De tandarts

Deze en volgende week moet er bij mij wat herstelwerkzaamheden verricht worden in de mond. Ondanks mijn trouw ieder half-jaarlijkse bezoek, scheelde er ditmaal nogal wat aan het gebit, zoals op de gemaakte foto’s een aantal weken geleden zichtbaar was. Bummer!

Met gezonde tegenzin (nee, dat is niet waar: gewoon met enorme tegenzin) reed ik afgelopen week naar Bergen op Zoom. Jaaah, lang verhaal; wonen in Terneuzen en een tandarts hebben in Bergen op Zoom. Let it pass, gaan we het nu niet (weer) over hebben ;-). Anyway, ik ben zo iemand: wat moet dat moet, niet zeiken! En dit moest gewoon. Desalniettemin had ik lood in mijn schoenen. En hoor eens hier; ik ben echt niet bang voor de tandarts, maar om nou te zeggen dat ik er naar uit keek… NEEN! Stiekem hoopte ik op plotseling gruwelijke sneeuwval. Of met pech langs de weg komen te staan. Of een ziek kind. Ja, hoe erg is dat ja! Daar heb ik even aan gedacht: als ik nou een ziek kind heb, is dat een ijzersterk excuus om af te zeggen! (Ik ga echt naar de hel, ik ben me er van bewust :-P). Enfin… dit gebeurde allemaal (oké, gelukkig dus!) niet. Ik arriveerde er veilig! Ja, niet bij de hel dus, maar bij de tandartsenpraktijk.

Nah….. beetje hetzelfde dan. 😉

Kak.

En ja… dan ben je dus eerst en van al aan de beurt om de boel plat te spuiten. Wel geteld 3 kanten in de toet: allebei de bovenkanten en 1 onderkant.

“Ja,” was zijn speech: “Je kunt niet beide onderkanten van de mond verdoven, want dan kun je je tong in slikken, haha!”.

HA-HA! Ja, tof man! -.-

Hoe dan ook, daarna zit je dan…. vijftien minuten in de wachtkamer, met -voor je gevoel- een kin vol kwijl omdat je hele gezicht hangt. Yo.

Dan de verlossing van het lijden:

“U mag verder!”

Ah crap. Nee, nee, tandartsje, joehoe……. krijg eens een spoedgeval! Een drama! Een overlijden van een onbekende bekende! IETS!!!!! Maar nee hoor, hij kon gewoon beginnen.

En daar lag ik dan. Twee uur. En een beetje. Ofzoiets. Mond wagenwijd open met ALLERLEI attributen. Boren. Zagen. Hakmessen. Op een gegeven moment lag ik met een soort klinisch groen cellofaantje over mijn mond heen, met een gat erin, en door dat gat kon de tandarts dan werken. De betreffende kies waar aan gewerkt werd, lag helemaal bloot, volgens mij met tandhals en al.

“Zal ik het u even laten zien?”.

Nou….. hoef niet per-séééé hoor…..

Toen ging de telefoon. De assistente was er niet en… hij liep weg en nam op! Uuuuuuh, dus…. ik lig hier half stikkend! Wat nou als u nu een spoedgeval krijgt? Een drama? Een overlijden van een onbekende bekende? Of nóg erger: een hartaanval? Daar dacht ik dus serieus over na. In plaats van dan over die arme tandarts na te denken en over het feit dat ik hélemaal niet kan reanimeren, dacht ik alleen: dan lig ik hier maar mooi! Helemaal met m’n smoel vastgezet in de steigers, met klemmen en een drilmachine half in m’n mondhoek, een tandhals bloot en een zenuw geprikkeld. En dan 1-1-2 moeten bellen!

HOE DE HEL MOET IK DAT ZELF LOS GAAN MAKEN DAN?

Bij een noodgeval. Een drama. Een overlijden.

Gelukkig was het telefoongesprek snel voorbij en ging de tandarts verder met de behandeling.

Pfjieuw.

Drie uur later zat ik in de auto terug, bijna thuis. Ik kon geen boe of bah meer zeggen. Maar deel 1 van de werkzaamheden zaten er op. Volgende week deel 2.

Hopelijk gaat ook dát, voorspoedig ;-). Zonder spoedgeval, drama of overlijden.

fokke

© Eveline – December 2015

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s