Because it never grows old!

We do ‘tho… but ít never does… It never grows old. 😉

Zoals de meeste van jullie wel weten ben ik, nu alweer zo’n 21 jaar die-hard fan van de Backstreet Boys. Het kwam, het zag, het overwon en het ging nooit meer weg :-P. Vorige week was er weer een Backstreet Boys-cruise en ditmaal voor de eerste keer in Europa. I wasn’t there. Boehoe. Maarrrr… ik heb ‘m wél al eens mee mogen maken. In 2013! Op de Bahama’s nota bene. Hey, je hoort mij níet klagen dus. Een once in a lifetime experience!

En terwijl ik door mijn facebook-timeline blader zie ik al 1,5 week niets anders dan zaligmakende ontmoetingsfoto’s, herinneringen en cruisemomenten van fans/vriendinnen die het vorige week (weer) mochten meemaken. Fantastisch!!! Het is ze gegund :-D.

Ik kan niet laten hierdoor aan onze eigen cruise-ervaring te denken. Wat was het een AFGRIJSELIJK LEUKE, mooie, onbeschrijflijke, onbezonnen tijd. And just for the fun of it…. zal ik de drie blogs die ik daar toen over geschreven heb, vandaag, morgen en overmorgen delen. Just to reminisce thinks =)

(NB: in het Engels geschreven!) 

So here goes…. Cruise blog nr. 1 ;

Klik hier voor: Unagi! Cruise-blog no. 1 

Cruise

© Eveline – Mei 2016

Tenslotte tevreden, het licht uit gedaan.

Vrienden. Wat zijn ze toch waardevol! Zelf heb ik geen broers of zussen en ergens heb ik altijd mijn vriendinnen ook als soort van surrogaat-zussen gezien. Toen mijn man en ik aan ons eigen gezin begonnen, met eerst een prachtige dochter, toen nóg een mooie dochter en als kers op de taart ook nog een zoon, werd (is) ons leven steeds drukker en voller. Toch komt en gaat het allemaal. Je gaat niet ineens van vrijgezel overnight naar BAAAAM; gezin, getrouwd, 3 kinderen, hond! It sort of grows on you… 😉 Dus gaat alles lekker met de flow mee. En dat is heerlijk.

Je bemerkt wel, dat je in die gezins-flow je vrienden iets minder ziet dan daarvoor. En dan kun je lullen wat je wil, het helpt niks, je ziet ze gewoonweg wat minder dan voorheen. Eén van mijn allerbeste vriendinnetjes en ik waren op de middelbare school ONAFSCHEIDELIJK (eind jaren ’90). Maar ook daarna nog. Met Backstreet Boys-tours, met ons jaar “samenwonen” in 2006…. we waren samen één. Nu… zien we elkaar nog zo’n, schamele vier tot vijf keer per jaar (én met BSB-tours, maar ook dat is stiekem alweer even geleden). Het is lichtelijk gênant om dit hardop te zeggen, maar het is gewoon de waarheid. We wonen niet bij elkaar in de buurt en dus is afspreken niet zomaar iets wat spontaan op komt zetten. Zij twee kinderen, ik drie. Het kost ons minimaal 3 maanden “in advance notice” om af te spreken, OF een bruiloft van een gezamenlijke vriendin op Koninginnedag (ja, 30 april dus). Dan zien we elkaar ook weer 😉 . JEEEJ! Gelukkig maakt het voor onze band niks uit. We kunnen elkaars gedachten ook op afstand nog altijd prima lezen en hebben dankzij de social media en de gemakken van “whatsapp” nog altijd dagelijks contact. Het doet niets af aan de band en dat maakt het meer dan oké. Een ander best vriendinnetje woont ook ver weg. D*mn it! Hegelsom, for cyring out loud. Maar ook dat is oké. We weten hoe het zit en dat is fijn.

Gelukkig heb ik ook MARVELOUS amazing best friends hier in de buurt. I ❤ them! Sommige ook kids, anderen nog niet. De meeste van ons wonen allemaal op nog geen vijf minuten van elkaar vandaan, maar… zelfs tussen óns is het niet altijd even gemakkelijk om af te spreken. Drukte hier, kalmte daar, kids hier, werken daar, afspraak hier, lunch daar, verkouden, kots, ziekte -zus, huishouden, fietsen, kapper -zo. En het is ook niet erg erg verder… c’ést la vie. En we genieten, van iedere vorm van contact die we met elkaar hebben.

Afgelopen vrijdagavond waren één van die marvelous friends en ik aan het appen. We probeerden een zogeheten “koffie-date” in te plannen. Waren we al 3 weken mee bezig! Maar bij iedere optie die de één deed, kon de ander weer niet. Zo ging het even door. Drie weken om precies te zijn. Kak-drukte! Op een gegeven moment liet ze vallen dat ze het wandelen weer opgepakt had. KRIJG NOU TIETEN! IK OOK! Echt waar!! Vorige week maandag had ik mijn backpack-schoenen weer eens uit de kast gehaald, die ik tijdens mijn reis in Australië ook aan had gehad. To hike, to party, basically to do everything 😉 . En ik was gaan wandelen. Gewoon, omdat ik daar zin in had. Zij blijkbaar ook.

We spraken (LETTERLIJK ONDER VOORBEHOUD, WANT JE WEET MAAR NOOIT WIE VAN JE GEZIN ER NU WEER ZIEK WORDT EN JE UITEINDELIJK NIET KUNT GAAN! 😉 ) af om de dag daarna, afgelopen zaterdag dus, te gaan wandelen. Hoe laat? Nou, niet ’s morgens, heb ik de auto en dus boodschappenrondje. Tja… en niet ’s middags, want dan had zij weer iets. Nou, ’s avonds dan! Oké, yes! Onder voorbehoud zaterdagavond gaan wandelen.

Jolly!!! Vroeger hadden we kroegentochten op de zaterdagavond, nu zijn het wandeltochten. Daar ben je dan 33 voor geworden, I guess. 😀

Aan het einde van die zaterdagmiddag zouden we nog even verifiëren of dat “onder voorbehoud” van onze afspraak weggelaten kon worden. En jawel… om 17.30 uur in de avond werd definitief besloten: WE GAAN! En niet eens met z’n 2-en, maar met 3 vriendinnen zouden we gaan wandelen. Hoe leuk! Last minute, gewoon doen.

Maar ja, wel ná de kinder-avond-spits en vaatwasser-huiskamer-opruim-ellende. JA DUH! En dus… om 21.00 uur… there we went… Ik, met een Minnie Mouse tasje van mijn jongste dochter, die ik rond mijn schouders kon doen. Ja… wie gaat er nou een handtas voor over je pols meenemen als je gaat wandelen?! Of een “clutch” voor onder je oksel? Het moest nuttig zijn. Dat glitterende Minnie Mouse tasje voor over de schouders was nuttig. Basta!

Nel,Debo&ik

Mijn man had ons bandjes meegeven voor om ons arm, die licht gaven. Ooooh, hoe schattig; de bezorgde husband 😀 .

Enfin. We waren nog geen 60 seconden onderweg, of het begon te regenen. Ach, who cares. Vrolijk wandelen we door en kletsen dan ook gewoon door. Toen de regen toch echt wel een paar tandjes erger begon te worden, toverden één van de dames een paraplu tevoorschijn. VAN WAAR DAN????? 😉 Ach, geen vragen stellen, ze had een paraplu. Met z’n 3tjes schuilden we, WHILEST vrolijk doorlopend. We spraken over van alles en nog wat. Alles waar we elkaar nog niet “live” over gesproken hadden. Leuke dingen, rot dingen, lachwekkende dingen, ontroerende dingen. We babbelden bij en dat was super.

Toen we langs het bruisende uitgaanscentrum van Terneuzen liepen vonden we eigenlijk wel dat we een wijntje verdiend hadden. Wie zo goed en dapper door de regen loopt, verdient een versnapering, of niet dan?! And so… we sat down for wine.

Ons

Terwijl we daar zaten, beseften we dat we op een enorme party-tent uitkeken. Wat bleek… het filmfestival Zeeuws Vlaanderen “was going on”. Dikke muziek denderden door tot aan onze kroeg en we vroegen ons af wat, wát we er voor moesten doen om daar ook eens binnen te kijken. Al gauw werd ons duidelijk: alleen inkom met kaarten. Ah d*mn it. Daar kwamen we met ons klein-wandel-geld niet.

Na onze verdiende pauze, stonden we terug buiten. We stonden vóór de party-tent en het werd onze onuitgesproken missie om er binnen te komen. Het was een gevoel, dat kun je niet uitleggen. Terwijl “It’s raining men” luid vanuit de party-tent ten gehoren gebracht werd, dansten wij ons suf… buiten de tent…. in de regen…..! Ik gilde naar mijn vriendinnen:

“Al is het het laatste wat we doen op deze aardkloot… we wíll get in!”. 

And so we did!

Terwijl we feestend naar de ingang liepen was er werkelijk niemand die ons tegen hield. Geen strenge kaart controle, geen nauwkeurige stempel-controle, geen boze security, helemaal niks. AT LEAST GIVE US A CHALLENGE PEOPLE!!!! But they didn’t. En toen stonden we binnen.

En we wandelden op dat moment misschien niet meer, maar we hebben zéker aan onze conditie gewerkt, door enorm te dansen. Shaking our asses off !!! Op onze wandelschoenen. Ik, met dat glitterende roze Minnie Mouse tasje om mijn schouders heen.

Ons2

Allerlei muziek passeerde de revue, ook veel uit de ’90’s. We gingen helemaal loos en we spraken met elkaar af: op het moment dat de Backstreet Boys komen, gaan we ná dat nummer naar huis. Even was ik ietwat gevreesd dat dit niet zou gebeuren en we dus om 07.00 uur het licht uit zouden doen…. en daar kreeg ik enigszins hartkloppingen van…. want mensen, ik ben echt wel een party-animal (zéker toen ik nog jonger was), maar ik kan oprecht zeggen dat ik nu ook gewoon een burgerlijke trut ben geworden die op dat moment maar al te goed besefte: ik wil best feesten, maaruh…. we gaan wel zo naar huis! 😉 En ik wist ZEKER dat mijn vriendinnen ook zo dachten. And thank god that was true! 😉  Het middernacht-uur was inmiddels gepasseerd toen onze Bsb’s plots door de speakers galmden en vol overgave bevonden wij ons op de dansvloer. Daarna pakten wij, zoals afgesproken, onze jassen bij elkaar en taaiden het af. Tot grote verbazing van onze mede-feesters overigens… ze begrepen niet waar we naar toe gingen. We kwamen onverwachts, en we gingen onverwachts.

Hasta la vista!

Lang na onze bedtijd strompelden we terug naar huis. Wát een GEWELDIGE avond. Zo spontaan, zo niet verwacht. Normaal doen we 3 maanden om zo’n avond te plannen, en nu stonden we er gewoon. On-afgesproken. Die ochtend oprecht niet wetende. Op onze wandelschoenen. Zonder uitgaans-make-up. Met de glitter-roze-tas van m’n dochter. Ook hallo!

Heel de weg naar huis liepen we in de regen. Friends te quoten. U weet wel, de serie; “Friends”. De serie die voor ons nog altijd actueel is maar stiekem toch al zo’n 12 jaar geleden gestopt is. We kennen nog steeds vrijwel iedere aflevering van alle 10 de seizoenen uit ons hoofd. En dat bewezen we op de terug rit.

Op een gegeven moment reed er een auto voorbij en met hoge snelheid werd er een waterballon getorpedeerd. PATS, recht op ons (LEES: OP MIJ!). We waren even verbijsterd maar schoten vervolgens in een dikke lach. Ik bedoel: we liepen in de regen die onze bilnaad inmiddels bereikt had. Het kon niet veel erger worden dan dat!

Terwijl we de laatste paar kilometers aflegden zongen we luidkeels:

“We hebben tranen gelachen, onnozel gedaan en tenslotte tevreden…. het licht uit gedaan!”. 

We giechelden nog, kleddernat en ons haar op half zeven;

“We maken maar geen selfie nu! Like this is a moment we want to remember….!”

Turns out…

It is… =).

© Eveline – April 2016

Me, myself & EYE !!

  
Vriendinnen. Als enig kind beschouw ik (al vanaf jongs af aan) mijn vriendinnen als mijn zussen. Sommige komen en gaan, maar er is een harde kern die komt, plakt en blijft 😃. Heerlijk! Wat geniet ik van die clubjes =). 

Ons vriendinnengroepje hier in de stad telt 5 dames, myself included. Lief en leed delen en we zijn er voor elkaar. Voor de lach en de traan. Voor de noodzaak en de niks. Voor de zomaar, voor de must. Gewoon; we zijn er. 

Eén van ons had nog een “Verjaardags High Tea” tegoed en gisteren was het zover; we overvielen haar thuis en namen haar mee, naar een schitterende locatie bovenaan de zeedijk. 

Daar schoven we aan, bij een tafeltje aan het raam. En iedereen die daar gelijk met ons was, heeft geweten dat we er waren. Amai, ons excuses 😂. Van Backstreet Boys-verhalen (vooral die 😉), tot aan Modern Family en van babypoep tot aan mannenhumor. Maar er waren ook serieuze gesprekken. Echt! Die weer opgevolgd werden door Friends-quotes. Toen 1 van ons het noodzakelijk vond om de serveerster af te schrikken door te zeggen “Jij hebt sex met ezels!” (Gunther~ Friends), wisten we; er wordt in onze koffie geniest zo 😉. Maar ach… dat “dronk” niet echt tot ons door. Het gaf ook niet, want we waren te druk met naar adem happen van het lachen. 

Zo gaan die vriendinnen middagen bij ons. Dit is meer regel dan uitzondering 😉. 

Na de High Tea stonden we buiten nog even boven aan de dijk te keuvelen en we vonden eigenlijk wel dat dit moment nog eens extra bezegeld moest worden. We vroegen een vrouwelijke passant of ze een fotootje van ons kon maken. 

Ja. 

Toen kwam het. 

De twintig minuten die volgden zijn voor ons allen in een soort waas voorbij gegaan. 

Die mevrouw pakte de mobiel aan. En wij gingen met z’n 5jes omarmd naast elkaar staan. Heel knus. De mevrouw in kwestie bracht de mobiel (verkeerd om ook nog eens!) naar haar oog. Uiteraard zag ze niks. Wij daarentegen wel. Wij stonden naar een loeigroot “koeienoog” te kijken op het scherm wat naar ons gericht was. Onze herhaaldelijke opmerkingen over dat het geen fototoestel maar een mobiel was, leek deze mevrouw niet te horen. Ze deed angstvallige pogingen scherper beeld te krijgen door de mobiel van en naar haar oog te brengen. 

En dat zagen wij dus; 

Groot oog, kleiner oog. Groot oog, kleiner oog.

“Mevrouw, het is een mobiel, dat werkt zo niet!”. 

Groot oog. Kleiner oog. 

De vriendin van wie de mobiel was, was inmiddels in een soort lach-coma gevallen. We hoorden haar piepend kleine teugjes lucht inademen en wisten dat als dit nog veel langer zou duren, we 1-1-2 zouden moeten bellen. 

Groot oog, kleiner oog. Groot oog, kleiner oog. 

MEVROUW!!!!!“, riep ik met verheven stem dit keer. 

“U moet ‘m andersom houden, dan heeft u gewoon beeld, probeer maar eens!”. 

Dit deed ze. Maar in plaats van de mobiel van voor naar achter om te draaien, draaide ze ‘m van boven maar beneden om. En toen stonden we tegen d’r keel aan te kijken. 

Onze vriendin was inmiddels buiten westen van het lachen. Die moest eerst gereanimeerd worden, alvorens verder te kunnen gaan. 

Na twintig minuten zag die mevrouw het licht. Van de flits in d’r oog wel te verstaan! 🙈 We lieten het moment dan ook maar passeren. We dankten de mevrouw in kwestie hartelijk (want per slot van rekening was ze wel zo vriendelijk genoeg om het te proberen) en we liepen snel maar door. 

In de auto hebben we tien minuten onafgebroken zitten schateren van het lachen. Om een oog. Om helemaal niks 😄. 

Me, myself and… EYE !!!! 

Wat zijn we toch gezegend met elkaar =). Dank jullie wel, voor weer een heerlijke middag !! 

 
© Eveline – Juli 2015 

Herinneringen

Herinneringen. We maken ze iedere dag, ieder uur aan. Sommige blijven goed plakken, andere zakken na verloop van tijd weg. Diep weg. En worden louter nog aangehaald omdat een ánder daar dan weer eens over begint. En sommige komen ineens weer op, na het ruiken van een geur of het horen van muziek.

Herinneringen. Wat zouden we zonder zijn?

Toen ik gistermiddag met een stapel papieren en de headset in mijn hand, op kantoor stond en het rumoerde van andere hardwerkende collega’s, hoorde ik plots op de achtergrond een bepaald liedje.

En BAM!

Ik stond even niet meer in een druk kantoor. Met m’n belangrijke papieren. Met m’n koffie koud. Ik stond op een cruise schip. Met m’n vriendinnen. In Miami. Toen dit nummer kwam, kwamen de Backstreet Boys door de meute heen het podium oplopen. Op datzelfde schip. De touwen werden losgelaten van de kant, en het schip begon te varen. Weg van de bewoonde wereld. Ik voelde de spanning, en de zoute zeewind. De alcohol riep. Iedereen sprong. We sprongen mee. Ik pakte m’n telefoon en zag het bereik langzaam wegvallen. Het voelde bevrijdend. Geen bereik. Alleen, samen daar. Dat moment. Nog geen 1,5 jaar geleden.

Ik zou het bíjna zijn vergeten. Ik moest mezelf uit m’n herinnering in de “real world” trekken. Semi bummer.

Herinneringen. Wie zouden we zonder zijn?

IMG_7263

Pitbull “Give me everything tonight”;
http://youtu.be/EPo5wWmKEaI

© Eveline – Maart 2015