Crap!

Toen ik gisteren de rechterkant van mijn gezicht voelde tintelen, kramp in mijn nek had, en het boven mijn rechter slaap aanvoelde alsof ik in een verhit gevecht verzeild was geraakt en een snoeiharde knal op mijn hoofd had gehad, maakte ik me nog niet één-twee-drie zorgen. Maar toen mijn nek zich zodanig verkrampte dat ik mijn kin niet meer op mijn borst kon leggen, begon ik toch langzaam te twijfelen of ik de dokter niet even moest bellen. Ik was aan het werk en de zaken moesten gewoon afgehandeld worden, like usual. Toen ik het besef kreeg dat het toch eigenlijk echt niet meer ging, was het inmiddels half 6 en tijd om de computer af te sluiten. Ik reed om mijn kindjes, kon daarna nog mooi een vorkje mee prikken bij mijn schoonouders en toen ik daarna thuis aankwam, tolde mijn hele wereld. Letterlijk! Mijn man vroeg wat er in godsnaam aan de hand was, en ik barstte in tranen uit. Met bevende handjes belde ik de huisartsenpost en legde de situatie uit. Ik wist níet wat ik nu weer aan mijn fiets had hangen!!!

Nadat ik mijn klachten had uitgelegd, bemerkte ik dat de assistent die ik aan de lijn had, er ook niet gerust op was! AH CRAP! Het was mijn insteek dat zij zouden zeggen:

“Oh, duidelijk, het is dit of dat. Paracetamolletje en morgen bent u weer helemaal het vrouwtje!”.

In plaats daarvan werd er gevraagd of er een ambulance gestuurd moest worden, ofwel dat ik gereden kon worden naar het ziekenhuis. PER DIRECT! Ik heb maar binnensmonds laten weten dat ik net ook gewoon zelf naar huis was gereden, so what was the problem? Maar dat mocht nu ABSOLUUT niet meer. En dus werd ik gereden. Naar de Hap. Eenmaal daar aangekomen moest ik even wachten om mij aan te melden, omdat er een groepje mensen voor mij in de rij stond. Samen-horend, duidelijk! Eén van de groepsleden had een lichamelijke klacht, maar die klacht speelde al een aantal maanden af en aan (vertelde hij -semi enthousiast-) en hij had nog niet eerder aan de bel getrokken. Toen de assistente hem op vriendelijke manier liet weten dat het wellicht het slimst was om morgen even naar de eigen huisarts te gaan, liet één van de mede-groepsgenoten weten:

“Ze heeft gelijk! Bel nu gelijk eens even je huisarts!”.

Maar ik geloof niet dat dat helemaal de bedoeling was 😉 . Maar het kon me op dat moment ook niks schelen eerlijk gezegd, want ik voelde me alleen maar duizelig en zocht steun bij de muur. Ik was aan de beurt en kon vervolgens meteen door lopen. Echt? Meteen doorlopen? Of nou ja… strompelen dan. Schuifelen! Ze namen mijn klachten zeer serieus en ik wil bij deze even mijn oprechte complimenten geven aan het ziekenhuis hier in Terneuzen!!!! We hebben weleens anders meegemaakt namelijk (en dat staken we toen ook niet onder stoelen of banken) en dus mag het ook gezegd worden dat hun zorg (en alles daarmee samenhangend) nu gewoon SUPER was. En dat was het!

Ik werd goed onderzocht en zelfs meteen doorgestuurd naar de spoedeisende hulp! Daar lag ik; aan kabeltjes, slangetjes en naaldjes. Het enige wat ik dacht was: ‘Ah crap! Ik had me een andere avond voorgesteld!’. Voor een controlfreak is het erg vervelend als je geen “control” meer hebt. Maar enfin! Ik ging ook nog door de scan, om 21.00 uur in de avond (denk dat bij deze mijn eigen risico volledig naar de maan is 😉 ). Moest al mijn piercingen er zelfs voor uit doen. Kortom; ik was even bezig 😛 . Er werd tevens bloed geprikt. Én…. er werd een hart filmpje gemaakt. En dit allemaal, florissant met lijkbleke gezichtsuitdrukking. Maar het kon me verrotten hoe ik er uit zag. Ik voelde me KL*TE en zo zag ik er ook uit.

Maar…. eerlijk is eerlijk: we hadden stiekem ook nog even grote lol. De bekwame SEH-verpleger liet namelijk op een gegeven moment nog geruststellend weten dat:

“Het niet aan het hart-filmpje lag!”.

Uuuuuh… en dat betekent?!? Oké mensen, en luister, we snapten heus dat hij bedoelde dat mijn hart in orde was (jippie!), maar wat hij eigenlijk zei was dat het hartfilmpje op zichzelf prima was. Dus met andere woorden; ik kon ter plekke heus dood gaan aan een hartaanval, maar aan het filmpje zelf had het niet gelegen 😛 . We lachten, in het heetst van de strijd. En dat waardeerde ik.

Dansen in de regen, is dat niet waar deze hele life-trip om draait?

Hoe dan ook…. wat bleek? “Slechts” een migraine-aanval. Gewoon; pure migraine! Nog nooit van mijn hele leven gehad. Mijn moeder kreeg het ook rond haar 33ste voor het eerst. Krijg nou tieten!

Toen ik ’s avonds thuis kwam nam ik (dus) mijn eerste migraine-pil ooit. En warempel; binnen een uur voelde ik de kramp in mijn nek gestaag weg trekken. OH WAT FIJN!!!!!! Halleluja.

Gewoon… migraine! Daar valt mee te leven.

Toch?

Enfin, dus… om die reden vandaag geen blog. Of wacht… dit is een blog! Dit is een blog!  😛  Haha!

Fijn weekend allemaal !! 😀

Migraine

© Eveline – April 2016

5 thoughts on “Crap!

  1. Zo! Dat was even schrikken. Gelukkig dat je nu weet wat het is en wat je er aan kan doen! Hopelijk heb je een goede nachtrust en voel je je morgen beter!

  2. Fijn dat de oorzaak zo snel gevonden is. (Je bracht het trouwens te grappig om mij echt zorgen te maken maar kan mij voorstelln dat jij dat gisteren uiteindelijk wel deed..)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s