Ladiesrun Goes 2017

IMG_0989

Gister was het zover… Gister was de Ladiesrun van Goes. Een run die daar inmiddels alweer voor de 5e keer georganiseerd werd en waar de opbrengst van naar Roparun gaat (meer informatie daarover, klik hier). En ik deed mee! WAANZINNIG om hier deel van te mogen uit maken !! Half januari gaf ik me hier voor op en wel voor de 10 km. Normale mensen geven zich op voor de 5 km of de 7,5 als ze nog nooit hebben hard gelopen, maar nee hoor; ik zet gelijk weer in op de 10. Echt een idioot trekje van me, can’t help it! Enfin, aangezien ik nog nóóit 1 enkele stap had hard gelopen toen ik me voor deze ladiesrun aanmeldde, ben ik zo’n 11 à 12 weken geleden maar eens begonnen met hardlopen. Leek me wel wijs.

Training

En gek genoeg…. vond ik dat nog leuk ook :-D. In het begin trainde ik zo’n 3 keer per week, maar al snel werd dit 2 keer, want 3 x per week paste toch echt nét niet in het schema :-P. Maar met twee keer per week kon ik ook al zoden aan de dijk zetten en dit voelde ik ook aan mezelf. Iedere week was er net wat meer adem over voor een stapje extra. Ik had de “Hardlopen met Evy“-app gedownload en daar heb ik wat traininkjes via gevolgd. Omdat ik natuurlijk wel enigszins kort de tijd had om mezelf voor te bereiden op de 10 km (joh, vliet heen!) heb ik hier en daar wat traininkjes samengepakt en/of overgeslagen. De 5 km liep ik bijvoorbeeld na een week al. Gelukkig ging dit zonder blessures (ik raad het normale mensen dan ook wel echt áf om dit binnen een week al te doen als je net begint met hardlopen…. maar ja, ik ben gewoon een imbeciel). Vorige week zondag liep ik voor het eerst de volle 10 km uit en dit, toen die dag, op 56 minuten en enkele seconden. Ik was eigenlijk best tevree. Op naar de ladiesrun !!

De run

En die dag kwam dus gisteren: zondag 2 april 2017. Whoopie!!! Met gezonde spanning reed ik in alle vroegte van Terneuzen naar Goes. Eindelijk… moment of truth !!! Toen ik mijn startnummer en shirt ging ophalen, was er bijna nog niemand. En dat vond ik helemaal niet erg. Ik hou er altijd wel van om eerst even rond te kijken en te acclimatiseren. Ik ben vaak genoeg met afspraken fashionably late, maar niet als het om dit soort dingen gaat. Dan ben ik vaak als eerste; lekker makkie an, bakje koffie hier, aanmelden daar. Zalig!!! De kleedkamers waren zelfs nog op slot, haha. Kortom: ik had tijd zat. Gaande de tijd verstreek werd het steeds drukker en inmiddels had ik mezelf al in roze hardloop-tenue gehesen.

Note: in ieders startnummer zat tevens een soort chip die dan je tijd kon bijhouden; vanaf start-streep tot aan finish. Super leuk!!

Verrassende start

De little ladies (de kleine dametjes onder de 12 jaar) waren eerst aan de beurt, gevolgd door onze warming up.

IMG_0996.JPG

Daarna begon om half 1 de club die zich voor de 5 km inzette en om kwart voor 1 mochten de dames van de 7,5 en de 10 km aan de start komen staan. Jippie, daar hoorde ik bij!!! Het was een drukte van jewelste. Mijn twee dochters waren er ook, aan de zijlijn, samen met mijn collegaatje Melanie. Zij kan ontzettend goed foto’s maken, en zij wilde hier en daar wel wat kiekjes schieten en de meiden mochten met haar mee. Hoe leuk =).

IMG_0999

Enkele minuten vóór het startschot, was er echter nog een aangename verrassing…. ineens stond mijn vader naast me !!! AAAAHH! Wat gaaf!!! Die kwam op de motor even langs. Hier mijn gezicht toen ik ‘m ineens zag… (en hierna volgde een harde gil 😉 ).

IMG_1033

Maar veel tijd om te kletsen was er niet want KNAL…. plots het startschot. Sta je daar met al die dames… Oeh we mogen, we mogen!!!

En we mochten…

IMG_1001

Pittig

Even serieus, na de eerste paar stappen ná de start, flitste er oprecht door mijn hoofd: waar ben ik aan begonnen en waarom vind ik dit in godsnaam leuk??? 😉 Ondanks dat het hardlopen mij de afgelopen 11 weken redelijk goed af ging, wil niet zeggen dat het niet een pittige race werd/was.

Thuis in de omgeving haalde ik met trainingen een gemiddelde van 10,5 km per uur, maximaal 10,7 en als ik dan zo’n 7 à 8 km liep, dan was dat een lekkere rit. Ik liep een enkele keer ook wel eens 11,5 km p/u, maar dat hield ik dan echt maar een aantal km vol en was dan redelijk aangedaan, haha, daar draai ik niet om heen. Dus ik wist: als ik maar niet te snel begin, want dan hou ik het niet vol en dan heb ik er een hele run last van. Zo rond de 10 à 10,3 km p/u beginnen, en dan gaande de race langzaam iets harder, tot zo’n 10,7 km p/u. Dat zou ik dan makkelijk kunnen uitlopen, wist ik. Maar… het liep anders. Het liep letterlijk anders! Ik had de Evy-app open geknald vanaf de start en hoorde haar zo nu en dan door mijn muziek heen, mijn gemiddelde snelheid verkondigen. Na 5 minuten hoorde ik galmen: uw gemiddelde snelheid is 11,7 km p/u. Oh CRAP, dacht ik nog; ik ga véééél te snel. Moet echt langzamer. Dus, ik voor m’n gevoel iets langzamer rennen. Na 5 minuten hoorde ik Evy weer… uw gemiddelde snelheid is…. 11,8 km p/u. Hahaha… say what??!! Toen ik na een kwartier nog altijd alsnog 11,7 km p/u als gemiddelde in mijn oor hoorde dacht ik; oké f*ck it… dan loop ik gewoon 11,7 kilometer per uur!!! Ik ren gewoon verder en ga door tot het gaatje. Na een minuut of 20 waren de meeste al afgehaakt op dat tempo en liep ik grotendeels alleen, met nog een dame of 15 à 20 voor me, waarvan sommige een héél stuk voor me. Hoe hard die in godsnaam gingen durf ik niet te zeggen, maar loeihard in ieder geval ;-).

Zoef-zoef

Tussen de 7 en 8 km kreeg ik het wel even zwaar. Maar stoppen om een stukje te gaan wandelen was géén optie. Ik heb 1 (belachelijke) stelregel voor mezelf gecreëerd tijdens de hardloop-trainingen (don’t try this at home!) en dat is: níet stoppen om te gaan wandelen. Als je moet stoppen om te gaan wandelen, dan heb je de lat te hoog gelegd. Maar goed, ik had de 10 al een keer uitgelopen, dus ik wist: ik kan dit !! Dus de enige optie was: hooguit gas minderen om de hartslag weer wat rustiger te krijgen, maar je stopt níet met hardlopen !!! Oké, tenzij je een hartaanval krijgt… vooruit, dan mag je stoppen (om verder te wandelen 😉 ), maar anders: dóórgaan. Rond de 8 km heb ik dus werkelijk wat ingehouden en warempel was tijdens mijn eerstvolgende snelheidsmeting mijn snelheid wat gezakt. Wel naar 11,5 :-P. De laatste km van de run ging ik weer gewoon zoals daar voor. Gaan met die banaan. En ik voelde me ook gewoon goed, dus dan kun je dat doen.

Terwijl ik de finish lijn naderde en op een groot scherm “51 minuut zoveel” in beeld zag dacht ik: NEEEEEJ, dat meen je niet !! Ik jumpte (letterlijk jumpend) met een luid klinkend “whoohoooo!” de finish lijn over. Mijn vader wilde het filmen, maar hij was nét te laat. Ik “flitste” te snel voorbij, aldus zijn eigen woorden. Hij kon nog net mijn rug filmen terwijl ik de roze loper uit liep en even later (buiten beeld) mijn medaille rond mijn nek kreeg.

Hoe lang ik nu werkelijk over die 10 km gelopen heb? Nou: 51 minuten en 50 seconden, met een gemiddelde snelheid van 11,7 km per uur dus. Voor mij persoonlijk absoluut een record.

Volgend jaar

Oh ja!!!!!!!!! Volgend jaar weer. En sterker nog: ik ga kijken om me dit jaar ook nog voor een andere run op te geven :-D. Ik heb de smaak te pakken!!! En die medaille? Die pronkt hier voorlopig nog wel even…. =)

IMG_0966

© Eveline – April 2017

3 thoughts on “Ladiesrun Goes 2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s