Liefde & hoop!

Vandaag deel 4, van mijn persoonlijke verhaal over de vroeggeboorte van onze jongste dochter. (Heb je één of alle drie de delen hiervoor gemist, die je nog wel wil lezen? Voor deel 1; klik hier. Voor deel 2; klik hier en voor deel 3, klik hier.)

—-

Daar lag ze dan, met haar 1,6 kilo. Ze zakte nog terug naar 1,49 kilo. Slapend, in een heel klein doorzichtig kastje. Met een sonde door haar piepkleine neusje. De sonde had er niet meteen vloeiend in gegaan en dus was dat piepkleine neusje een beetje gaan bloeden. En dan ben je nog geen dag oud! Ze had een saturatie kabeltje naar haar teen gaan (als ik het me goed herinner). En een soort knijpertje om haar vinger en paar hart plakkers. We zagen bijna door de kabels het baby’tje niet meer.

Het herstel van de keizersnede liep eigenlijk hartstikke gesmeerd. Echter, te langzaam voor mij. Ik ben nog al een bezig bijtje en daar voel ik me ook het beste bij. Ik kan heus wel eens lekker op m’n reet onderuit gezakt zitten hoor, maar er is een tijd van relaxen, en een tijd van je schouders eronder zetten. Kom op, gaan!!! Vamos! Maar in de eerste dagen na de keizersnede, was er van “Vamos” niet echt sprake. Sowieso kon ik de eerste 24 uur na de keizersnede me amper bewegen. De katheter moest nog in blijven en bij iedere beweging die je maakt, voel je niet alleen de klemmetjes van de “hechtingen” in je buikwond, maar ook nog eens die katheter. Ik weet nog wel dat ik die eerste 24 uur dacht: zo min mogelijk bewegen, dat geeft de minste pijn. Mezelf omhoog trekken aan de bed-papegaai was al een énorme opgave. En het jammere was, ik had kort na de keizersnede, toen de ruggenprik begon uit te werken, morfine gehad, en die hielp ENORM, maar daar werd ik héél erg misselijk van. Zo misselijk dat ik niet eens fatsoenlijk meer naar mijn eigen pasgeboren moppie kon kijken. Ik koos er toen vervolgens zelf voor, om de morfine achter wegen te laten. Dat had als gevolg: heel erg veel pijn! Maar… in ieder geval niet ziek en kon ik wel met een bonkend hart gevuld met liefde en veel hoop, naar ons kindje kijken. En die liefde en hoop hielp ons er door heen.

Onze druif is om iets voor 11 uur ’s avonds geboren. Klokslag 12 uur werd haar grote zus vier jaar en dat vierden wij in het ziekenhuis. Ik weet nog wel dat de kraamsuite gevuld was met (schoon-)ouders, en wat verpleging. En ik zie in een flits nog dat onze oudste dochter allerlei cadeautjes aan het uitpakken was. En het enige wat ik kon denken was: ‘niet bewegen en ogen open houden. Je hebt visite, je kan nu niet in slaap vallen!’.

Ik was die eerste 24 uur na de keizersnede een beetje van het padje af. De dag daarna ging het (in vergelijking met de dag daarvoor dus) ineens stúkken beter. De katheter kon er uit en ik kon zowaar uit bed. Voorovergebogen en met beide handen op de wond (een soort van bid-houding :-P), schuifelde ik naar het toilet. Maar het ging! Ik was uit bed! De dag daarna was overigens weer wat minder. Schijnt een veel voorkomend iets te zijn in de week na de keizersnede; ene dag denk je: woooow, gaat echt goed, en de dag daarna ben je toch weer een stapje terug. Maar al met al ging het na een dag of 5, iedere dag echt beter. Dat ik vijf dagen niet voor nummer 2 naar het toilet heb gekund en dat ik op dag vijf dus opnieuw een bevalling had, laten we in details maar even achter wegen ;-).

Drie dagen na de keizersnede mocht ik eindelijk naar huis. Met gemengde gevoelens natuurlijk, omdat ons frummeltje er nog wel lag, maar…. ik was wel blij. Eindelijk, weer eens thuis. Uiteraard spendeerde ik de dagen overdag alsnog in het ziekenhuis, maar ’s nachts… in eigen bed. Thuis. Heerlijk! Nothing like home.

Ons meisje deed het vanaf dag 1 hartstikke goed. Zoals je hoopt dat een te vroeg geboren baby’tje het doet: zo deed zij het. Maar toch was het dan weer spannend als het hart-alarmpje voor de zoveelste keer af ging. Binnen no time stond de verpleging er dan en ze handelden adequaat. Altijd kwam ons dochtertje zelf uit de hart-dip. Maar jeetje, wat is dat spannend. Echt! Tergend!

Lisa11

Ze heeft uiteindelijk ruim 5 weken in het ziekenhuis gelegen. En van die 5 weken hebben we er minstens 10 rimpels bij gekregen en een hoop grijze haren ;-). Haha! Echter, we hebben altijd goede hoop gehad. En dat maakte het iets makkelijker. Ja, en natuurlijk het feit dat het ook in een stijgende lijn ging. 😀

De borstvoeding kwam moeizaam op gang. Omdat het moppie nog niet zelf kon drinken, maar via sonde haar voeding kreeg, moest ik de borstvoeding op gang brengen (en houden) met een elektrische kolf. Dit ging wel, maar moeizaam. En gepaard met worstelingen. En gedachtes als: ik geef het op! Maar natuurlijk deed ik dat niet. Je geeft, zéker voor je kind, nóóit op. En gelukkig maar, want op een gegeven moment mocht ze wat vaker uit de couveuse, om bij mama te drinken en te “kangeroeën”. En dit ging zo waar op den duur. Ze dronk. Recht uit de borst. Wat een mijlpaal was dat weer. Het gestruggel van weken werd beloond: de borstvoeding ging als een trein en ze dronk zelf! Yes!!!

Lisa13

Op een zondag was het dat ze naar huis mocht. Ze woog… ik geloof… 2,2 kilo. Of was het nou 2,3? Nou ja, enfin; nog steeds een héél licht poppetje… maar ze mocht naar huis. Met ons. Wat waren we blij. Ons kleine wuufke was sterk genoeg om gewoon thuis in haar wiegje te komen liggen.

Lisa12
(Hier traint ze haar longetjes even 😉 ).

En vandaag…. wordt dat kleine moppie…. 4 jaar.

Jeetje! Waar blijft de tijd. Van harte gefeliciteerd schat. Je bent en blijft, ons kleine wijfie, hoe oud je ook bent.

Lisa10

© Eveline – September 2015

One thought on “Liefde & hoop!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s