Reisverslag 7; Bendigo, fruit plukken, de auto verkopen, een spinnenbeet en nieuwe plannen!

Met het nieuwe blogrooster ingevoerd, zal ik voorlopig op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag blijven publiceren, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad. 😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – September 2016

////////////////////////////////

Melbourne, 27 februari 2005, 10:02 pm (ofwel 10 ’s avonds) 

Hallo lieve iedereen,

Hoe is het met jullie? Met mij alles prima :-). Het weer is hier nog steeds zonnig (op af en toe een Melbourne-bewolking na) en de mensen gastvrij. Het backpackers-leven gaat niet snel vervelen, en dat doet het dan ook niet ;-). De afgelopen week hebben we weer, hoe kan het ook anders, het één en ander meegemaakt. Zet jullie schrap… =)

mildura

Ik zal beginnen waar ik gebleven was. Vorige week zaterdag (19 februari), nadat Kim en ik onze site weer hadden upgedate, gingen we ‘on our way’ naar Mildura, waar wij vanaf maandag fruit gingen plukken. We waren er al op voorbereid dat het een lange rit zou gaan worden. Maar geen probleem, we zagen het zonnig in. Dus wij vrolijk met het autootje de weg op, lekker muziekje aan, ramen open en de wind door onze haren. Heerlijk, wat een vrijheid en geluk :-D. Tot we dichtbij Axedale kwamen en ineens voelde dat de auto (uit zichzelf) een versnelling terug ging. Dit tot onze grote verbijstering, maar ja; het gebeurde toch echt! Crap! ‘Niet weer hè!’, was unaniem onze reactie. Niet weer !!! We besloten om toch nog maar een stukje door te rijden tot dat we in het dorpje zelf waren. Daar zetten we de auto aan de kant om ‘m vervolgens opnieuw te starten (wie weet zou het helpen), maar dit hielp echt geen enkele f*ck! De auto bleef maar in z’n 1 hangen. Dus ja hoor, voor de zoveelste keer de OZ-ANWB gebeld. Die kwamen na een uurtje weer opdraven en wat bleek… de ‘transmission fuel’ was op. Whatever that may be! Zij hebben het bijgevuld en het probleem was opgelost. Tssss, nou, eerst zien dan geloven!

Die dag zijn we tot aan Bendigo gekomen. Wat een lange autorit naar Mildura was, bleek niet zomaar een lange autorit te zijn, maar een 2-daags project, haha ;-). Oeps!! Hadden we ons toch wel op verkeken. De afstanden daar zijn niet te vergelijken met hier. Te grappig :-D, wisten wij veel!! In Bendigo hebben wij ons ingecheckt in een werkelijke “scary ass”-bed & breakfast, waar we ten eerste helemaal alleen zaten (alle kamers waren niet bezet verder, vage shit, het leek letterlijk het hotel uit ‘The shining’ wel!) en ten tweede was er geen ontbijt verkrijgbaar. Bij een bed & BREAKFAST en dan geen ontbijt. Hmz. Oké, that makes (NO!) sense. And on top of it, was het ook nog niet cheap, maar zelf best prijzig. Hebben wij dat! Maar aangezien er verder niets anders in de buurt zat, hadden we geen keuze. Tot overmaat van ramp (ja, het geklaag was nog niet helemaal klaar hoor 😉 ), was er op de begane grond van het hotel een discotheek, gevuld met al het jonge grut uit Bendigo. We lagen om 11 uur in bed, maar hebben nog met de beat mee gedreund tot 03.00 uur in de nacht, wat trouwens ook wel weer hilarische anekdotes opleverde. Daarna vielen we eindelijk in slaap.

 De zondag werden we, totaal  niet uitgeslapen, wakker gemaakt door de wekker en zijn vroeg verder op pad gegaan richting Mildura. Eenmaal daar aangekomen, checkten we in, in een backpackers-hostel in een dorpje nét buiten Mildura (Red Cliffs), met super aardige mensen.

redcliffs

Gelukkig zeg, weer een vertrouwd gevoel. De eigenaar van het hostel was tevens ‘in charge’ omtrent het fruitpluk-werk en vertelde ons dat we de dag daarna in principe gelijk konden beginnen. Toen even wat handschoentjes gekocht en andere ditjes-en-datjes voor onze eerste werkdag op het land. We konden er tegen aan !!!

De zeer warme maandag brak aan en we moesten er aan geloven. We hadden er gek genoeg best zin in. We werden samen met een paar anderen, opgehaald vanaf het hostel, op naar de boerderij van die dag. Oh, en trouwens, voordat we op werden gehaald, kwamen we er achter dat er weer een plas olie en/of water onder onze auto lag. We gave up, really we did! Wat we hier nu verder mee moesten doen wisten we toen nog niet, maar beu met die auto waren we het zeker!

Oké, en toen, even later…. picture it; Je hebt een zwarte, beschadigde zwarte emmer voor je staan. Enorme struiken voor, links, rechts en achter je. Tas om je middel, water om je nek. Handschoentjes aan en een mesje tussen duim en de rest van je vingers. En dan maar druiventrossen afsnijden/plukken en in de emmer gooien. Struik leeg geroofd? Op met al je spullen naar de volgende. WAAAAHHH!!! Oh, en ik vergeet nog een belangrijk detail: dit alles met 35 graden op je harses !!! Want ja, het werk zelf is eigenlijk piece of cake, het zijn de omstandigheden die het wat minder dragelijk maken. En zeker aangezien je bij de meeste boerderijen niet per uur betaald wordt, maar per gevulde emmer. Na 4,5 uur (!) zwoegen, kwamen wij op het luttele verdiende bedrag uit van zo’n 13,5 dollar per persoon. Omgerekend zo’n 8 Euro. Dus.

fruitplukken1

Dit, samen met het feit dat Kim bijna een zonnesteek opliep die dag (misselijk, koorts, etc.), begonnen we aan onze keuze van het fruit plukken te twijfelen. Oprecht. (En wij trouwens niet alleen, zo’n beetje de hele groep was wel geschrokken van de omstandigheden en het enorm schrale loontje). En dan ook nog eens een kapotte auto aan je broek. Oef.. we zaten even in een vervelend parket. Wat moesten we doen? Toen we die dag terug in het hostel waren, kwam het vrij snel op het moment van knopen door hakken. Dit kon zo niet verder. Hier werden we gewoon niet happy van en zéker niet wat betreft de auto, waar we elke keer zo’n pech mee hebben. Dan nog eens dat fruit plukken, een halve zonnesteek, weinig betaald krijgen…… We wisten het zeker…. HET ROER MOEST OM! We zijn met een bakje koffie rond de tafel gaan zitten met z’n 2en (ondertussen ‘Friends  luid quotend;  “Could I bé…more upset?” 😛 ) en hebben een aantal besluiten genomen.

Ten eerste hebben we right there and then definitief besloten om de auto weg te doen. En niet door deze te verkopen aan andere backpackers, want neeeej; het is gewoon een onbetrouwbare wagen en we willen het niet op ons geweten hebben dat mede backpackers met diezelfde auto stranden in de middle of nowhere en vervolgens geen bereik ofzo hebben en daar moeten creperen. Hell no!!!!! We willen ‘m terug naar de Travellers Auto Barn brengen, waar we ‘m ook gekocht hebben. En oké; hij is in Sydney gekocht, maar diezelfde garage zit ook in Melbourne, waar we hem ook zouden moeten kunnen inleveren. Dat moet gewoon!!!! Done deal, dit werd een klus voor de dag daarna om gelijk te regelen. Ten tweede besloten we, als we de auto eenmaal terug gebracht hadden, om met de bus naar Adelaide te gaan, vervolgens met het vliegtuig (via een goedkope airline) naar Alice Springs te vliegen, daar een 3-daagse Desert Safari door de outback te doen (met een organisatie) en daarna het vliegtuig naar Brisbane te pakken en door naar Cairns te vliegen! En dan maar daar opnieuw aan werk proberen te komen. Ik heb op mijn stage in Londen altijd zakelijk contact gehad met een reisagente uit Cairns en ze weet dat we er ergens binnenkort aan komen. 😀 Wie weet heeft zij nog wel een tijdelijk jobje. Zou mooi zijn! Ik heb haar die dag gelijk een mailtje gestuurd, alleen kreeg ik een autoreply terug dat ze momenteel op een conferentie zit en 2 maart (pas) weer terug is. Enfin, het is lopende… Cairns it is.

travellersautobarn

De dinsdag was het dus een regeldagje !!! Travellers-Auto-Barn gebeld en eens even goed verteld wat we er van dachten. Wat hebben zij ons een ‘piece of crap’ verkocht zeg! Het is gewoonweg niet normaal dat een auto 7 x stuk gaat binnen 6 weken, of wel dan? Na een héle hoop gebel over en weer, werd ons verteld dat de man met wie we het uiteindelijk moesten regelen er niet was en donderdag  pas weer aanwezig zou zijn. Oké, geen probleem, dan bellen we donderdag weer. Dank u en tot ziens! Grrr…

Omdat we met de auto zo niet terug naar Melbourne konden rijden, waren we genoodzaakt om een laatste keer de Australische ANWB te bellen. Dit hing allemaal samen met de enorme lekkage die wij ook pas in Mildura hadden ontdekt. Dit keer werd hij echt weg gesleept en we hadden er enorme vrede mee dat we de auto zouden gaan inleveren. Het was goed zo. We hebben gelukkig ook waanzinnige leuke tijden met het barreltje gehad, maar genoeg is genoeg. Bijna tijd om van het ford-bakkie afscheid te nemen.

De dag daarna (woensdag) was de auto weer opgelapt en konden we weer terug richting Melbourne. Ook weer 2 dagen over gedaan en ergens in het midden een keer een wat duurder motel geboekt. Fijn, weer even een klein beetje luxe en je eigen badkamer (dat is al luxe an sich als backpacker!). De donderdag zijn we in alle vroegte weer de weg op gegaan (laatste lange rit met “onze” Ford Falcon) en reden tegen half 2 ’s middags de city of Melbourne weer in. Daar zijn we weer !!!! =) Weer  ingecheckt in het International Backpackers hostel en jawel hoor… WEER KAMER 316 !!! Zelfde bedjes, zelfde uitzicht. Heerlijk! Toen we weer wat gesetteld waren, gelijk de Travellers Auto Barn gebeld, want ja we zouden per slot van rekening vandaag geholpen worden. Maar wat bleek? De betreffende persoon was er vandaag tóch niet. En morgen ook niet. We zouden maandag pas weer geholpen kunnen worden. STELLETJE KLOOTHOMMELS !!!!!! Daarna zijn we meteen in een drafje naar de Starbucks gehold. Onze steun en toeverlaat in de wat donkere dagen in de zon ;-).

Vrijdag besloten we een dagtour naar de Great Ocean Road te doen. HOE GEWELDIG WAS DAT ! Het was een iets koelere en bewolkte dag, maar desalniettemin genoten van de adembenemende uitzichten.

dsc01055

Ook hebben we de 12 apostelen gezien, wow !!!

12apostelen

Terug  op weg naar Melbourne kwam ik erachter dat ik een steek net onder mijn knie had gekregen van het één of ander. Een misselijk gevoel overspoelde mij de hele busrit terug naar Melbourne en ik vroeg me af hoe dit toch zou komen?

Zaterdag werd ik wakker met dat misselijke gevoel x 100 en met een stekend, kloppend gevoel in m’n knie/been. Tevens duizelig en heel dorstig. Ik rolde mijn bed uit en zag vervolgens dat heel die knie waar ik gestoken was, helemaal opgezwollen en dik was. Oh-oh! Dit is vast niet van een mug geweest dan? Toch maar even de dokter gebeld en ik kon meteen langs op het spreekuur. En wat bleek…. HET WAS EEN SPINNEN-BEET !!! AAAAH! De haren in mijn nek gingen onmiddellijk omhoog. Kon dit niet dodelijk zijn dan, vroeg ik me hardop af. Het antwoord van de dokter was: “nee hoor, als het van een dodelijke spin was geweest, dan was je nu allang dood!”. Well oké, that is reassuring! 😉 But still…. Ik was gewoon gebeten door een spin en heb dat niet eens in de gaten gehad. That was freaking me out !!!! Ondanks niet dodelijk, was een 10 daagse antibiotica-kuur wel het gevolg. Enfin, komt goed dus. Eenmaal terug in het hostel bleken we een nieuw kamergenootje te hebben: een Nederlands meisje ook. Gezellig! ’s Avonds zijn we samen naar de Mac gegaan. Yum!

 Vandaag (zondag dus) hebben we niet veel gedaan, behalve de auto uitgeruimd. Ons backpackers-hol. Ons barrel. Per slot van rekening willen we hem morgen terug in gaan leveren….en we hopen dat dat geregeld kan worden zonder al te veel ophef.

Anyways, zoals de planning er nu uit ziet vertrekken we de dinsdag (of de woensdag) met de bus naar Adelaide, gaan vanuit Adelaide met het vliegtuig naar Alice Springs, ofwel the outback, blijven daar een kleine week en gaan daarna via Brisbane naar Cairns en willen daar, als het ff kan, toch wel zo’n 3 maanden aan het werk. Mensen… fingers crossed!

Pas goed op jullie zelf, dan doen wij dat ook. Tot snel weer =).

Liefs Eveline 

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s