Engel! 

Je beseft je (gelukkig maar!) te weinig dat het echt zó gedaan zou kunnen zijn. Gedaan als in; klaar, het leven! Finito! Pats boem! Dood! 

Nog geen twee weken geleden stonden we met pech langs de weg. Knipperlichten aan, hulp onderweg. We stonden op een polderweg waar je 60 mag rijden. Omdat wij de knipperlichten dus aan hadden en overduidelijk in panne stonden, namen de -tot dan toe- voorbij rijdende auto’s de moeite om wat vaart te minderen en met gepaste snelheid én afstand voorbij te rijden. 

Hulp arriveerde, en parkeerde de bus precies met de neus tegenover die van ons. Ik stapte uit en liep tussen de 2 voertuig-neuzen in naar de straatkant van de auto’s om de helpende hand tegemoet te lopen. Ik had (stom ook!) niet eerst naar links gekeken voordat ik vanuit het midden langs de auto’s wilde lopen. Ik draaide in en liep langs het randje. 

En toen gebeurde het. Plots hoorde ik een enorme voertuigsnelheid en als met een soort van razende tornado voelde ik iets langs m’n arm schaven. Ik zag vervolgens een auto langs me heen weg knallen. Een auto, een tieran, een monster, die mij zojuist echt hartstikke dood had kunnen rijden. Mijn man hing plots half uit onze auto en riep me toe; 

“Jezus, Eveline, je wordt bijna door één of andere idioot doodgereden! Jij moet ook uit kijken!!”. 

De ernst nog niet beseffend, liep ik hele nonchalant door en trof mijn schoonvader aan de andere kant van het busje aan, die ons dus kwam helpen. Kort daarna konden we verder rijden (tot thuis dan toch in ieder geval 😉). 

Eenmaal thuis begon ik plots te rillen en de tranen maakte hun entree op het toneel. Ineens besefte ik, dat hetgeen wat ik langs m’n arm had gevoeld, een zijspiegel moest zijn geweest. En het was echt maar licht schaven geweest, maar wel duidelijk voelbaar. Zo dichtbij was die razende reporter langs mij heen geroetsjt. En dan dus veel te hard. Maar goed, al had hij (of zij) niet te hard gereden en gewoon netjes 60, dan ben je nog zo plat als dubbeltje als je wordt geraakt. 

Het leven is -haast- relatief. Je snapt pas weer echt wat voor groot en bijzonder iets het is, als het in gevaar is (of is geweest). In één klap besefte ik dat het zo voorbij had kunnen zijn. Gelukkig geen daadwérkelijke klap en kon ik het thuis navertellen…. 

… met een bijna zichtbaar grote engel op mijn schouder. 😊 

  
© Eveline – Oktober 2015

One thought on “Engel! 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s