No direction?

Echt, ik snap het, heus! Ik begrijp het, dat jonge meisjes over heel de wereld head over heels fan zijn van de boyband One Direction. Zoals de meeste van jullie wel weten ben ikzelf ook fan. Niet van One Direction, maar wel van de Backstreet Boys. Zomaar een jaartje of 20 al. En ja; nog altijd! En ja; ze “doen” het ook nog steeds.

Maar even terug naar One Direction. Leuke boyband, leuke bijbehorende muziek, ik kan niet anders zeggen. Dat ik 3 van de 5 (ze zijn met 5, toch?) niet zou herkennen op straat, is een heel ander verhaal, maar nogmaals; ik begrijp dat de nieuwe generatie jonge meiden daar fan van kunnen worden. Wat ik zélfs ook begrijp is de hysterie. Nu als 31-jarige kan ik zulke hysterische praktijken niet meer uit m’n tenen geperst krijgen voor “mijn” boyband, want daar ga je als zelfrespecterende volwassene nu toch iets anders mee om, maarrrrr…. vroeger waren ook Backstreet Boys-fans (alsmede ondergetekende), compleet hysterisch. So I get that! Really!

Wat ik natuurlijk niet begrijp is de afschuwelijke verwensingen die door 1D-fans aan het adres van Humberto Tan zijn gedaan. De boyband kwam bij hem in RTL Late Night en hij gaf aan enkele fans de gelegenheid om daar bij te kunnen zijn. Hoe cool! Alleen een paar fans die de gang naar de studio niet mochten belopen, wensten Humberto dingen toe, die zowel het dag- als het nachtlicht niet kunnen verdragen! Met andere woorden; het kon écht niet door de beugel! Zulke dingen zeg je gewoon niet, vond ook Humberto.

Jammer dat die gesticht-rijpe-meisjes de titel “grote-fan-zijn” zo verzieken. Maar enfin, ik weet beter en scheer ze daarom niet over één kam. Andere boyband, andere fans, dezelfde verhalen, dezelfde appels hier en daar.

Gisterochtend dacht één van mijn collegaatjes overigens een scherpe opmerking te maken, door te zeggen;

“Backstreet Boys kun je gerust laten varen hoor, One Direction is nu dé richting die je op moet gaan!”.

Ik lachte kalm en zei;

“Nou, niet om het één of ander, maar ik ga als fan-zijnde slechts “one direction” op, en dat is naar de Backstreet Boys, of no direction at all!”.

Terwijl ze het kantoor uit liep om koffie te gaan halen liet ze nog weten;

“Je weet niet wat je mist!”.

Ik gniffelde en dacht;

Jij ook niet! 😉

IMG_5011.JPG

© Eveline – December 2014

Donuts, concerten, peteto, petato!

Gisteren had ik donuts gekocht en toen we thuis kwamen, kon ik al snel tot de conclusie komen dat mijn jongste dochter omgaat met donuts, zoals ik met concerten van de Backstreet Boys. Nog vóór ze überhaupt aan de lekkernij begonnen was, vroeg ze al;

“Mag ik er hierna nog 1?”. 😉

IMG_3710-0.JPG

© Eveline – Oktober 2014

The grown-up era.

For the last 18 years I have been (and still am) a Backstreet Boys-fan, to the absolute fullest. And, to keep it in teenage-terms, my favourite one is Nick. And everytime I mention this to ánybody, I feel like a ridiculous 16-year-old-girl again, because it’s só childish to have a favourite band-member, when you’re 31! But who cares, no harm is done and it’s nice to have a favourite.

Today, my fauvorite one is getting married. AAAAHHH!!! And I’m not “aaaah”-ing because he’s getting married to the woman he loves (because I truly wish him all the best, him and his beautiful Lauren), but I’m “aaaaah”-ing… because I suddenly came in the knowledge that… WE’RE GETTING OLD!!!! Freaking all of us. In the old days, Nick was de baby of the group and later on, let me think… is casanova a proper word in this matter?! LOL j/k! In my dreams we dated like… A LOT! However, in real life I was always satisfied enough with a “Hello baby, long time no see, give me hug”, and after that, didn’t sleep for weeks and imagined how óur wedding would be one day. Só funny! 😀

Now we’re all grown ups. Grown up people with grown up lives. And our Baby-Backstreet-Boy is actually getting married today. It’s like… the end of an era! 😉 Beautiful era! And now another wonderful era is started.

You know people, that era; where we are all grown ups.

Well, there you go!

All the best for you guys, Nick & Lauren. Take care and love eachother to the maximum =).

foto (32)

© Eveline – April 2014

Not my phone!

Zoals al eerder deze week verteld ben ik afgelopen weekend naar het concert van de Backstreet Boys in Antwerpen geweest. Mijn vriendinnen en ik hadden de plezierige bijkomstigheid ook naar de Afterparty van deze jongens te mogen en ons kaartje reikte zelfs tot aan een vip-foto met ze. Altijd genieten.

Nu is het met die vipfoto’s altijd zo, dat het nogal haast- en vliegwerk is. Uiteraard heb je je leuke moment met je idolen, maar je moet je uiterste best doen om die paar ogenblikken zo goed als mogelijk in je op te nemen, want voor je het weet is het weer voorbij. In de regel sta je in een lange wachtrij en mag iedereen om de beurt of per groepje naar de boys, handje schudden en indien gewenst een omhelzing geven, omdraaien voor de foto, *FLITS*, en vervolgens mag je (of nou ja: moet je) weer doorlopen. Topsport, ik zeg het je! Ook voor óns fans dus.

Op voorhand is er altijd de mogelijkheid om je tas net vóór dat je aan de beurt bent aan de security te geven. Bij het geval van de afterparty was dit al een paar groepjes voordat je aan de beurt was aan de orde. Heel de mikmak afgeven zodat je niet onhandig met je tas, fototoestel, etc. in je handen staat. Want zelf een foto maken is in die split-second niet aan te raden, just enjoy the moment en de VIP-foto wordt door fotograaf Justin hoe dan ook gemaakt. Met enige twijfel in m’n hart geef ik m’n boel altijd af. Het is wel de tas waar álles in zit, niet alleen je portemonnee en je paspoort, maar ook je telefoon en je andere personal belongings. Ik vind het altijd nog al wat. Maar goed, het is maar voor even en we gaan er van uit dat het goed bewaakt wordt. Net nadat wij onze tassen hadden afgegeven draait een meisje in één van de groepen voor ons zich naar me om, duwt haar smartphone in mijn handen en vraagt: “Kun je een foto maken als ik bij de boys sta? Bedankt!” en draait zich weer terug om. Stond ik daar, met háár telefoon in mijn handen terwijl ik net de mijne met kramp in m’n donder had afgegeven… Aaaahhhh :-P! Nou ja, maakt niet uit, ik doe dit gewoon voor dat meisje, ‘tis misschien wel de eerste keer dat zij ze ontmoet. Maar, zowel hun groepje als het groepje daarvoor waren nog niet aan de beurt. Ik stond nog even met m’n vriendinnen te praten, draaide me weer om naar voor en bedacht me ineens: shoot, welk meisje was het nou ook alweer? Ah crap, ik weet het niet meer. Nou ja, van alle groepen die toen nog kwamen dus maar een foto gemaakt, ik denk, dan kan het niet missen. Op een gegeven moment waren wij aan de beurt, maar niemand kwam z’n telefoon bij me ophalen. Uuuuuh, hallo… mensen?!?! Lichtelijk in paniek stond ik daar met de telefoon… VAN EEN ANDER!!!! Eén van m’n vriendinnen zei: Meid, pleur die telefoon gewoon weg, moet ze er maar beter op passen. Heel even overwoog ik dit te doen, maar kon het toch niet over m’n hart verkrijgen. Nou ja, toen ging die snert telefoon maar mee naar de boys.

Met de smartphone van EEN TOTAAL ONBEKEND PERSOON in mijn handen, gaf ik de boys een dikke knuffel en een kus. Heb ik weer! Het was tijd voor de foto, ik draaide me om en dacht: ja maar… g*dver… ik wil niet met een telefoon en zeker niet met die van een ander hier nu op de foto. Ik buk, leg die telefoon op de grond, ga staan, doe nog een stap extra opzij, want ja; dadelijk trap ik dat kl*te ding nog stuk ook, lach, FLITS… klaar. Pak de telefoon weer op, bedank de boys voor de gigantisch leuke avond en loop weer verder. Ik keek angstvalling rond me heen tussen die hele meute meiden voor me en besefte me dat ik dus écht serieus volstrekt geen idee meer had van wie de gsm was. Oh maar wacht eens even… dáár…dat is ze!!! Ik liep naar het meisje toe, bracht de telefoon richting haar neus en zei: “Uhm meid…. Je telefoon?”.

Ze keek me aan, gaf een lachje en zei, nogal op laconieke toon; “Och ja, joh, bedankt he!” pakte de gsm aan en liep weg.

Joooo…. Graag gedaan eeej!

Enfin, je maakt het weer mee. Maar dus even serieus, hier op de foto tussen Nick & mij op de grond…

NÓT MY PHONE!!! 😉

fotoap

© Eveline – Maart 2014

“You are the piece I can’t replace, you left a mark that won’t erase!”

~ Line from “permanent stain” – Backstreet Boys

De teller van mijn fanschap staat dit jaar inmiddels op 19.
Negentien jaar! Ik werd fan op mijn twaalfde en twee jaar later was er iemand die tegen mij zei: “Och meisje, die fase gaat vanzelf over, ik spreek je nog wel eens als je wat ouder bent.”. Die persoon kwam ik weer eens tegen toen ik half de twintig was. Hij vroeg hoe het “now-a-days” allemaal ging, want ja; we hadden elkaar toch al minimaal tien jaar niet gesproken. Ik kon het niet laten als eerste te vermelden nog altijd fan van de Backstreet Boys te zijn. More than ever! Hij grinnikte: “Dan zat ik er mooi naast!”.

You bet ya ass you did!

You see; they left a mark that won’t erase!

Met vier vriendinnen gingen we er gisteren op uit, waarvan twee zwanger. Tja, dat krijg je er natuurlijk van; wanneer je als fans, fan blijft en samen ouder wordt, kun je de klok er op gelijk zetten dat er wel een keertje één of meerdere zwangeren tussen komen te zitten. Ze traden gister op in het Sportpaleis in Antwerpen en dat is iets meer dan een half uur hier vandaan. Kortom: lekker dichtbij! We hadden de beste plekken gekocht die je maar kon kopen, namelijk: pitplaatsen. Voor de leken onder ons: dat zijn 2 vakken die min of meer ín het podium zitten. Echt, super relaxed. Laat aankomen, op je dooie akkertje de zaal binnen stappen en dan nog top plaatsen hebben ook. Dat zijn pit-plaatsen. Wat een uitvinding!

Vlak voordat we vertrokken hier moest ik nog éven de Albert Heijn binnen (hoe kan het ook anders!) om nog wat kleine concert-boodschapjes te doen. Dingen als dextro-energy, Capri-sonne en marsen. De gebruikelijke tour-zaken dus :-P. En of ik nou veertien of één-en-dertig ben… ik loop voor tour-vertrek altijd door de winkel met de puberale fan-gedachte: ‘Mensen, hebben jullie énig idee wat ik straks ga doen en wie ik vanavond ga zien? Jullie met je saaie zaterdag-boodschappen… ik ga lekker op tour mothafackaaaaa’s!!!!” 😉

We kwamen rond half 5 a 5 uur in Antwerpen aan en hadden, uiteraard, honger. Basis emotie! Hapje gegeten, of eigenlijk meer: hapje geïnhaleerd en toen de boel een beetje gaan verkennen bij het Sportpaleis zelf…. Ook al zijn we daar al meerdere malen voor de boys geweest, het is altijd een verrassing hoe de vork deze keer weer in de steel steekt, want kaarten hadden we nog niet. Althans: wel besteld en betaald via de fanclub, maar die behoor je dan weer ergens bij de venue op te gaan halen. Maar ja; de fanclub stuurt altijd van die schitterende mailtjes, maar deze moeten ten alle tijden met een korrel zout en vooral een héle grote slok wijn serieus genomen worden, want meestal slaat het nergens op. Er stond dat je vanaf half zeven je kaarten (en ook eventuele afterparty-kaarten) op een bepaalde plaats naast de Merchandise kon ophalen. Nou, ik kan u melden: dit zogenaamde ophaalpunt naast de Merchandise heeft bij mijn weten nooit bestaan. Sterker nog, wij kwamen er via-via achter dat er op dat moment aan de zijkant van het sportpaleis al enkele pit&-afterparty kaarten opgehaald konden worden en dat dus al om kwart over vijf. Typisch Backstreet, het verbaasde ons dan ook totaal niet! Maar goed, relaxed: om kwart over vijf alles al ophalen, dan hoef je verder nergens meer naar te kijken, kun je nog wat gaan drinken en dan op je gemakje de zaal binnen lopen. Good, let’s go there…. Kwamen we daar aan, wilden de security er nét mee gaan stoppen en dat zou betekenen dat we weer terug naar de voorkant moesten en alsnog geen kaarten of niks-niet hadden op dat moment.

“Aaaah meneer, alstublieft….” *puppy eyes*

De bodyguard keek ons streng aan, maar maakte desalniettemin de fout op een bepaalde manier z’n gezicht te trekken waardoor wij wisten, gewoon volhouden…. we almost got him! 😛 Hij gaf het puntje van z’n vinger vrij. We namen een hele hand.

“Aaaaah tooeeee, meneer, twee zwangeren hier, verder geen andere fans te bekennen, kunt je alstublieft voor ons een uitzondering maken???” *Bijna start inzet van de Oprah-Ugly-Cry*

And he caved! Hij liet ons binnen waarna de grote deur achter ons dicht ging. De gastenvip-lijst werd nagekeken en we kregen onze pit-&afterparty-kaarten. Én een groen bandje om de pols voor de pitplaatsen. Linker pit-vak kreeg geel, rechter pit-vak kreeg groen. We liepen het gebouw vervolgens weer uit en wandelden terug naar voor. Hey, maar wacht eens even dames… Hadden wij geen linker-pit kaarten? Maar nu hebben we een rechter-pit-bandje. Worden we nu niet genaaid?

Eenmaal in de zaal bleek dat we hier juist mazzel mee hadden, want ons nieuwe pitvak was veel minder crowded dan ons oorspronkelijke vak. Geluk bij een ongeluk, so no argument from this corner! We hadden hartstikke eerste-rang plekken, direct aan het podium. Het was al genieten nog voordat het concert begon.

En tijdens dat wachten wat dan volgt, voel je je het meest vredigst op aarde als fan. Er heersen geen oorlogen. Geen hongersnoden. Geen financiële crisissen. Geen ziektes. Niks. Nada. Op dat moment is alles goed. Op dat moment ben je alleen maar fan en de rest van de wereld kan instorten. Zolang het concertgebouw maar blijft staan.

IMG_0008

Na de gebruikelijke wachttijd van honderd uur (we zijn als fans wel wat gewend inmiddels ;-)) begon het voorprogramma en pas tegen negen uur…. kwamen eindelijk de boys waar we voor kwamen:

IMG_0024 IMG_0034

En wanneer ik even iets uit m’n tasje moest pakken… ach…dan legde ik m’n telefoon toch gewoon even op het podium… wat zou ik nou moeilijk doen :-P…

IMG_0019

Ongekend, ik heb inmiddels ongeveer tussen de 45 en de 50 (!) Backstreet Boys-concerten mogen meemaken en ik kan met zekerheid zeggen dat dit de relaxte plekken EVER waren. Echt al vaak genoeg eerste rij gestaan, maar de blauwe plekken de dag daarna logen er nooit om en dit was gewoon in chill-stand eerste rij tegen het podium aan staan. Serieus: uitvinder van de pit-plaatsen DESERVES A MEDAL! Je betaalt er wat meer voor, maar je krijgt er ook aanzienlijk meer voor. Prijs/kwaliteit verhouding is volledig in balans.

Enfin, uiteraard een hele hoop leuke momentjes met de boys gehad, zoals iedereen dat op de voorste rijen eigenlijk wel beleefd. Het is ook totaal onzinnig om al die leuke momentjes & “onder-onsjes” hier allemaal te gaan zitten delen met jullie allemaal, want wanneer je dat nog steeds nodig vindt op 31-jarige leeftijd, dan ben je gewoon dwangbuis-klaar mijns inziens.

Het concert was afgelopen ergens rond elf uur en wij gingen op zoek naar de Afterparty-ruimte. Want ook dát was natuurlijk nog niet bekend van te voren; in welk gedeelte van het sportpaleis dat zich ging afspelen. Ja, het is feitelijk gewoon topsport hoor; fan zijn. Je zit zomaar nog niet op je luie gat (pauperstoepen daargelaten 😉 ).

Goed, hoop drama hier en daar ook weer bij de ingang en tijdens entree afterparty. Ach, het houdt het spannend, niet flauw doen. Gewoon je smoel houden en naar binnen gaan. Wel viel gelijk op dat het énorm druk was. Geen idee hoeveel mensen precies, ik heb geen koppen geteld, maar volgens mij waren het er zeker driehonderd. Om een lang verhaal kort te houden: de afterparty was echt te gek. Vier van de vijf boys waren er aanwezig en het was gewoon…. SUPER. Eerst was het tijd voor de VIP-foto’s (voor degene die daar een speciale kaart voor hadden dan. Degene met alleen een entree-kaart moesten nog even wat langer geduld hebben). Maar wij… hoefden geen geduld te hebben…

AfterPartyFoto

Na de vip-foto’s kon de afterparty echt beginnen. Ze stonden op een klein podiumpje van voor. Eentje achter de draaitafel. En er heerste gewoon een chill-sfeer. Na een minuut of tien gingen ze druppelsgewijs wat dames uit het publiek op het podium halen. Niet de bodyguards, maar echt zij zelf trokken fans op het podium. Om even met ze te dansen, met ze op de foto te gaan, ff te kletsen. Echt cool dat ze dat doen. Zomaar een fan of vier a vijf tegelijk. Maar goed, we wisten natuurlijk allemaal dat ze geen driehonderd fans op het podium gingen halen. En dus, was het afwachten of je één van de gelukkigen zou zijn.

Waar je eerst nog lekker kon dansen en de ruimte had, stonden we op den duur toch wat meer hutje-mutje. Het gedrang voor dat podiumpje werd langzaam meer en meer en meer. Ik begon me er toch niet zo goed bij te voelen… ik ben wel bijna vijf maanden zwanger en ik wil het wel leuk houden. M’n vriendin zag me strugglen en probeerde zo goed en zo kwaad als ze kon me te helpen met wat ruimte om me heen te bewaren. Maar op een gegeven moment had het geen baat meer. We kwamen in een enorm gedrang en ik dacht bij mezelf: “Oké, ik moet hier uit”. En echt, op dat moment pakte één van de jongens m’n hand en trok me (vanaf de derde rij!) op het podium. Serieus, het had niet op een beter moment kunnen komen. ik voelde meteen opluchting en na de opluchting ineens het besef: oh verrek, ik sta met de Backstreet Boys op het podium. Ook goeieavond!

IMG_0141
IMG_0142
IMG_0143

Even met ze gedanst, gebabbeld, ge-hugd. Allemaal maar voor een splitsecond hoor, aan alle mooie dingen komt een eind, en dus ook aan de drie-minuten-podium-roem.

Wat een genieten!!!! Maar toen ik van het podium af moest, mocht ik natuurlijk niet meer van voor gaan staan (wat overigens ook überhaupt niet meer mogelijk was met al dat gedrang). Tja, en toen was het afwachten… zouden mijn vriendinnen ook nog wel op het podium komen?! Na een klein kwartier wachten liep de afterparty op z’n eind en verlieten de jongens de zaal….. en ineens zag ik m’n vriendinnen… ze waren één van de laatste geweest die alsnog even op het podium waren getrokken. JEEEEEEJ, wat leuk!!!!!! Echt leuk!

Bij het terug rijden naar huis hebben we niet veel tegen elkaar gezegd. We zaten allemaal met grote grijnzen in de auto. Alsof ze een kleerhanger in ons mond hadden gestoken.

Being a fan never gets old. We do ‘tho… but “it” doesn’t =).

IMG_0147

© Eveline – Maart 2014

Verrassing!

Jawel…. vandaag is het zover… ik mag gelukkig weer een jaartje ouder worden en de teller staat nu op 31. Eén-en-dertig. Serieus mensen, wanneer is dat gebeurd?! Nou ja… vandaag dus ;-).

Mijn man is volgende week ook jarig en wij hebben al jaren en een dag de gewoonte om in maart voor beide onze verjaardagen één middelgroot feestje te geven voor vrienden. We nodigen dan tussen de 20 en 30 mensen uit en wie kan en wil is dan dus welkom voor een hapje, drankje en een beetje muziek. Over het algemeen eindigt zo’n feestje altijd in de keuken, waar je dan met 25 man opgepropt aan het kletsen en lachen bent, wachtend tot de frituurpan het verlossende piepje geeft: de snacks zijn klaar!

Dit jaar besloten we om een keer geen feestje te geven, voor het eerst sinds járen. Ik ga richting vijf maanden zwangerschap en met deze derde telg op komst én met het feit dat we net een andere auto hadden aangeschaft (moesten aanschaffen), stond ons hoofd, onze agenda én onze portemonnee even niet naar een feestje. En dus: we slaan het dit jaar even over. Desalniettemin hadden we een handje vol mensen uitgenodigd om gisteravond toch een bakje koffie, een flesje Jilzz 0% (voor al die zwangeren met mij), of een biertje te komen doen ;-). Zomaar een man of acht. Perfect!!!

De verrassing die mijn vriendinnen voor mij in petto hadden was werkelijk ongekend. Zoals inmiddels bij de meeste van mijn trouwe volgers meer dan bekend is ben ik, al zo’n 468 jaar, groot fan van de Backstreet Boys. Er is vanaf 1996 geen tour van hun voorbij gegaan in Europa (en zelfs al daarbúiten trouwens) die ik niet groots meegedaan heb, met minimaal 4 concerten, minimaal 1 hotel-bezoek, en sinds 2008 ook minimaal 2 platina of gold-vipkaarten tijdens zo’n tour. Kortom; ik sla niet over als het om de Backstreet Boys gaat, that is nót how I work. However, aankomende tour (of eigenlijk de tour die as we speak al aan de gang is) doe ik het een paar tandjes minder. Aanzienlijk minder. Ik ben natuurlijk afgelopen oktober naar de Backstreet Boys-cruise geweest op de Bahama’s en dat ging echt alle verwachtingen te boven, zó onwijs was het. It just basically maxed everything out, for real! Nu deze tour ben ik inmiddels op de helft van mijn zwangerschap en merk ik dat het langzaamaan weer wat zwaarder voor mijn lichaam begint te worden. Daarbij komt dus kijken dat het financieel ook even rustiger aan moet en dus had ik heel wijs besloten: deze tour doe ik één concert. In Antwerpen, lekker dichtbij. Wel eerste rij zitplaatsen ofcourse… dat gunden we onszelf dan weer wel ;-). Maar meer dan dat zat er gewoon even niet in. Wel jammer, want tegenwoordig is er ook ná het concert de gelegenheid om naar de After Party te gaan en met een aantal van de Backstreet Boys nog een klein feestje te bouwen en met ze op de foto te gaan. En dat is als fan zijnde altijd goed. Die puberale gedachte die je hebt als twaalfjarige wanneer je nog nooit met ze op de foto bent geweest en dan dus denkt: “als dat één keer lukt…..vanaf dan kan ik vredig sterven”, blijkt ook na de vier-miljoenste foto met ze, volkomen onzinnig te zijn. It never gets boring, terwijl mijn fotoalbums uitpuilen.

Vervolgens kreeg ik een aantal weken geleden van m’n vader alvast geld voor m’n verjaardag. Best een leuke som! En ineens dacht ik: JAAAAH! Daar kan ik een after party-kaart voor kopen. Zo’n kaart is best prijzig, maar van m’n verjaardagsgeld mag zoiets best =), daar ben je jarig voor. Ik was helemaal blij! M’n vriendinnen ingelicht die ook naar het concert gaan en zij zagen het ook wel zitten. De kaartverkoop startte op een maandagavond en op de (zon-)dag daarvoor was definitief besloten: we gaan boeken! Jippie!

Tot…. ik met mijn auto die maandag in de óchtend plots langs de kant van de weg kwam te staan. Compleet overleden. Ja; de auto dus! Sh*t. Al snel werd duidelijk dat de kosten hoger zouden zijn dan de auto überhaupt nog waard was en dus op zoek naar een andere auto. Die werd gevonden en gekocht. Maar goed; ik kon het toen natuurlijk niet meer over m’n hart verkrijgen om dan zo’n dure after-party-kaart te kopen, terwijl er een nieuwe (tenminste: nieuw tweedehandse) auto moest komen. Dat ging er gewoonweg niet in bij me. En dus, de verjaardagscentjes in de andere auto gestoken, in plaats van in een vip-kaart. Erg jammer, erg spijtig, maar wel héél volwassen vond ik zelf eigenlijk ;-).

Gisteravond kreeg ik een zelfgemaakte puzzel van mijn vriendinnen. Ik moest ‘m gelijk oplossen. De overgebleven letters vormden de woorden:

“Are you ready to afterparty?!?!”

Brok in m’n keel. Letterlijk gaten in de lucht springen. Nee roepen. Ongeloof. Huilen.

Wat zijn dat top meiden zeg!!!!!

Dat is nog eens wat ik noem….. een heuze gewaardeerde verrassing!!!! Bedankt!

foto (22)

© Eveline – Maart 2014

Fallen angels ~ Cruise blog, no.3

Been in such a constant Backstreet-flow for the last few weeks, that I haven’t found the time to continue writing on my cruise-experiences. It has occurred just recently that I’ve landed with both feet on the ground again, back into the normal world. Or at least; normal in the way I know as normal ;-). The cruise has only been 3 weeks ago, but it seems like áges. Time for cruise blog, number 3.

Ok, so… we had an amazing first day on the boat. We went to bed wáy to late and got up wáy to early; 3 hours of sleep. Woke up dead! But we were good, we were good ;-). Had a nice breakfast en got ready for the Bahama’s. OH YEAH INDEED! We had sailed all night and would arrive to the Bahama’s soon. We got ready and we were actually one of the first to get off the ship and enter the little boat that would get us to one of the Islands. So, off we went…

BackstreetCruise2013=) 283

Really, we were só excited. I mean, comon: how often do you visit the Bahama’s ánd visit the Bahama’s while the Backstreet Boys will be there too. That never happens! Except, when you’re on Backstreet-cruise ;-).

Nice to know that I already managed to accomplish one thing of my recently made bucket-list: Set foot on the Bahama’s;

BackstreetCruise2013=) 299

We arrived @ Half Moon Cay, around noon I think. WOW! The water is actually as clear as you see on all the photo’s in magazines and on tv. It ís everything like that, and more! =) We walked at the beach and soon came to realise that they were setting up the stage and everything for the beach-party with the guys. We couldn’t get there completely, because security stopped us way before the stage, and we had to line up. Oh crap! Everybody knew that hell would break loose anytime soon. Fans are crazy! More and more fans lined up and I was seriously standing with one foot in front of me, waiting for ány signal that would say: ‘Run Eveline, run like the wind!!!’. Every fan wants to stand in front, that’s the way it is. And then…. someone farted and off we went; 2000 fans ran into the stage. God d*mn it… I’m 30 years old for crying out loud!!!! However, obviously I fought for my place in the crowd as well. Dúh! And we ended up right in front of the stage. It was perfect!

BackstreetCruise2013=) 311

The Backstreet Boys were the last ones to enter the Island. With a véry nice arrival, I must say. Anyways, it was such a fun afternoon, filled with games, songs, music, sun and lóts… of Backstreet! I mean: what more could I’ve wished for at that very moment? =)

At one point the Backstreet Boys were having a wet T-shirt contest and needed 5 girls to come up the stage. And MY FRIEND was one of those 5 girls. How amazingly cool is that?! 😀 She rocks!!!!

Some random shots of the Beachparty:

BackstreetCruise2013=) 341 BackstreetCruise2013=) 346 BackstreetCruise2013=) 370

After the beachparty we took the time to enjoy the beach itself and it’s surroundings. Nice :-D. The sign that is at the beginning of the beach, is there for a reason… ‘cuz nobody wants to leave 😉

BackstreetCruise2013=) 296

At the end of the afternoon it was time to head back to the big boat, and when we were back on the ship, we bumped into… uuhm… what’s his name again? 😉 Whaaaaaat a coincidence! 😛 You don’t make this stuff up!!!

BackstreetCruise2013=) 391

We took a nice cocktail after that, and before we knew it, it was diner-time. FOOOOOD!!!!!! We were starving, so food was necessary. We didn’t have much time, ‘cuz our group (group A) had the “In a world like this”- concert that evening. So we had to be on top of our games again around nine. Which we were and enjoyed an AMAZING concert. WOW! Ok, and I’m not just saying this because I’m a die hard-fan (for 18 years already) or because i have seen them live, like 50 times, but: The Backstreet Boys are réally good live in concert. They blow you away!

BackstreetCruise2013=) 418 BackstreetCruise2013=) 426 BackstreetCruise2013=) 434

After the concert we got ready for the next theme-party. Because yes: the day was nót over yet. This evening’s theme was Halloween. Allrighty then….. so we dressed up again…

BackstreetCruise2013=) 454

Ofcourse the boys were there too ánd dressed up as well. Such fun!

And seriously, we kept bumping into….. Exactly!!! 😀 And what was even more funny; there were seriously no other fans around at this point, at that specific part of the ship. None, what so ever! Really, we had a blast. Also thanks to Nick & Mike (security) =).

BackstreetCruise2013=) 469

Halloween-party was not over yet but we knew that Nick would go DJ-ing around 02.30 am on a different part of the boat. Ok then… follow the leader ;-). And so did mány other fans =).

BackstreetCruise2013=) 476 BackstreetCruise2013=) 480

Aaaaahhhh this was really nice. It was totally in the middle of the night, but everybody went crazy, like they haven’t been up for 20 hours in a row. LOL! Só cool!!!

After the DJ-Nick-Party we got back to the Halloween-party. Worked my way into the VIP deck, without a VIP wristband at that time! Still can’t believe that security-guy did nót pay attention. And with Backstreet Boys-fans, you álways gotta pay attention!!!!! 😛 Such a rookie-mistake, I’m sure the guy was new …..However, I didn’t care… I met Howie shortly after that, around 04.00 am;

BackstreetCruise2013=) 483

Annnnnyways…. me and the girls arrived back in our cabin around… shit i dunno…. around 5???

I honestly believe, that this day; saturday the 26th of October 2013 has been the most busy and (fun-) filled day I have éver had. I don’t think I will ever be able to put móre things in one day, than this day. My head touched the pillow and it took 2,5 seconds for me, to fall into a sleep-coma.

At 07.30 am the alarm clock woke us up again. Another day filled with fun!

WOW!!!! What a cruise! 😀

© Eveline – November 2013