‘T is de leeftijd?

Volgende week mag ik er, als het goed is, weer een jaartje bij tellen. En hoewel ik me nog hartstikke jong voel, gaat het langzaam wél tellen. Drieëndertig. Bijna dus.

Hoe dan ook, mijn kinderen vinden mij bejaard (papa is nóg ouder), en zo hoort dat ook. Je kinderen mogen je best bejaard vinden. Toen ik laatst aan onze jongste dochter (van 4 jaar) vroeg hoe oud ze dan wel niet dacht dat ik was, antwoordde ze:

“Ja, gewoon oud! Achttien ofzo!”.

Enfin, gister zei ik per ongeluk “Max” tegen Lisa. Alsof dat nooit gebeurt. Serieus, soms als ik boos ben op één van de kinderen, dan noem ik eerst alle ándere namen op voordat ik bij de goede ben, die stout is. Erg geloofwaardig ben je dan nog. 😉

Maar dus…. Max tegen Lisa. Mijn man en oudste dochter moesten lachen en er werd gemeld;

“Tja, dat is de leeftijd!”.

Toen ik de jongste dochter vervolgens direct daarna naar bed bracht, zei ik tegen haar:

“Dat is onzin hoor lieverd. Ik ben heus niet vergeten dat jij Lisa heet!”,

waarop ze me hoogst verbaasd aan keek en argwanend vroeg:

“Jajah…. waarom zei je dan Max?”. 😉

OudOmaatje.jpg

© Eveline – Maart 2016

One thought on “‘T is de leeftijd?

  1. Haha hilarisch wat je dochter zei! Ik kan me nog herinneren dat ik toen ik klein was mensen van 20 en ouder ook mega oud vond. Ik dacht altijd: als ik zó oud ben, nou dan heb ik vast alles wel mooi voor elkaar 😛

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s