Wens, wonder, werkelijkheid. 

Vandaag deel 3, van mijn persoonlijke verhaal over de vroeggeboorte van onze jongste dochter. (Heb je één of allebei de delen hiervoor gemist, die je nog wel wil lezen? Voor deel 1; klik hier, voor deel 2; klik hier!) 

—- 

Al vrij snel na het krijgen van de ruggenprik voelde ik mijn benen niet meer. Er raasde een warme gloed door mijn donder heen. Het deed absoluut geen zeer, maar erg prettig vond ik het ook niet. Het vreemde is; mijn tenen kom ik nog altijd een klein beetje bewegen, toen de gynaecoloog aan de keizersnede begon. AAAHHH!!! Angstig vroeg ik of dat geen kwaad kon, maar ik had m’n zin nog niet af gemaakt of ook mijn tenen waren gevoelloos. 

Een hoop gehannes, getrek en gesjor. Dat is wat je op dat moment van zo’n keizersnede voelt. Niets van pijn, maar je wel voelt wel degelijk dat er iets gebeurt. Onze meid bleek, last minute, in stuitligging te zijn gaan liggen, terwijl de echo van die middag nog het hoofdje naar beneden had laten zien. Op een normale manier bevallen had dus sowieso een bijzonder geval geweest, bleek op dat moment. (En dan te bedenken dat de bevalling van de oudste dochter zo goed als volledig volgens het boekje ging. En nog op de uitgerekende dag ook!)

Voor mijn gevoel waren ze lang bezig, terwijl dat totaal niet zo was. Uit het niets hoorden we de gynaecoloog ineens zeggen;

“Nou, ik krijg haar niet goed vast!”. 

Uhm…. Oe nie?!?! 😳

Mijn man hield mijn hand vast en omdat er een blauw doek voor ons hing, zagen we beiden niet goed “what was going on”. Toen kwam er een;

“Ja, ja, ja!”.

Een mini kavia-kreetje kwam ons ten gehore. Daar was ze dan; onze 2e dochter. Op 33,5 week zwangerschap. Op 14 september om 3 minuten voor 11 ’s avonds. Eén uur en 3 minuten verwijderd van dezelfde verjaardag als haar grote zus.

Met 1,6 kilo schoon aan de haak. Alsjeblieft, dank je wel.

Ze werd schoongemaakt en eigenlijk vrijwel meteen in de couveuse gelegd. Ons kleine drolletje.

Lisa couveuse

We waren blij en intens gelukkig. Maar toch ook wel een beetje bang. Want ze was goed en wel ter wereld gekomen, maar nu…. Zo klein, zo teer, zo kwetsbaar. In de couveuse, aan allerlei slangetjes en toestanden. Hart-monitor. Sonde-voeding. Saturatie-peiling. Onder de blauwe lamp…… De whole package. En ik wilde borstvoeding geven, maar ja; ze was natuurlijk nog veel te zwak om één en ander zelf te doen of op gang te brengen. En dus moest ik met de kolf aan de slag.

En dat niet alleen, maar de herstelperiode van de keizersnede was ook totáál iets anders, dan genezen van een normale bevalling. Van een normale bevalling (die zo goed en zo kwaad als “normaal” verloopt), kun je de dag daarna (of soms diezelfde dag nog) echt je weg al weer vinden. Met een keizersnede is dat nothing what so ever !!!

Maar ze was er! Ons mooie kindje! =)
Wens, wonder, werkelijkheid.

Een couveuse-kindje en herstellen van een keizersnede…. hoe dat ging? Lees het maandag in deel 4.

LisaCouveuse2

© Eveline – September 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s