar huis (althans, ik dan toch 😄) en ploften vermoeid in bed. Wat was het een leuke avond! En wat vond ik het fijn om mijn angst hardop uitgesproken te hebben. Want meer dan dat was het niet. Geen intuïtie, gewoon een onzinnige angst. 

Ja.

Zo’n 8 uur later werd ik wakker…. Ik voelde iets. Getver…. Had ik nou…. neeee…. in bed geplast? Hè bah, is m’n blaas nu zo verplet door een dansende baby? Heb ik weer! Stiekem kon ik er wel om lachen. Dat wordt Tena Lady’s in slaan, moeders kan d’r plas niet meer ophouden. Wat een seut. 

Stilletjes schoof ik uit bed en waggelde naar de wc. Maar onderweg verloor ik weer vocht… Wel nondejuh! En op de wc…weer, ditmaal wat meer. Een akelig gevoel bekroop me en ik wist het ineens; dit is geen plas, dit is foute boel! Op datzelfde moment trok de oudste dochter (toen nog net 3 jaar), de wc-deur open en vroeg vrolijk wanneer we aan haar taktaties zouden beginnen… Ze was over 1,5 week jarig en de dag daarvoor hadden we allerlei traktatie-gerei in huis gehaald. Ik had met mijn hand op m’n hart beloofd dat we er die dag aan zouden beginnen. 

….. Maar mijn gevoel loog er niet om en ik wist gewoon; als ik nu naar het ziekenhuis bel, begint er een poppenkast. Omdat ik nog niets van weeën had en ook geen paniek wilde zaaien, heb ik oprecht eerst rustig een kopje koffie gezet voor mezelf en wat melk gepakt voor de dochter. En… vervolgens, zijn we met z’n 2-en aan tafel gaan zitten en aan de traktaties begonnen. Gewoon, begonnen. Met zakjes en ballonnen en jojo’s en snoep. 

Ik had inmiddels een dik kraamverband in de onderbroek-tent gedaan (dat had ik gelukkig allemaal al liggen) en verantwoordde mezelf voor mijn niet-gelijk-alarm-slaan, door te denken; eerst even zien of het blijft komen, want ja; misschien is het wel van tijdelijke aard. 

Ik wist dat het niet zo was en dat bleek. Het bleef komen. Na 15 traktaties knutselen, kon ik het niet meer uitstellen; ik belde de verloskundige. En jawel….. We moesten onmiddelijk komen. Daar gingen we…. 

Crap! 

Binnen 10 minuten waren we in het ziekenhuis en lag ik met bevende knietjes en het hart in de keel op een onderzoeksbed. Er werden wat testjes gedaan en al vrij snel kwam het vonnis;

“Ja mevrouw, geen twijfel over mogelijk; uw vliezen zijn gebroken, dit is vruchtwater!”. 

Het was alsof de vaste vloer onder mij vandaan getrokken werd en onmiddelijk barstte ik in hysterisch huilen uit. Ik was echt even niet voor reden vatbaar. Ik werd opgevangen door man en kind en ook de verloskundige sprak bemoedigende woorden. Maar er werd niet lang gekletst. Al vrij snel werd ik opgehaald en moest ik gestrekt op zo’n rijbaar bed. Ik kreeg een vervelende naald in m’n bil. Tijdens het rijden nog wel, van de ene naar de andere kamer. En een infuus in m’n arm. En toeters. En bellen. En weeënremmers. En ik mocht niet meer naar huis. 

Excuse me?!?! Ik mocht wat niet meer? 

Ik mocht… niet meer….naar huis. 

Ik mocht pas weer naar huis als de baby er was. 

De baby! Oh god, de baby. Maar de baby hoorde nog 2 maanden te blijven zitten. What the….?!?! 

Die eerste avond heb ik mezelf in slaap gehuild en gebeden dat het slechts een nare droom was. Een nare droom, naar aanleiding van het gesprek wat ik met mijn vriendinnetje had gehad. Toen ik vervolgens heel vroeg in de ochtend wakker werd van ziekenhuis-geluiden & geur, en door de schemer de draadjes en het infuus nog altijd zag zitten, wist ik dat het voor “het echie” was. Geen droom. Geen onzin. Geen angst voor vroeggeboorte, maar gewoon realiteit. Gewoon, zoals het was. 

Op ongeveer 7 maanden zwangerschap waren mijn vliezen gebroken, op 4 september 2011. 

En ik kon alleen maar denken; hoe nu? Hoe, in hemelsnaam, gaan we dit nu doen? 

  
To be continued…. Morgen deel 2

© Eveline – September 2015

3 thoughts on “Intuïtie of angst?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s