Waar is mijn ontbijt? 

Onze zoon Max van 2,5 zit momenteel tussen wal en schip. En dan doel ik op zijn slaapje ’s middags. Hij heeft dat slaapje niet persé meer nodig, maar zonder is ook nog niet altijd een optie. Als hij niet slaapt wordt hij baldadig tegen 5en. 

Maar…. als je ‘m wel op bed legt in de middag ligt hij ook zo eerst een uur te kletsen, zoals bij opa en oma. Of te zingen, zoals bij het kinderdagverblijf. Thuis gaat hij over het algemeen wel gelijk slapen…. Lekker in z’n eigen bedje, dat zit vaak wel snor. 😃

Maar ja, thuis slaapt hij ’s middags dan ook wel eens 3 uur achter elkaar !!! Eigenlijk veel te lang natuurlijk.  Maar eerder wakker maken is, en ik overdrijf niet: not done. NOT… DONE. Werkelijk! Dan issie net z’n vader als je ‘m wakker maakt. Een wildgeslagen hert in nood. Een orang oetan met moordneigingen. Kortom; een soort van… ja…: ik met honger zeg maar. Heel erg onaangenaam dus. Wakker maken is op eigen risico. 

Maar zoals blijkt, valt dat middag-slaapje voor onze Max zelf ook niet altijd meer in goede aarde. Kort geleden werd hij na een middagtuk van ruim 2 uur wakker. Hij had geslapen als een prins. Hij zei weinig toen ik ‘m uit z’n bedje haalde & zijn pamper verschoonde. Hij wreef wat in z’n oogjes en ging stilzwijgend op mijn arm mee naar beneden (inmiddels 16.00 uur). 

We kwamen beneden en ik zette Max in z’n fauteuiltje. Stilletjes schoof hij vervolgens zijn mooie Cars-fauteuil naar achter, stond op en liep naar de eettafel. 

Met een trillend lipje concludeerde hij verward; 

“Mijn ontbijt staat nog helemaal niet klaar? Mama…. dat is gek!”. 

😄 

 

© Eveline – Maart 2017 

Review/favorieten lijstje kids kleding

Als gastblogger van Sweetest Design heb ik de eer af en toe daar een blog te mogen publiceren. Vandaag was het weer zo ver. Ik bespreek een aantal van mijn favorieten omtrent kids kleding uit de webshop van Sweetest Design. 

Benieuwd naar deze blog? Klik hier


© Eveline – Maart 2017 

Superieur 

Jonge kinderen voelen zich koning ter wereld. En zo gek is dat niet! Er wordt gelachen als ze een scheetje laten, liefkozend aan ze gevraagd; “en wat zeg je dan?” na een boertje, en bij ieder bekrast A4 wordt er gedaan alsof ze Picasso zijn. Dus natuurlijk voelen kinderen onder de 6 jaar zich superieur! 

Laatst was ik boodschappen gaan doen met de jongste dochter (5) en onze zoon (2). Onze zoon wilde graag in het grote gedeelte van het winkelwagentje en dochter-lief wilde juist in het kinderzitje. Ik zette zoon er in, maarrrrr de dochter wilde er zelf in klimmen. No way dat ik haar mocht helpen. 

Dus oké. Zij proberen. En rekken. En strekken. En stretchen. En opheisen. Been erover, net niet. Nog een keer, net wel. En zo duurde dit alles zeker zo’n 5 minuten. Het geduld wat een moeder op zo’n moment moet opbrengen, is van ongekende waarde. 

Maar eindelijk! Ze zat. Ze zat !!! 

Dus ik rij met winkelwagen vol kroost naar de ingang. Verbaasd keek mijn dochter mij aan. Dus ik vroeg; 

“Wat is er? Gaat het niet goed?!”, 

Waarop zij hoogst verontwaardigd antwoordde; 

“Waar blijft mijn applaus?”. 

© Eveline – Maart 2017