Zelfkennis

Voordat onze jongste telg onder het KNO-mes ging, moesten wij in de week daarvoor nog wel even op een pre-operatief bezoek komen. Informatie over de operatie wordt dan verstrekt en als je vragen hebt, kunnen die daar gesteld worden. 

Dus ik ging daar heen. Zeg maar. Met alle drie de kids. 

-Zucht!- 

Echt, soms zijn onze kinderen welopgevoede engeltjes en soms…. ernstig serieuze duivels in de dop.

Vanaf het moment dat we de kamer van de arts betraden, begon het drietal een soort ogenschijnlijk afgesproken samenzwering. Ze zaten aan dingen waar ze niet aan mochten zitten, spraken door de gesprekken van de arts en mij heen en eigenlijk nog het ergst van al; ze luisterden niet op mijn aandringen daar mee te stoppen! 

Aaaaaahhhh!!!! Shoot me! 😝 

Terwijl de arts (of arts-assistent of verpleegster, hoe dan ook; in ieder geval iemand die mij voorlichting PROBEERDE te geven) haar verhaal deed, waren de kleine apen op hun best. Of slechtst. ‘Tis hoe je het wilt zien! Na iedere zin die ik op normale toon uitsprak naar de arts toe, moest ik een woordje blaffen naar de kinderen. Langste 10 minuten van mijn leven. Serieus, weeën zijn er niks bij! Ik begon bijna mee te puffen. 

Beetje lullig ook toen ik bíjna de toon der intonatie per abuis verwisselde; normale toon tegen die stoute bavianen en blaffen naar de arts. Kon me nog net inhouden. 

In het begin probeerde ik de kinderen een beetje te negeren (want ik weet inmiddels; pick your battle!), maar toen ze de weegschaal begonnen op te tillen en vervolgens het bovenste gedeelte er af schoof en zowat kapot viel, begon de strijd. Het grappige was wél, dat de arts ten alle tijden gewoon door sprak. Ik zag mezelf van links naar rechts vliegen en ondertussen ging de arts gewoon door. Het was bijna satirisch. 

Doodvermoeid liepen we (als in; ik!) de kamer uit en ik excuseerde voor de zojuist gegeven show. Arts zei daar niet veel op. Die was blij dat we weggingen. En terecht! 

In de auto sprak ik ze (vooral de dames natuurlijk) streng toe. Ik vond hun gedrag onacceptabel en hier hingen consequenties aan vast. 

Het was even stil, waarna onze jongste dochter (net 4 jaar) de stilte verbrak door te zeggen; 

“Ja, we waren best stout mam! Hier moeten we gewoon nog aan werken, dit kan zo niet langer!”. 😉 
  
© Eveline – Oktober 2015

One thought on “Zelfkennis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s