Who run the world? 

En toen was het zover. Na 15 jaar niet op een podium te hebben gestaan, was het afgelopen weekend weer moment suprème; 2 ballet-voorstellingen. Afgelopen december natuurlijk met de groep wel al weer gedanst voor publiek, maar dat was op straat in de vorm van een flash mob. Da’s tóch anders. Nu beide avonden volle bak en het hart heeft flink harder gebonkt. Trust me. 

Iets met een nummer van Beyoncé. Ja. Echt. Iets met een hele kleine kleedruimte. Met vlák voor op gaan nog met elkaar overleggen; was het na de 1e draai nou met links of rechts? En dat iedereen dan anders antwoord geeft. Iets met veel make-up. Héél veel make-up. Met lang nephaar. Iets met knallen. Met de podium-lichten in je gezicht. Met glitters overal. Met een gezamenlijke black-out krijgen en gewoon door blijven dansen. In bijna dezelfde passen nota bene. Go figure! Iets met hart en ziel. Vooral dat laatste!   

En onze lieve oudste dochter (9 jaar) wilde er beide voorstellingen zijn. Papa bleef thuis bij de jongste 2 telgen, en Carmen wilde met mama mee. Zonder discussie. Haar groep en de groepen onder haar dansten deze betreffende voorstellingen niet mee. Dat is weer voor volgend jaar, wanneer we met de hele balletschool weer in het Scheldetheater optreden (we verheugen ons er nu al op 🤗). 

Anyway, ons oudste wijfie wilde dus zelf perse mee. Beide dagen. Maar ja; dat is dan wel alleen in de zaal zitten. Niet alleen alleen natuurlijk, het was per slot van rekening volle bak, maar wel alleen. Nu ken ik m’n kind en weet dat zij met die verantwoordelijkheid geen moeite heeft. Ze wordt 10 dit jaar en de afspraken die wij maken, dat komt dan goed. Buitenshuis dan toch 😉. De eerste voorstelling waren we er super vroeg en kon ze in alle vrijheid een plekje vooraan kiezen. De zaal druppelde daarna gestaag vol en dat had zij nauwelijks in de gaten. Maar de avond daarna met de 2e voorstelling kwamen we een half uur voor aanvang aan…. Voor de dansers op tijd, maar voor de kleine dame niet zo… de zaal zat (oprecht!) bijna al helemaal vol. Oeps! Uiteindelijk was er op de 2e rij nog 1 plaatsje helemaal aan de zijkant over. Ik liet haar weten dat dit de beste optie was. Het punt was alleen dat haar kont tegen de krib ging en ze was het er niet mee eens. Maar mee met mama kon ook absoluut niet. Sh*t….. impasse. Ik werd een beetje kribbig en ineens kwamen de zenuwen naar boven. Je hebt met zo’n voorstelling al genoeg aan je hoofd en kan het dan even niet gebruiken als dat heerlijke wijfie van je niet op een uitstekende vrije stoel op de 2e rij wil plaatsnemen. Er zat gelukkig een hele vriendelijke familie naast en de meneer direct naast onze Carmen, liet haar weten; 

“Als er iets is mag je het gewoon aan mij vragen, en ik zal niet bijten!”, 

waarop ik natuurlijk moest lachen, maar Carmen naar mij keek met een blik die zich angstig afvroeg; 

‘Hoezo dan… zijn er mensen die naast je kunnen gaan zitten die bijten ???”. 

Enfin, ze kalmeerde en ging zitten. Pjieuw. 😃 Vóórdat de voorstelling begon ben ik nog enkele keren gaan kijken bij haar en het ging prima. Gelukkig. Je voelt je toch een beetje een ontaarde moeder, met je kind alleen in de zaal gedropt. Met een tasje, met niet alleen spulletjes van haar, maar ook met mijn iPhone en een pakje sigaretten met geld er in 😉😆☺️.  Uhm ja, dat is eigenlijk een heel kort verhaal; pakje kwam nog van het feestje van vorige week (ik ben een roker van nul, alleen met gelegenheden wil het nog wel eens ontpoppen), en de portemonnee bewust thuis gelaten en dus maar wat geld in dat pakje gestoken, en dit alles bij haar in het tasje, zodat ik niks waardevols in de kleedkamer hoefde te laten liggen. 

Dus. Dat. 

(Kort en bondig uitgelegd, toch?)

En dan zat ze ook nog naast een meneer die beloofd had niet te bijten. Voor mij een geruststelling. Voor Carmen was het nog te bezien. 

Allé, vooruit. We hebben genoten. Iedereen! Zowel op het podium als in het publiek. En dat is mooi. Het is mooi om te zien hoe dansen en muziek mensen samen brengt, op een manier die niet te beschrijven is. Ik hou van dansen. En ik hou van mensen die van dansen houden. 

Allereerst een bedankje aan de juffen (Lilianne, Geniya en Jesca) voor het in elkaar zetten van een prachtige voorstelling. Dan een shout out aan mijn groep! Powervrouwen!!! Verder en vooral vind ik mijn dochter Carmen een held, om 2 avonden in het gareel te zitten in de zaal (en ze heeft nog gefilmd en foto’s gemaakt ook 👌). Een bedankje aan mijn schoonmoeder voor het naaien van de sjerp op/aan mijn balletpakje. En een bedankje aan de niet-bijtende meneer naast mijn dochter. 😄 

Who run the world? We dooooooo!!! 


© Eveline – Maart 2017 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s