Dat gezeur ook altijd!

De kinderen waren vermoeid. En hangerig. En zeurderig. Ik trouwens ook!

Ik stond aan het fornuis, te koken. Onze keuken en woonkamer worden gescheiden door een deur met een lang raam. De jongste dochter (4 jr) ging vanuit de woonkamer -zeurend en wel- met haar neus tegen het raam van die deur aan staan, ademde kringetjes tegen het glas en fluisterde tegelijkertijd onverstaanbare klaag-dingen. Dat zag ik gewoon. Haar hand ging vervolgens naar de klink en langzaam schoof ze de deur open.

Ik liet haar weten:

“Meis, je mag binnen komen, maar alleen als je níet gaat zeuren!”.

Ze keek me boos aan. Schuifelde naar achter en trok de deur terug dicht.

Ik dacht werkelijk dat ze het gesnopen had. Ze wilde bij mama gaan zeuren, maar begreep dat ik daar eigenlijk eventjes niet op zat te wachten.

Niets bleek overigens minder waar…

Ze draaide zich namelijk om en liep mopperend weg met de woorden:

“Dat gezeur hier ook altijd!”

Geen gezeur

© Eveline – Januari 2016 

(Afbeelding verkregen via Google!)

Advertenties

Onbegrijpelijk!

Onze jongste dochter (4 jaar) werd gisteren door de vriendelijke verpleging hartelijk ontvangen in het universitair ziekenhuis in Gent. Maanden lang vaak wit zien, alsmede moe zijn gingen hieraan vooraf en na bloedonderzoeken kort geleden, werd duidelijk dat coeliakie (gluten-intolerantie) zeer vermoedelijk de oorzaak is. Biopten van maag en darm moesten dit nog bevestigen en daarvoor werden wij (werd zij!) doorgestuurd naar het UZ in Gent. Gister was dit zover.

Haar liefste knuffel ging mee. Een koffertje met haar pyjama en speelgoedjes én… haar carnavals pruik. Ja! Gewoon, omdat zij dat wilde.

Ze was niet eens zenuwachtig. Mama en papa daarentegen wel! Met haar knuffel in de hand liet ze het narcose-kapje zonder vechten toe. Ocherme! Slaap maar lekker lieverd, straks weer wakker. En zo geschiedde…

12552828_1074177379269586_6509686703178893995_n

Een half later was ze weer in de uitslaapkamer en een uur of vier later liepen we weer samen richting uitgang. Onze jongste dochter vond het ziekenhuis absoluut niet een onaangename ervaring en ze was zelfs erg gecharmeerd van de zusters. Tóch liet ze merken niet helemaal happy te zijn. Toen ik vroeg waarom dat zo was, zei ze laconiek en enigszins teleurgesteld:

“Ik begrijp gewoon niet waarom ik mijn pruik niet op mocht tijdens de operatie. Wat is daar nu het probleem van?”.

12316163_1074929165861074_8510001720401022525_n

Enfin, ondanks dat over een tweetal weken pas de definitieve uitslag is, is zij vandaag toch al met een glutenvrij-dieet begonnen….

Mét pruik op!

© Eveline – Januari 2016

Een per ongelukje?

Onze jongste dochter Lisa (4 jaar) spreekt altijd van een: “per ongelukje”, wanneer er iets gebeurt wat niet de bedoeling was en dus niet expres ging. Denk aan drinken wat omver valt. Een zus die ze laat struikelen. Een plasje naast de wc. Het zijn voor haar allemaal “per ongelukjes”.

Afgelopen week waren zij en haar broertje (1 jaar) in de keuken aan het spelen. Het ging er rustig aan toe, totdat broertje-lief begon te gillen. Ik dacht dat dat met de komst van een zoontje minder zou zijn, maar hij kan het hardst gillen van allemaal. Ongekend! Ik liep richting de keuken en zag hem ineens (werkelijk zo goed als letterlijk) door de keuken heen vliegen en keihard op z’n gezicht vallen. OMG! Op de één of andere gelukzalige manier kwam hij belachelijk goed terecht, stond op, schudde zijn hoofd een keer en liep door alsof er niets aan de hand was.

Mijn hart was echter toch heel even gestopt met kloppen. Want ja; heeft hij net eindelijk wat aan gebit, zou hij het er allemaal alweer uitvallen! Gebeurde gelukkig niet. Pak van ’t hart!

Ik vroeg aan Lisa wat er nou gebeurd was! Ik had het standaard “per-ongelukjes-verhaal” verwacht. Maar, in plaats daarvan zei ze:

“Mam, hoor eens hier, het was een expresje. Ik werd gek van zijn gegil!”.

MaxEnMama

© Eveline – Januari 2016 

Niemand!

De dames hadden ruzie. De dames als in: onze twee dochters van acht en vier jaar.

AAAAAAAAHHHHHHHHH  !!!!!!!!!!! 

De laatste tijd zitten ze elkaar CONSTANT in de haren. Waarom toch? Zeg dat het een fase is. Het is een fase. Het is een fase. Het zijn monsters. Het is een fase.

Vanmiddag zaten we in de auto van school naar huis en de oudste vroeg of ze strakjes even op de computer mocht. Ik zei dat dat mocht. Een half uurtje! Vervolgens vroeg de jongste dochter ook of ze even op de computer mocht. Ja, daarná, ook een half uurtje.

Nog geen 30 seconden later hadden ze alweer ruzie. OM NIKS!!! Hoe kun je zó ruzie maken, om helemaal niets. Ik was het beu en bulderde door de auto:

“Jullie gaan er nú mee op houden of er gaat helemaal NIEMAND meer op de computer vandaag!”.

Er volgde een oorverdovende stilte.

De oudste dochter krabde op haar hoofd en vroeg vervolgens zeer spuit-elferig:

“Hoezo mam, ga je niet meer bloggen dan?”.

CarmenEnLisa

© Eveline – Januari 2016 

Recept: Chili con carne

Al eens eerder publiceerde ik een ander chili con carne-recept (voor dat recept klik hier), maar het recept van nu is weer op een andere manier klaar gemaakt, met ietwat andere ingrediënten en dus ook weer met een ander eindresultaat :-D. Here goes…

018

Ingrediënten: 

(Voor 4 personen)

  • 2 middelgrote uien
  • 2 teentjes knoflook
  • Olijfolie
  • 2 t.l. chilipoeder
  • 1 verse rode peper
  • 1 theelepel djintan
  • 500 gram biologisch rundergehakt
  • 1 blik biologisch gepelde tomaten
  • 1 blik tomatenblokjes
  • Zeezout & zwarte peper
  • Half stokje kaneel
  • 2 blikken rode kidney bonen
  • 100 ml water

Bereidingswijze:

Snijd de uien op stukjes.

020

Alsmede de knoflook.

022

Snijd de peper in het midden open en ontdoe van de zaadlijsten en snijd daarna op kleine stukjes.

023

Doe wat olijfolie in een grote braadpan en fruit de ui en knoflook.

024

Voeg daarna de rode peper, de chilipoeder, de djintan en zout en peper toe. Voeg dan het gehakt erbij en bak het rul, totdat alles bruin is.

026

Hak de gedroogde tomaten in de mixer zodat deze een soort pasta vormen.

027

En voeg het daarna bij het gehakt.

030

Voeg vervolgens de gepelde tomaten, de tomatenblokjes, het halve kaneelstokje en 100 ml. water bij het vlees. Roer goed om. Voeg naar smaak nog wat extra kruiden toe. Doe daarna het deksel op de pan en laat dit een half uur sudderen op laag vuur. Af en toe omroeren.

039

Laat dan de kidney bonen uitlekken.

040

En voeg die, ná dat half sudderen, als laatste nog toe aan het vlees. Laat dit geheel nog zo’n 5 minuten door warmen.

Wij hebben er afbak-broodjes bij gegeten. En het resultaat was…. best lekker :-D.

051

Smakelijk eten =).

© Eveline – Januari 2016