Larger than life

Vandaag deel 2, van mijn persoonlijke verhaal over de vroeggeboorte van onze jongste dochter. Heb je deel 1 nog niet gelezen? Klik hier.

—-

Geduld, is wat er vanaf toen opgebracht moest worden. De weeënremmers werkten, en ik werd nauwlettend in de gaten gehouden door de artsen en verpleegkundigen. Het geschatte gewicht van ons baby’tje op de dag dat mijn vliezen braken, was niet meer dan 1,1 – 1,2 kilo. Normaal gesproken wanneer je vliezen breken, is het het beste om binnen 24 uur te bevallen. Maar in mijn geval niet perse. Hoe langer de kleine nog binnen de buik zou blijven, hoe beter het voor haar zou zijn. Maar ja, met gebroken vliezen is de kans op infectie heel groot, en dat is gevaarlijk, zowel voor moeder als voor kind. Dus met gebroken vliezen blijven lopen was een risico, maar haar nu al laten komen ook. Impasse. Koorddansen puur sang. 

Dus geduld. Geduld was wat restte. 

De eerste dag dat dit alles begon, raakte ik volledig in paniek. Heel die dag heb ik vol onrust gezeten. Maar vanaf dag 2 was die onrust gek genoeg weg. Ik wist, diep van binnen; dit komt goed. Ik wist niet hoe en/of hoe lang die weg zou zijn, maar wel dat het goed zou komen. 

We hadden allemaal het idee dat wanneer ik van de weeënremmers afgehaald zou worden, dat het spektakel dán zou beginnen. Op dag 3 haalden ze mij van deze remmers af. Kijken wat er zou gebeuren. Een kriebel in mijn buik… Showtime!!!!! Althans…. dat dachten we dus. Niets bleek minder waar! De weeën kwamen wel, maar zachtjes. En af en aan. Er gebeurde niets noemenswaardig. 

Bijna 11 dagen… uuuh ja, jullie lezen het goed; BIJNA ELF DAGEN…. heb ik in het ziekenhuis bed gelegen. Ik mocht er alleen uit voor “een was en een plas”. En dat was het. Vijf keer per dag werd ik getemperatuurd. Drie keer per dag aan het CTG-apparaat. En eenmaal per dag een trombose-prik. 

Beide benen. Beiden blauw. 

Hoewel het als een tergende periode geclassificeerd kan worden, is het verbazingwekkend hoe snel je dan alsnog je weg probeert te vinden. Je maakt er het beste van. Ik kreeg een heuse routine; verpleegkundige-bezoek om half 7. Kattenwas om 7. Ontbijt om half 8. Nieuws, Oprah Winfrey en National Geographic. Artsen-bezoek voor 11en en trombose-prik voor 12. Lunch, tukje, boekje, bezoekje. En kort daarna het avond eten. 

De laatste dag (waarvan we dat natuurlijk op die dag zelf nog niet wisten), kreeg ik de zoveelste echo. De kleine meid lag goed met haar hoofd naar beneden en nog nét genoeg vruchtwater om niet droog te komen te liggen. Mijn vliezen waren dan wel gebroken, maar het lichaam maakt ook nieuw vruchtwater aan. En door de bedrust bleef er genoeg binnen. De gynaecoloog had gezegd; 

“Het gaat goed hoor! Dit kan nog wel een maand duren!”. 

En hoewel je natuurlijk alleen maar het beste wil voor je kind, barstte ik in huilen uit. Ik was het kotsbeu!!! Kut gebroken vliezen (ironische woordkeuze 😋). Kut ziekenhuis. Kut tijdsverspilling. Kut, ALLES! Ik miste mijn gezin. Ik miste de eerste schooldag van onze oudste dochter en zoals het er naar uit zag, zouden we ook haar verjaardag in het ziekenhuis vieren. Bah! 

Heel die verdere dag zitten brullen. Ik zwelgde en werd niet goed van mezelf. 

Kut, mezelf. 

Tot je jezelf vermant en beseft dat ’t helemaal niet om jou gaat. Niet ik-ik-ik. Het is baby-baby-baby. So pull yourself together en ga er voor. WOMAN!!!

Die avond kreeg ik koorts. En pijn onderin mijn rug. Achteraf gezien bleken dit rug-weeën te zijn, maar omdat ik bij de oudste nooit rug-weeën heb ervaren (“louter” buik-weeën), herkende ik dit dus niet. Maar het CTG gaf inderdaad weeën-activiteit aan. En de koorts liep op. Om half 11 ’s avonds concludeerde de gynaecoloog; 

“Ja hoor mevrouw, na bijna 11 dagen, is het nu dan eindelijk zo ver! Echter…. tja.. u heeft wel al ontsluiting, maar vanwege de koorts kunnen we er niet verder op wachten. Het wordt een spoedkeizersnede! NU!”. 

Ik trok wit weg. Ik wilde helemaal geen keizersnede. Want dat zou een ruggenprik betekenen. En dáár scheet ik pas voor in m’n broek !!!! Niet voor bevallen zonder verdoving, maar juist voor een ruggenprik. Maar ja, een keizersnede zonder ruggenprik, is nou ook niet echt een optie 😉. 

Vanaf toen ging het in sneltreinvaart. Het ging zo vlug en het overviel me alsnog zo enorm, dat ik er bijna van moest kotsen. Mijn man was op de valreep op tijd terug in het ziekenhuis. Terwijl hij in een ander kamertje steriele blauwe kleding aan moest doen, werd ik alvast de operatiekamer binnen gerold. 

En het moment waar ik bang voor was kwam… ik moest recht gaan zitten voor de ruggenprik. Slik! Met trillende handjes kwam ik omhoog. De gynaecoloog zag mijn angst, ging voor me staan en zei;

“Wat voor woorden heb je getatoeëerd op je voet? Daar staat toch; ‘Larger than life’? Denk daar dan maar aan. En dan komt dit vanzelf goed!”. 

Wow! Hoe meedenkend!  😀

Ik bolde m’n rug en de anesthesist schoof de ruggenprik daar waar die moest. Ik was er zo bang voor geweest dat het uiteindelijk werkelijk geen drol voorstelde. 

De big deal…. die big deal moest nog komen! 

  
(Mijn man, vlak voor hij de operatiekamer binnen mocht komen. Hij besloot nog een soort van selfie te maken 😄.) 

To be continued. Maandag deel 3. 

© Eveline – September 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s