Enorme val!

Onze jongste dochter was die middag gevallen. Terwijl opa de oppas had. Haar ene elleboog had open gelegen van een schaafwond en ze had flink gehuild. En nog lang na gesnikt, als een opgekruld rupsje op de bank. Met een dekentje. En haar tuut & knuffel. Maar na ongeveer een uurtje was ze weer gaan spelen. 

Toen ik een paar uur later thuis was gekomen van mijn werk, had ze zich dramatisch in m’n armen gestort. Er kwamen geen tranen meer, maar toch bracht ze op huilerige toon ten gehore dat ze ontzettend was gevallen. Ze ging voor me staan en begon haar mouw langzaam op te stropen en had gezegd; 

“Niet schrikken hoor mama! Maar het is zó een grote wond, en het doet erg zeer!”. 

Ik was daadwerkelijk nieuwsgierig! Zou het wel goed verzorgd zijn? Zou het toch niet zo diep zijn dat ze er een litteken aan over zou houden. Want ja, als ze er nu nog steeds pijn van heeft is het geen oppervlakkig wondje. 

De dochter deed haar best om een zo pijnlijk mogelijk gezicht te trekken. Maar toen de mouw inmiddels over de elleboog gestroopt was en ik nog steeds naar een puntgaaf huidje aan het kijken was, besefte ze dat ze de verkeerde elleboog tentoon aan het stellen was. 

Waarop ze reageerde met; 

“Nou ja, deze doet ook zeer hoor! Het was een enórme val!”. 

  
© Eveline – September 2015

One thought on “Enorme val!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s