Quote of the week ~ •25 

© Eveline – Augustus 2016 

Advertenties

Chinees!

Onze jongste dochter (Lisa) maakt sinds enkele weken een fase mee en wel die van: “Ik ben 2 en ik zeg nee!”. Alleen is ze geen 2 maar bijna 5! En ze zegt niet alleen ‘nee’, maar heeft daar ook nog theatraal onverstaanbaar gekrijs bij. Hard! Om alles!

EN NIET ALLEEN THUIS, MAAR F*CKIN’ OVERAL !!!!!!!!!!!!!!!!!!

Leuk.

Ja.

Toen ik het ergens afgelopen week serieus níet meer aan kon horen en oprecht boos werd (meestal is het een grote act van me naar die kinderen toe, dat boos worden, maar nu voelde ik het echt vanuit mijn tenen woedend naar boven borrelen, als een gloeiend hete verziekte pan erwtensoep die overkookt), verhief vervolgens mijn stem en blafte naar haar:

“Voor de zoveelste keer, hou daar mee op! IK PRAAT TOCH ZEKER GEEN CHINEES ?!?!”,

waarop Lisa onmiddellijk haar drama-act liet vallen en met een stalen, beeldschoon gezicht antwoordde;

“Ja, maar ik wel! Haolla!”.

Loesje12

© Eveline – Augustus 2016

 

Reisverslag 5; Melbourne, dokter en de zoektocht naar werk

In de maanden juli & augustus publiceer ik deze zomer op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad.😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker =). 

© Eveline – Augustus 2016

////////////////////////////////

Melbourne, 10 februari 2005, 07:21 pm (ofwel 10 voor half 8 ’s avonds) 

Mensen !!! =) Hoe is het er allemaal mee? Hoop dat alles nog steeds op het gemakje gaat daar in het Nederlandje. Met mij/ons alles prima. Uiteraard weer een hoop meegemaakt. Tja, hoe kan het ook anders als je backpackt. 😉 Waar was ik in het laatste reisverslag gebleven? Oh ja, oh ja: bij omi, op Phillip Island

Nadat we klaar waren met onze mail & site up-2-daten (maandag 31 jan. dus), reden we terug naar omi (haar naam is trouwens Pauline). Daar kregen we voor het laatst een heerlijke lunch van haar en kregen tevens een hoop blikken voedsel mee voor onderweg. Wat een schat! We hebben echt enorm toffe dagen gehad bij haar en konden haar niet vaak genoeg bedanken. Maar goed, zoals het “verwelkomt worden” bij het backpacken hoort, hoort het afscheid nemen er ook bij. Toen wij ons autootje na een paar dagen weer startte gebeurde er….. helemaal niks bijzonders, want hij startte! Zonder problemen! Jolly :-D. Om en nabij 2 uur later arriveerden wij in de grote stad Melbourne.

Melbourne1

Hoewel we het jammer vonden om het heerlijke Phillip Island te verlaten, waren we nu ook weer blij dat we ons weer in een grote stad begaven. Vervolgens een hostel gezocht (want dat kamperen in de auto hadden we voor nu weer eventjes gehad), auto in de parkeergarage gezet, alles uitgeladen en…. hoppa; Melbourne, here we are !!! 😀

Melbourne

Vlak voordat we ons wilden inchecken in ons nieuwe hostel (waar we overigens nog altijd zitten: het International Backpackers hostel), werden we aangesproken door een man die werkt als hoofd-salesmanager bij een nieuw bedrijf. Hij zag dat we backpackers waren (die enorme rugzakken liegen er niet om) en hij vroeg of we misschien op zoeken waren naar (tijdelijk-) werk. Nou…. eigenlijk wel ja!!! 🙂 Wow! Om een lang (en vooral saai 😉 ) verhaal kort te houden: we zouden aan het einde van de week gebeld worden om eventueel in aanmerking te komen voor een gesprek. Nou, niet slecht, zo op de 1e dag bij aankomst in deze grote stad. We wilden hier namelijk sowieso gaan werken, maar dit ging wel érg snel, haha. Hoewel ik er toch ergens een vervelend sceptisch onderbuik gevoel van had, scheen het wel een daadwerkelijk bedrijf te zijn, en dus….hadden we stiekem toch goede hoop!

HostelMelbourne

Enfin, de dinsdag hebben we de stad Melbourne een beetje verkend. Wat een geweldige stad ook… die winkels… ze hebben hier echt een mega gaaf centrum. Heb voor de allereerste keer éver “Manolo Blahniks” in mijn handen én aan mijn voeten gehad. Oh my god! What an amazing shoes! Maar ja; 1200 dollar lag nu niet echt helemaal binnen mijn budget ;-). Verder hebben we een “vast” koffiehuis gevonden, namelijk één van de alom bekende “Starbucks”. En omdat we daar sinds onze aankomst in Melbourne toch al zo’n 8 keer geweest zijn, is het safe to say dat we écht kunnen spreken van ons vaste koffiehuis. Ook hebben we daar onze ‘Friends-bank’ gevonden, dus nu is het alleen nog een kwestie van de rest van de leden voor onze Friends-gang bij elkaar te zoeken, and we are good to go. Anyways, die avond zijn we naar een super-de-luxe bioscoop geweest en hebben daar de film ‘Closer’ gekeken. Mooie film, aanrader! Aan die bios zit tevens een groot casino vast (het is een heel uitgaanscentrum, ontzettend relaxed) en daar hebben wij die avond ook nog even rondgehuppeld. NB: de witte wijn heeft daar dezelfde prijs als een glas champagne. Dus ja…. lijkt me duidelijk wat wij daar een hele avond hebben zitten slurpen 😉. Champagne it is! Als toetje nog een heerlijke cosmopolitan gedronken en toen was het weer tijd om naar huis te gaan. Taxi gepakt (ongeveer 10 minuutjes a kwartier met de taxi, lopend was die afstand toch net te ver zo ’s avonds laat), vervolgens bij het hostel de taxi uit gerold en dan plots….. de SCHRIK VAN JE LEVEN krijgen! Ik was namelijk mijn JVC-tasje kwijt, waar zowel mijn nieuwe digitale fotocamera, als mijn filmcamera in zitten.

NEEEEEEEJJJJ!

JA!

Allebei de camera’s, foetsie! Ik dacht dat ik niet goed werd, even serieus!! En bij het terug denken besefte ik het: ja hoor, hartstikke in het casino laten liggen! DOM WICHT! En dat terwijl ik er de hele tijd zo ontzettend zuinig op ben en voorzichtig mee om spring, hoe kon dit nou gebeuren?! Heel de avond bijna neurotisch op m’n spulletjes gelet, en net bij de laatste gokkast blijkbaar niet (waar we nota bene maar een dollar of wat in gegooid hadden en niet eens iets gewonnen hadden!). En dus, diezelfde taxi weer terug ingesprongen en met tranen gevulde ogen dat casino terug in gesjeesd. WAAAHHH!! Uit paniek wist ik niet meteen de juiste  gokkast meer te lokaliseren, dus als een kip zonder kop liep ik daar mensen omver. Met hevige buikpijn. Crap!!!! Bijna stresspoep!!!

Zien jullie het voor je?

Uiteindelijk kwamen we bij de juiste gokkast aan en… het lag er niet meer!!! Niks, helemaal niks niet meer!!! Oh boy! Toen de “lost&found” opgezocht en bij iedere stap die ik zette heb ik gebeden dat iemand zo eerlijk zou zijn geweest om het geheel daar naar toe te brengen. God, let it be! Koud zwetend en trillend stond ik daar dan. Toen ik eenmaal aan de beurt was, stamelde ik:

“I, I lost my camera-bag, it says JVC on the front, and there are 2 camera’s in it, and, and I, I lost it… and, and….”.

De meneer achter de balie trok een wenkbrauw op en zei:

“Lady…. you are very, véry lucky….!”.

Wow. Er bestaan nog eerlijke mensen op deze aardkloot. En niet eens een nummer of iets achter gelaten, de eerlijke vinder wilde zelf niet gevonden worden. Wow.

melbourne-international

De dag daarna deed ik uitgeslapen mijn ogen open en ik hoorde…. regen! Hmmmz, ben ik daar nu voor uit Nederland vertrokken… ;-). Even nog héél erg stilstaand bij het feit dat ik zo’n enorme gelukszak was dat ik mijn camera’s gewoon nog had, hadden we verder voor die dag niet echt plannen. Nou ja, eigenlijk wel: we wilden naar het strand, maar ja: met regen? No, thank you. Wél werden we door dat ene bedrijf opgebeld (van die man die ons had aangesproken) met de vraag of we de dag daarna op gesprek wilden komen….. OFCOURSE !!! Dus de sollicitatie gesprekken waren ingepland. Spannend toch wel! Verder hebben we het die woensdag lekker rustig aan gedaan, ’s avonds uit eten geweest bij een Indisch restaurantje en later die avond gezellig met andere backpackers in het hostel wijntjes gedronken in de gezamenlijke woon/TV-kamer. Eén van de mede backpackers was jarig, dus daar moest op geproost worden (wat we ook, het zal jullie niet verbazen: met volle overtuiging gedaan hebben, haha).

De donderdag brak aan en jawel…. het was de dag van de sollicitatie. OEHH! En dus: netjes gekleed en enigszins voorbereid gingen we er op af. Daar in de grote stad Melbourne! Er bleken in totaal 150 gegadigden op sollicitatie gesprek te komen die gehele week op verschillende punten en slechts 40 mochten een meeloop-dag meemaken en daarvan zou slechts 10 worden aangenomen. JEETJE, DOE NORMAAL ZEG! Waarom dan 150 op gesprek vragen hè, vraag je je toch af? Maar oké….! Het gesprek van zowel Kim als van mijzelf verliep klaarblijkelijk naar behoren, want we werden BEIDEN uitgenodigd voor de meeloop-dag op maandag. Wowie! We waren tot dusver best trots op ons zelf =). Erg enthousiast kwamen we er vandaan en zijn die avond in een leuk, enigszins chique restaurantje uit gaan eten. Alvast om het een beetje te vieren. Moest kunnen :-P.

IMG_0656

Vrijdag is Kim langs de dokter geweest. Dit vanwege het feit dat ze al een week of 2 met een zere en dikke linkervoet rond loopt. Niet zo mooi dus. De dokter had eigenlijk ook niet echt een antwoord omtrent wat dit nou precies zou kunnen zijn (en daar betaal je dan zo’n duur consult voor!), maar goed; hij gaf Kim in ieder geval wel pijnstillende medicijnen mee die daadwerkelijk werkten (and still do). Vooruit, ook goed! Daarna zijn we weer even de stad in gelopen en hebben ons kostelijk vermaakt in de winkeltjes. In het warenhuis “Meijer” kregen wij een volledige makeover met een nieuwe make-up-lijn. Onwijs stoer! Eenmaal terug bij de auto, kreeg Kim (en ik trouwens ook) de schrik van haar leven…. een hele grote dikke, zwarte, harige spin schoot zo vanonder de auto, toen ze haar portier open deed. Arme kind is nog steeds in shock!

 De zaterdag zijn we naar de stad gegaan om nette kleding te kopen voor onze aanstaande meeloopdag. Een nette pantalon en een truitje aangeschaft. Wij konden aan de slag! Die avond wederom naar de bios geweest, ditmaal naar de film “Meet the fockers”. Echt, wat een briljante film, we hebben dubbel gelegen. 😀

Over de zondag valt echt niks zinnigs te zeggen.. lang uitgeslapen, niks gedaan, koffie gedronken @ the coffeehouse en op de bank gelegen. Kortom; perfecte zondag eigenlijk :-D.

Oké, en toen… eindelijk.. brak de maandag aan. Dé maandag, waar we zo naar hadden uitgekeken. De maandag waar we nieuwe kleding voor hadden aangeschaft. Waar we een meeloopdag hadden van dat enorm coole bedrijf. Waar we met z’n 40en uit de 150 waren uitgekozen. Die maandag dus ja! Die was aangebroken! Wat hadden we er zin in. En…… wat bleek het een afgrijselijke dag te zijn !!!! De ergste dag voor ons, tot nu toe in Australië gespendeerd. Oprecht! Die dag hebben bij benoemd tot “Scary-ass-day” en zo zal hij ook onze persoonlijke geschiedenis in gaan. De zogenaamde waanzinnige sales-baan, bleek niets te zijn wat zij ons van te voren hadden voorgespiegeld en/of wat wij ons er van hadden voorgesteld. Het kwam louter neer op het verkopen op straat (!) en langs deuren leuren als een jehova en dit allemaal puur op commissie-basis. Met andere woorden: als je niks verkoopt, verdien je ook geen cent. Gaande de dag kwamen wij er dan ook al spoedig achter dat dit geen baan voor ons was. Toch hebben we de dag netjes afgemaakt en ironisch genoeg kregen wij aan het eind van de dag te horen dat wij bij de 10  “gelukkigen” zaten die aangenomen werden. Hoe is het mogelijk!

Maar wij tweeën hebben vriendelijk bedankt. 

De dag daarna (de dinsdag) hebben we een hele dag sollicitatie brieven zitten typen en onze cv’s massaal zitten uitdraaien, onze paspoorten gekopieerd, etc.! Vervolgens alles netjes zitten vouwen en in enveloppen gestoken en langs diverse bedrijven en winkels gegaan om onze (open-) sollicitaties binnen te brengen. Op onze weg terug naar het hostel liep ik onverhoopt ook nog even een brasserie binnen en guess what… daar zochten ze warempel daadwerkelijk nog iemand, voor fulltime. Ik mocht de dag daarna meteen op gesprek komen.

En ja…. dat was vandaag dus ;-). Het sollicitatie gesprek ging hartstikke goed en gezien mijn horeca ervaring vroeg hij of ik niet meteen deze week een middag wil meelopen. Als dat voor beide partijen goed bevalt, kan ik vanaf aanstaand weekend meteen fulltime aan de slag. Ieeeeh, hoe spannend!!! Helaas is er wel één maar… en dat is dat ik even moet kijken hoe het gaat verlopen met mijn pols. Niet iedereen van jullie weten dit, maar een aantal maanden geleden heb ik een fikse peesontsteking in mijn pols gehad (typisch horeca-kwaaltje naar schijnt) en op de één of andere manier blijft dit een zwakke plek sindsdien. Het zou dus kunnen zijn dat door zware borden enzo, dit zwakke plekje weer boven komt drijven. AI! Maar ja…. als dat zo is, is dat zo, en dan zien we het op dat moment wel weer verder. Morgen begin ik vol goede moed aan de brasserie-meeloop-middag en we zien wel waar het schip strandt.

Nou mensen, dit was het weer voor deze keer. Beetje lang verslag, sorry people! Dat krijg je als je 1,5 week niet update terwijl je in het prachtige Australië zit :-D.

Take care en tot snel weer !!! Wij duiken zo meteen de kroeg in van ons hostel.

G’day mates! 😀

HostelMelbourne2

Liefs, Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !) 

Stout! 

Toen ik gisteravond aan onze zoon Max vroeg wie er morgen (vandaag dus) jarig is, antwoordde hij; 

“Mats!”. 

(Hij kan nog geen Max zeggen, dus hij noemt zichzelf ‘Mats’!) 

Op mijn vraag wie er dan allemaal cadeautjes krijgt, zei hij wederom; 

“Mats!”. 

Toen ik vervolgens vroeg wie Max dan eigenlijk was, reageerde hij met; 

“Stout!”. 

😂🤓😆 

Gefeliciteerd met je 2e verjaardag, grote jongen! 😀 

© Eveline – Augustus 2016