Kim’s Knutsels

Hoe moet het zijn als je kind aan verschillende syndromen lijdt? Zowel geestelijk als lichamelijk een strijd moet leveren? Kim Vink en haar man Michael weten er helaas alles van. Hun oudste dochter Tara lijdt (o.a.) aan het loeys-dietz syndroom type 4 (uitleg over wat dat is? Klik hier) en aan het Stickler syndroom (klik hier.).

Sinds ongeveer een jaar heeft Kim de non-profit organisatie opgericht; “Kim’s Knutsels“. Ze biedt daar haar diensten aan als kapster voor vlechten en opsteekkapsels, zowel voor volwassenen als kinderen. Ze maakt ook mooie sieraden. De opbrengst van deze diensten wordt ingezet voor Tara’s droomlijst. Allemaal wensen op haar lijst die door middel van dat geld uitgevoerd kunnen worden. Mooi en bijzonder!

Kort geleden gaf Kim via de Facebookpagina van Kim’s Knutsels aan, een fotoshoot weg te geven. Liken en delen van de pagina was uiteraard vereist. Goed voor een beetje bekendheid natuurlijk en gelijk een leuke actie. Een aantal meisjes wonnen de fotoshoot, waaronder onze oudste dochter! =) Wat ontzettend leuk. Jippie!

Eergister was het zover…. Het haar werd verzorgd door Kim zelf dus, en de fotografe was Mieke Compiet. Het resultaat….. WOW! =)

Carmen

Carmen genoot ten volste. Bij thuiskomst gaf ze te kennen dat dat ook best voortaan een optie kon zijn, bij vriendenboekjes invullen. Ik vroeg wat ze daarmee bedoelde?!

“Nou,  je weet wel, bij wat je later wil worden! Mama, juf, ballerina, prinses en fotomodel!”

Dus…. 😉

Hoe dan ook, draag je Kim en haar familie een warm hart toe en woon je in Terneuzen of omgeving? Kijk dan eens op haar Facebookpagina en laat je haar een keer (in-)vlechten of opsteken. Voor een spotgoedkope prijs zit je haar fantastisch (we praten over tussen de 4 en de 8 Euro) en help je een klein meisje met haar wensenlijst te verwezenlijken. Om naar de pagina te gaan, klik hier.

© Eveline – November 2015

Recept: Bloemkool/Parmaham ovenschotel

Vandaag in de receptenblog een Bloemkool-Parmaham ovenschotel :-D. Omdat het nu eens echt weer is voor een ovenschotel ;-).

foto 1 (21)

/// Benodigdheden: 

(Voor 4 personen) 

  • 1 kilo aardappelen (Biologisch)
  • Kleine bloemkool (Biologisch)
  • 3 dl melk
  • 70 gram boter (Biologisch)
  • 70 gram bloem (Biologisch)
  • 2 theelepels tijm (Plantje)
  • 2 eieren (Biologisch)
  • +- 100 gram rauw parmaham
  • +- 50 gram geraspte Parmezaanse kaas
  • Zeezout, peper en nootmuskaat
  • Ovenschaal

/// Wat te doen; 

Schil allereerst de aardappelen, was en halveer ze. Kook ze dan in ongeveer 10 minuutjes gaar in een laagje water, en giet daarna af. De aardappelen moeten normaal natuurlijk langer, maar nu ga je ze in plakjes snijden nadat ze zijn afgekoeld en dat kan niet als ze te lang gekookt hebben.

foto 1 (22)

Verwarm de oven (alvast) voor op 200 graden.

Was de bloemkool en snijd in kleine roosjes.

foto 1 (20)

Kook de bloemkool beetgaar in water met zout, in zo’n tien tot twaalf minuten. Giet af en vang het kookvocht op zodat je daar nog zo’n 2 dl van kunt gebruiken (komt later terug in het recept). Laat de bloemkool goed uitlekken.

Snijd/scheur de rauwe ham in stukjes.

foto 2 (19)

Bak de reepjes ham in een koekenpan of wok tot ze droog en knapperig zijn.

foto 1 (23)

Bereiding van de saus:

Smelt in een steelpannetje de boter.

foto 2 (22)

Meet 70 gram bloem af en voeg die in één keer toe in het pannetje.

foto 3 (13)

Goed doorroeren en even laten garen. Er ontstaat een dikke brei. Voeg nu beetje voor beetje de melk toe en 2 dl. van het bloemkool-kookvocht. Goed roeren tot er een dikke saus ontstaat. Breng de saus op smaak met zeezout, peper & nootmuskaat.

foto 4 (12)

Klopt de twee eieren los (in een apart schaaltje) en meng deze daarna goed door de saus.

foto 1 (24)

Pak de ovenschaal erbij en doe een laagje van de saus op de bodem van de schaal.

foto 4 (13)

Leg hierop de helft van de aardappelschijfjes. Bestrooi met wat tijm. Ik heb een tijm-plantje, dus daar heb ik een paar takjes (de blaadjes ván de takjes dus natuurlijk 😛 ) van gebruikt.

foto 5 (8)

Meng de bloemkoolroosjes met de gebakken reepjes Parmaham en verdeel dit daarna samen over de aardappelschijfjes in de ovenschaal.

Dek vervolgens af met de rest van de aardappelschijfjes en bestrooi opnieuw met wat tijm. Giet vervolgens de rest van de saus over de schotel en strooi er tenslotte de Parmezaanse kaas over heen.

foto 1 (25)

Zet de schaal in het midden van de voorverwarmde oven en bak de bloemkoolschotel in ongeveer 30 minuten mooi bruin.

Na die 30 minuten….. Bon appétit! =)

foto 3 (17)

Deze maaltijd kwam (in totaal voor 4 personen) neer op z’n €14,-. 

© Eveline – November 2015

Vrijdag

Jarenlang leefde ik alleen voor het weekend. De door de weekse dagen deden er eigenlijk niet zo toe. Maar naar mate ik ouder werd (en nog veel ouder hoop te worden natuurlijk :-P), ging ik me realiseren dat als je die door de weekse dagen er je hele leven maar een beetje “bij doet” en die dagen er alleen maar door heen jaagt… dan leef je nog geen 1/3e van de tijd. Dan geníet je nog geen 1/3e van de tijd!!!! Dus als je 90 jaar mag worden, heb je er slechts zo’n 30 jaar met veel plezier van geleefd. Uhm….. wat gaat hier fout, mensen? En dus sinds een aantal jaar leef ik voor het nu. Het NU! Het klinkt cliché en nogal nep, maar het is wel waar: ik geniet van wat ik nú doe. Ter plekke.

Onze nieuwe collega is twintig jaar. Een leuke, vlotte meid die haar werk goed doet. Zij leeft wel voor het weekend! Ik herken het maar al te goed. Onlangs maakte ik mijn; “als je alleen maar voor het weekend leeft, dan leef je zo kort”-theorie aan haar kenbaar. Ze was er blijkbaar over gaan nadenken en zei afgelopen week plots tegen me:

“Ik ga meer zoals jij doen. Genieten van het nu!”.

Genieten van je werk. Genieten van een kop koffie. Genieten van de regen op je gezicht. Van de schone was. Van de uitdaging. Van het vallen en weer op staan. Gewoon…. van het nu.

Slimme meid!

Maar goed. Of we nou leven in het nu of niet… de vrijdag voelt toch altijd wel héél lekker aan. Dus ook daar genieten we van :-D.

Alvast een fijn weekend toegewenst allemaal!

hoi-vrijdag

© Eveline – November 2015

Opgelost

Kinderen denken vaak veel minder moeilijk na, dan dat volwassenen dat doen. Zij zien sneller een oplossing, in plaats van door te malen, te zoeken, te zagen. Gewoon, snel, opgelost.

Zo was onze jongste dochter (4 jaar) het liedje aan het zingen; Ik zag twee beren broodjes smeren, maar dan; 

“Ik zag twee mieren, broodjes smeren, oh het was een wonder….”. 

Dus ik liet weten; nee meid, dat kan niet, dat rijmt niet. En vervolgens noemde ik er een paar die wel konden; beren broodjes smeren. Slangen de was ophangen. Koeien bootje roeien. Ik had gedacht dat ze er daar dan wel één van zou oppikken. 

In plaats daarvan nam ze een grote teug adem en zong; 

“Ik zag twee mieren, broodjes smieren…”. 

  
© Eveline – November 2015

(Afbeelding verkregen via Google.) 

Mizon Intensive Skin Oogroller

Vandaag in de #Beauty-blog; Mizon Intensive Skin 0ogroller. Een beauty product uit de Oosterse wereld, goed voor de tere huid rondom de ogen.


Een handig, mooi formaat oogrollertje (er zit overigens 2 x 5 ml in het doosje).


Aan de onderkant is er sprake van een indruk-systeem waardoor je de inhoud naar het rollertje bovenop kan brengen.


Het is makkelijk aan te brengen en goed te verdelen.

De prijs van dit rollertje (althans, voor 2 x 5 ml dus) is: €21,-.
Ik heb de oogroller cadeau gehad, en ik moet eerlijk bekennen dat ik zelf dan ook nog nooit meer dan €10,- voor een oogroller heb uitgegeven. Dus ik ben benieuwd naar het resultaat over een tijdje 😉.

Dit product is (o.a.) te betellen via BB-cosmetics.nl.

Voor meer informatie omtrent de oogroller, klik hier.

Fijne dag allemaal! 😀

© Eveline – November 2015

Moeder natuur?

Hoe komt het toch dat wij als vrouwen ons constant allerlei taken toe-eigenen of toegeëigend krijgen. En dan met name taakjes omtrent de kinderen. (“Oeh, hij heeft gepoept, doe jij het even?”.) Zou het moeder natuur zijn of doen we het onszelf gewoon aan? Steeds meer begin ik er achter te komen dat we het ons deels zélf moeilijk maken, en besluit steeds vaker om in bepaalde situaties dan de man, de hubby, de ega, zijn deel van het vaderschap ietwat te laten uitbreiden. 

Gisterenmiddag hadden wij een feestje. Bij goede vrienden; hun oudste dochter werd 10 en haar papa… nou ja, die was ook jarig 😆😉. Dus we hadden een feestje op zondagmiddag. Zaterdagmiddag trouwens ook al ergens anders, en om díe reden gaf mijn man te kennen het eigenlijk wel goed te vinden voor dat weekend. Of hij niet gewoon thuis mocht blijven. Prima hoor. Normaal gesproken zou ik dan met de drie kids de auto zijn ingestapt en off we go… 

Echter ditmaal, besloot ik ter plekke anders en zei; 

“Is goed hoor! Laat ik Max wel bij jou!”.

(Max, onze baby-dreumes van 15 maanden.) 

Ik zag mijn mans gezicht betrekken. Er vlogen onherroepelijk gedachtes door zijn hersenpan die alles te maken hadden met dingen als; 

‘Kut! Kan ik nog terug? Op dat feestje hebben ze in ieder geval bier. Zal ik hier nu direct een hartaanval faken? Zal ik…’. 

Hij stotterde als antwoord; 

“Uuuh, nou ja… goed dan maar, denk ik!”. 

Jaaaha! Dat dacht ik ook! En dus met de twee dochters (8 & 4 jr) naar het feestje geweest en ik kon eens een middagje op de bank blijven zitten, met versnaperingen. Ik hoefde niks in de gaten te houden. Ik hoefde me niet schuldig te voelen wanneer ik het een keer niet gezien had als de dreumes grote kattenkwaad had uitgehaald. Of was gevallen. Of iets omver had gelopen. Ik kon gewoon zitten. En zonder derde waakzaam oog zitten kletsen. 

Zalig 😁. 

Dus moeder natuur of niet… De papa’s kunnen meer dan wij aannemen. 

Of ze dat willen, is een tweede 😉. Maar goed, hey; if you can’t do the time, don’t do the crime! 😂😄😋 

  
© Eveline – November 2015