Reisverslag 6; Knoxfield, nieuwe piercings & Mildura

In de maanden juli & augustus publiceer ik deze zomer op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad. 😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – Augustus/September 2016

////////////////////////////////

Melbourne, 19 februari 2005, 11:05 am (ofwel 11 ’s ochtends) 

Hallo iedereen, hoe is het met jullie? Met mij/ons alles op het rustige gemakje :-D. Hoewel…. 😉

Vorige week vrijdag (de 11e) had ik dus mijn meeloop-dag (ofwel zoals zij dat hier noemen: ‘trial-day‘) in die brasserie. Van 11.00 tot 15.00 uur. Het was echt enorm druk en een ietwat chaotische bedoeling. Ondanks dat het af en toe nog een beetje behappen was (ik kom dan natuurlijk wel uit de horeca, maar ieder restaurant kent zijn eigen regeltjes en gebruiken), ging het eigenlijk hartstikke goed. Tot mijn genoegen :-). Na de paar uurtjes meegewerkt te hebben, kreeg ik te horen dat ik hun ook goed bevallen was (gelukkig maar :-D), maar…. dat ze nog niet onmiddellijk konden zeggen of ik aangenomen was. Uhm.. hoezo dan niet, vroeg ik meteen. Dat kwam, omdat er de dag daarvoor zich ook nog een drie-tal backpackers met horeca-ervaring zich had aangemeld als sollicitant en ook die wilden zij een eerlijke kans geven, d.m.v. een ‘trial-day’. Zo dan!! Die vinden dat wel makkelijk; zo een dag of 4 gratis en voor niks backpackers als personeel inzetten en dan pas eentje voor vast aannemen. Is hier nou sprake van (mis-)gebruik van backpackers? Enfin, ik zou het de woensdag daarop horen, dan hadden alle sollicitanten hun meeloop-dag gehad. Allright. We will wait and see!

Erg opgewerkt ging ik er dus niet vandaan. want hier had ik ondertussen toch wel mijn hoop op gevestigd. Toen ik terug in het hostel kwam, voelde ik mijn pols opspelen en daar was ik natuurlijk helemaal niet blij mee. Na 1 dagje werken in de horeca en BAM: pols-pijn. Dat beloofde niet veel goeds! Hopelijk zou het snel wegtrekken en was dit puur een reactie op de eerste dag weer zware borden tillen. Tot overmaat van ramp had Kim ook een “off-day”, dus toen zijn we maar samen een beetje ‘blue’ zitten wezen in de McDonalds. Haha, wat ons vervolgens weer opbeurde :-D.

Zaterdag zijn we uit ons hostel gecheckt om richting “Knoxfield” te gaan, een suburb van Melbourne, ongeveer 25 km van Melbourne af. Daar gingen we de zus van de man van een hele goede vriendin van Kim haar moeder opzoeken. Hahaha, een soort van; a guy, who knows a guy, who knows his sister’s son-in-law’s girlfriend -situation 😉 . Voordat we wegreden snel nog wat cv’s en sollicitaties in het centrum van Melbourne afgegeven. Baat het niet….

Knoxfield

We kwamen aan het einde van de middag aan in Knoxfield en werden met open armen ontvangen door Betsie & John, met de onmiddellijke mededeling dat we een aantal dagen mochten vertoeven daar. Awesome !! Vervolgens kregen we een super lekker maaltje voorgeschoteld en zijn kort na het eten en een lekker bakje koffie, lekker vroeg naar bed gegaan, zo rond een uurtje of half 10. En dat op een zaterdag!!! Haha, maak dat mee 😉 Dat we erg moe waren bleek wel uit het feit dat we de zondag pas tegen 12 uur ’s middags wakker werden. Allemachtig prachtig !! Na gedouched en ontbeten (gelunched 😛 ) te hebben, zijn we richting het centrum van Knoxfield gegaan; ‘Knoxcity’. Daar een nieuw koffiehuis opgezocht en natuurlijk weer heerlijk zitten leuten :-D. ’s Avonds zijn we in Knoxcity naar de bios gegaan en hebben “Finding Neverland” gezien. Tranentrekker !!!

IMG_0654

De maandag brak aan…. Valentijnsdag !! En dat met je verkering zo’n 15.000 km van je vandaan….. Oeps! Maar goed, de nodige berichtjes zijn over en weer gegaan, dus al met al kwam het best goed hoor. 😀 Verder zijn Kim & ik die dag, zowel in Melbourne als in Knoxfield op banenjacht gegaan.

Ook de dinsdag hebben we een banen-search dagje gehad. Tevens naar het uitzendbureau in Knoxfield gegaan en een hoop jobs uitgedraaid die eventueel van toepassing zouden kunnen zijn. In heel de regio Melbourne en omgeving zaten de vacatures verspreid, dus dat is mooi; genoeg kansen. Toch werden we er die dag een beetje moedeloos van, want we waren toch al een tijdje bezig met solliciteren, maar waren beiden nog altijd niet aan de bak! Het liep niet zo gesmeerd als verwacht en je zit toch aan  andere kant van de wereld met je boeltje. Na een tijdje gemokt te hebben, wisten we elkaar al snel weer aan het lachen te maken. Want ja; aan sikkeneuren heeft niemand iets. Eenmaal weer terug bij Betsie & John, vroegen we of we nog één nachtje konden blijven logeren. En dit mocht.. :-D.

De woensdag zijn we weer terug naar Melbourne gereden en hebben ons opnieuw ingecheckt in het International Backpackers hostel. En jongens; dan is dat dus een serieus groot hostel met enorm veel kamers en bedden… en wat denken jullie..: zelfde kamer en zelfde bedden al eerst. Wooaahhh! Dat voelde gek genoeg meteen een beetje als “thuis komen”, haha. Deze dag zou ik dus gebeld worden door de brasserie met of ik wel of niet aangenomen was, maar naarmate de middag vorderde en ik nog steeds niks vernomen had, besloot ik om zelf maar even langs te gaan.Daar werd mij verteld dat degene die er over gaat er op dat moment niet was (joh!) en dat ik morgenochtend maar even terug moest komen. Degene met wie overigens sprak, wist niet eens dat ze naar nieuwe krachten op zoek waren. Uhm, excuse me?! Ietwat geërgerd kwam ik er vandaan en vervolgens zijn Kim en ik Fish&Chips gaan eten in het casino (wat daar slechts 2 dollar 80 kost… dat zijn nog eens backpackers-prijzen!). Na het eten en een lekker wijntje, liepen we terug naar het hostel (het was nog licht, dus we durfden de wandeltocht naar huis dit keer wel aan 🙂 ). Op een gegeven moment stonden we te wachten & te kletsen bij een stoplicht, toen ik ineens opmerkte dat er een man naar ons aan het staren was. Ik draaide me om naar Kim en zei tegen haar (met een enigszins attitude-toontje);

 “Wat is die vent nou weer aan het kijken?”.

Waarop die man zegt:

“Ah, ook Nederlands!”.

AAAAAHHHHHH! Oeps! Hard gelach van beide partijen was het gevolg. 😉

Backpacken

De donderdag werden we op tijd wakker en ik had enorme pijn aan mijn pols. Was er zelfs die nacht van wakker geworden !!! Het leek alsof de peesontsteking volledig terug aan het komen was / of zelfs al was. Hmmmz, die horeca-baan leek voorlopig dus toch geen optie. Na overlegd te hebben met Kim besloot ik, om die dag tegen de brasserie te gaan zeggen, dat ik dusdanig met een polsprobleem zit, dat een horeca-baan (helaas) voorlopig geen optie is. Bummer maar realiteit. Waar ik wel van baalde, want welke banen blijven er dan nog over voor backpackers? (Note van nu anno 2016: Dat was iets waar we snel genoeg zouden achter komen, haha!). Enfin, na het ontbijt liepen we naar de betreffende brasserie en nog voordat ik goed en wel mijn verhaal kon doen, zei die man:

“Uhm ja, we hebben vandaag nóg een trial-day met iemand en ik denk dat de positie daarna bekleed is. Dus bedankt voor je tijd en interesse en wellicht tot een volgende keer!”.

En weg was ‘tie met zijn dienblad.

Dus.

Oké, ten eerste: NÓG EEN TRIAL-DAY MET IEMAND? Ja, zo is het wel makkelijk natuurlijk; 5 dagen lang gratis personeel tijdens de drukke lunch-uren. En dat zijn 5 dagen waar wij van weten, misschien gaat dit al weken zo door!!! En ten tweede: u dénkt, meneer??? U denkt?! Kijk, en dat is het punt waar het eigenlijk al fout gaat, kerelvent!!!!! Tssssss. We liepen enigszins beduusd de brasserie uit. We kregen het sterke vermoeden dat dit hier bij deze toko veél en veel vaker gebeurt; gratis backpackers inzetten met een loze belofte tot een eventuele vaste functie en vervolgens zeggen dat de functie ingevuld is door iemand. And so on and so on. Zó niet gaaf gewoon! Maar oké…. maybe it’s just us! Anyways; die dag hebben we de banensearch even gelaten voor wat het is en ons vrij abrupt op gegeven voor fruitplukken, in Mildura, een plaats gelegen boven Melbourne, zo’n 8 uur rijden (note van nu; dat dáchten we dus… dat het 8 uur rijden was… het bleek véél langer! Maar hier kom ik in het volgende reisverslag op terug 😉 ). We kunnen maandag direct aan de slag !!! Jippie! Eindelijk werk! Ook al is het fruit plukken.. het is werk !!!

Na de blijde boodschap van het eindelijk hebben van een job, zijn we in een opwelling zo een piercing-shop binnen gelopen en hebben er beide een nieuwe piercing !! OH YEAH !! Soms heb je zo’n lekkere adrenaline-stoot even nodig. Kim heeft ’n piercing laten zetten in haar wenkbrauw en ik heb er nu één net onder mijn mond/onderlip. ZO VET !!! En dat zónder verdoving. Zijn wij even bikkels, of niet dan?! En voor de mensen die er van gruwelen (waaronder mijn eigen moedertje en m’n vriend 😉 ); don’t worry, na mijn backpacktijd gaat de piercing er uit. Echt! De tong&navel-piercings blijven uiteraard wél gewoon zitten hoor (maar daar zijn dan ook nog geen klachten over binnen gekomen, lol!).

IMG_0099

Die avond zijn we in de tv-room van het hostel gaan zitten en raakten aan de praat met hartstikke aardige Duitsers: een stelletje, wat vol bewondering naar onze net gezette piercings aan het kijken was. Hun vonnis luidde: ‘Gekke Nederlanders!”. Hey, no argument from this corner! 😉 Door die Duitsers kwamen we daarna in gesprek met een aantal Koreanen die ons vervolgens hun taal gingen leren. Eitje! De ochtend daarna zaten we met een Franse Canadees aan het ontbijt, te praten over de wereld.

Ooooh wacht, daarom heet het het “International Backpackers hostel”. Joh!  🙂 

Goed, gister zijn we (na ons ontbijt met de Franse Canadees), voorlopig voor de laatste keer naar “onze”  Starbucks gegaan en hebben daar toen vervolgens (geloof het of niet) min of meer afscheid genomen van het personeel daar, wat ons inmiddels als onderdeel van het meubilair begon te zien. Niks van gelogen! Daarna zijn we naar de dierentuin van Melbourne geweest en hebben daar een enorm leuke dag gehad. ’s Avonds lekker uit eten geweest en daarna vroeg het bedje ingedoken. zZzZzZz

En vandaag… ja, vandaag (zaterdag dus) rijden we dus door naar Mildura. Aangezien het een rit is van zo’n 8 uur (note van nu: AHUM!), hebben we besloten om alvast vandaag maar die kant op te gaan. Je weet maar nooit (Uhuh! UHUH!!). En vanaf overmorgen is het dan zover: Eef  & Kim ontkomen er ook niet aan: we gaan aan het fruit plukken !! Dat wordt ongetwijfeld weer een ervaring an sich. Yes it will !!!

 FruitPlukken

Niet wetende wanneer we onze site weer kunnen updaten (hopelijk nog wel ergens tussen het fruit plukken door 😉 ), wens ik jullie een prettig weekend toe en tot snel weer. Dag lieverds !!! Pas goed op jullie zelf, dan doen wij dat ook, beloofd!

Liefs, Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s