Voor Jan… hond.

Met je hond naar de dokter. De dierenarts dus. Dat doe je niet voor niks. Dat doe je, als er echt iets speelt. Wij dan toch. Zo was ons hondje onlangs ziek. Althans, ziek als in: hij kon ineens niet meer lopen en sleepte met zijn achterlijfje. Jeetje, je schrikt je wild. Ik kwam thuis van mijn werk, en mijn vader (die op dat moment op de kids aan het passen was) deelde dat plots mede:

“De hond kan niet meer lopen! Kijk maar, hij lijkt wel verlamd!”.

Yooooo! “Gezellig”! En dat ook nog eens op vrijdagavond.

Halsoverkop naar de DAP. Ja, ik noem het de DAP. Dat is dus niet de HAP, maar de DAP. De dierenartsenpost. Toen we thuis weggingen moesten we het hondje dramatisch dragen, want hij gaf overuidelijk te kennen dat zelf lopen ondoenlijk was. Met opengesperde kraaloogjes keek hij ons aan, alsof hij wilde zeggen: Ik krijg zo een spuitje, is het niet?!

En wat denken jullie….. Eenmaal daar begon het hondje met zijn staartje te kwispelen en liep zowaar… gewoon…. normaal! Op en mét 4 pootjes. Oké, niet dravend ofzo, maar hij liep.

UUUUUH, excuse me?

Het was net een kind! Hoe vaak we dát al wel niet hebben meegemaakt met onze kinderen. Ja, niet dat ze ineens niet meer konden lopen en bij de HAP dan weer wel… maar ik bedoel: doodziek met 40 graden koorts een aantal dagen liggen kwijnen, niet meer drinken, niet meer eten, niks meer doen…… vervolgens in het weekend de HAP bellen uit pure angst, daar vervolgens komen en….. gaat dat kind spelen. Kletsen. Drinken. Koorts weg.

Hop.

Zit je daar. Voor Jan meneer met de korte achternaam.

Nou ja, Jan meneer hond dus in dit geval.

De dierenarts bekeek hem en concludeerde dat het hondje wel degelijk een enorme verstuiking of verzwikking had. Maar verder hoefden we ons geen zorgen maken. Hij kreeg een (pijnstillende-) injectie en we kregen voor hem pijnstillers in tabletvorm mee naar huis. Dit zou dik in orde komen.

Eenmaal thuis keek ons hondje ons weer doodzielig aan.

Sleepte weer een beetje met de pootjes.

Hij zei nog net geen “au”.

Ocherme. Het is af en toe net zo’n kind ;-).

Kenji 002

(Gelukkig gaat het inmiddels beter met hem :-D. Lief ding! Blij dat hij er is.) 

© Eveline – Februari 2016

3 thoughts on “Voor Jan… hond.

    • Hihi =). Nu was het niet zomaar ineens weg hoor, hij heeft nog een behoorlijk tijdje last gehad. Maar het was wel typisch :-D. En bij de kids is het ook eigenlijk altijd wel een moment opname. Bijna altijd hadden ze alsnog serieus iets als we bij de HAP waren geweest. Maar het was echt dat moment dat ze dan ineens gingen spelen. Awkward ;-).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s