Parel – Balletvoorstelling Lilianne Butler

Het weekend van 24 & 25 maart was het weer zo ver… de balletvoorstellingen van balletschool Lilianne Butler in het Scheldetheater te Terneuzen. Dit keer genaamd “Parel” – een zoektocht naar geluk.

En mijn groep en ik waren daar onderdeel van. 💞 Maanden aan voorbereidingen gingen er aan vooraf. Natuurlijk tijdens de gebruikelijke balletles op de woensdagavond, maar ook thuis: pasjes oefenen, muziek beluisteren en nadenken over aanvulling kostuum, haar en make-up.

In de laatste weken voor de 2 voorstellingen stond echt álles in het teken van ballet. We ademden het. We spraken het. We droomden het. Het is per slot van rekening ook niet niks om 1 avond- en 1 matinee-voorstelling voor 400 man op te treden.

Daarbij kwam kijken dat ik ook een groepje kinderen mocht begeleiden. Wij (onze groep) met onze 2 dansen zaten ná de pauze en de kids die ik moest begeleiden er voor. En zo’n clubje begeleiden lijkt heel niets-zeggend en chill… maar het was bijna enerverender dan mijn eigen dansen 😉.

Zorgen dat ze op tijd in de coulissen stonden, op tijd terug omgekleed waren en de hele riedel weer opnieuw (ook zij deden 2 dansen). Magnefiek gaaf. En wat deden ze het goed 😃.

Wij waren met onze eerste dans als eerste ná de pauze aan de beurt. De love boat-dans. Met de kapitein paraat 🤗.

En dat we dus al op het podium moesten terwijl het doek nog dicht was en de zaal langzaam weer vol druppelde na de pauze.

En dat de zenuwen gieren. En dat je last minute met z’n allen de pasjes nog doorneemt. Want dat heeft zin, 18,5 seconden voor de start 😆. En dat je nog lekker aan het kletsen bent, even 1 seconde in staat van onoplettendheid bent, en dan ineens; BAM! Licht uit.

Oh shit oh shit oh shit… en dat de muziek dan begint. En die kriebel in je buik als het toneelgordijn langzaam open gaat. En dan kijk je in een groot zwart gat, waarvan je weet dat daar zo’n 400 paar ogen naar je kijken.

Haaaaai !!! 😄

En dan gaan. Dansen. Lachen. En het applaus. En dan met een kurkdroge mond door de coulissen als een gek naar de kleedkamer rennen om je te verkleden voor de volgende dans. In onze immens grote kleedkamer met z’n 11en… 😁

Onze tweede dans was enkele dansen daarna; de Moulin Rouge – De verleiding. En 1,5 dans daarvoor moesten ik en een dansgenoot; Ellen (die verkleed was als man) nog even als danspartners over het podium gaan. Gewoon, ff tussendoor. Aantal keer geoefend; laten we 1,5 keer zeggen 🤭😄. Moet kunnen.

En ja hoor… we konden weer 💪🏻…

En… knallen maar !! 👌

Daarna was er nog de finale waar iedereen van de balletschool (behalve de allerkleinsten) deel aan nam. Allemaal in het wit (behalve de juffen). Magisch !!! 💞

Ik kan niet anders zeggen dat het weer een ervaring uit duizenden was. Mijn grote respect gaat uit naar juf Lilianne, juf Geniya en juf Jesca.

En onze juf is Geniya.

Dank jullie wel allemaal :). We nemen het in onze ziel weer mee 😘.

©️ Eveline- April 2018

Advertenties

Who run the world? 

En toen was het zover. Na 15 jaar niet op een podium te hebben gestaan, was het afgelopen weekend weer moment suprème; 2 ballet-voorstellingen. Afgelopen december natuurlijk met de groep wel al weer gedanst voor publiek, maar dat was op straat in de vorm van een flash mob. Da’s tóch anders. Nu beide avonden volle bak en het hart heeft flink harder gebonkt. Trust me. 

Iets met een nummer van Beyoncé. Ja. Echt. Iets met een hele kleine kleedruimte. Met vlák voor op gaan nog met elkaar overleggen; was het na de 1e draai nou met links of rechts? En dat iedereen dan anders antwoord geeft. Iets met veel make-up. Héél veel make-up. Met lang nephaar. Iets met knallen. Met de podium-lichten in je gezicht. Met glitters overal. Met een gezamenlijke black-out krijgen en gewoon door blijven dansen. In bijna dezelfde passen nota bene. Go figure! Iets met hart en ziel. Vooral dat laatste!   

En onze lieve oudste dochter (9 jaar) wilde er beide voorstellingen zijn. Papa bleef thuis bij de jongste 2 telgen, en Carmen wilde met mama mee. Zonder discussie. Haar groep en de groepen onder haar dansten deze betreffende voorstellingen niet mee. Dat is weer voor volgend jaar, wanneer we met de hele balletschool weer in het Scheldetheater optreden (we verheugen ons er nu al op 🤗). 

Anyway, ons oudste wijfie wilde dus zelf perse mee. Beide dagen. Maar ja; dat is dan wel alleen in de zaal zitten. Niet alleen alleen natuurlijk, het was per slot van rekening volle bak, maar wel alleen. Nu ken ik m’n kind en weet dat zij met die verantwoordelijkheid geen moeite heeft. Ze wordt 10 dit jaar en de afspraken die wij maken, dat komt dan goed. Buitenshuis dan toch 😉. De eerste voorstelling waren we er super vroeg en kon ze in alle vrijheid een plekje vooraan kiezen. De zaal druppelde daarna gestaag vol en dat had zij nauwelijks in de gaten. Maar de avond daarna met de 2e voorstelling kwamen we een half uur voor aanvang aan…. Voor de dansers op tijd, maar voor de kleine dame niet zo… de zaal zat (oprecht!) bijna al helemaal vol. Oeps! Uiteindelijk was er op de 2e rij nog 1 plaatsje helemaal aan de zijkant over. Ik liet haar weten dat dit de beste optie was. Het punt was alleen dat haar kont tegen de krib ging en ze was het er niet mee eens. Maar mee met mama kon ook absoluut niet. Sh*t….. impasse. Ik werd een beetje kribbig en ineens kwamen de zenuwen naar boven. Je hebt met zo’n voorstelling al genoeg aan je hoofd en kan het dan even niet gebruiken als dat heerlijke wijfie van je niet op een uitstekende vrije stoel op de 2e rij wil plaatsnemen. Er zat gelukkig een hele vriendelijke familie naast en de meneer direct naast onze Carmen, liet haar weten; 

“Als er iets is mag je het gewoon aan mij vragen, en ik zal niet bijten!”, 

waarop ik natuurlijk moest lachen, maar Carmen naar mij keek met een blik die zich angstig afvroeg; 

‘Hoezo dan… zijn er mensen die naast je kunnen gaan zitten die bijten ???”. 

Enfin, ze kalmeerde en ging zitten. Pjieuw. 😃 Vóórdat de voorstelling begon ben ik nog enkele keren gaan kijken bij haar en het ging prima. Gelukkig. Je voelt je toch een beetje een ontaarde moeder, met je kind alleen in de zaal gedropt. Met een tasje, met niet alleen spulletjes van haar, maar ook met mijn iPhone en een pakje sigaretten met geld er in 😉😆☺️.  Uhm ja, dat is eigenlijk een heel kort verhaal; pakje kwam nog van het feestje van vorige week (ik ben een roker van nul, alleen met gelegenheden wil het nog wel eens ontpoppen), en de portemonnee bewust thuis gelaten en dus maar wat geld in dat pakje gestoken, en dit alles bij haar in het tasje, zodat ik niks waardevols in de kleedkamer hoefde te laten liggen. 

Dus. Dat. 

(Kort en bondig uitgelegd, toch?)

En dan zat ze ook nog naast een meneer die beloofd had niet te bijten. Voor mij een geruststelling. Voor Carmen was het nog te bezien. 

Allé, vooruit. We hebben genoten. Iedereen! Zowel op het podium als in het publiek. En dat is mooi. Het is mooi om te zien hoe dansen en muziek mensen samen brengt, op een manier die niet te beschrijven is. Ik hou van dansen. En ik hou van mensen die van dansen houden. 

Allereerst een bedankje aan de juffen (Lilianne, Geniya en Jesca) voor het in elkaar zetten van een prachtige voorstelling. Dan een shout out aan mijn groep! Powervrouwen!!! Verder en vooral vind ik mijn dochter Carmen een held, om 2 avonden in het gareel te zitten in de zaal (en ze heeft nog gefilmd en foto’s gemaakt ook 👌). Een bedankje aan mijn schoonmoeder voor het naaien van de sjerp op/aan mijn balletpakje. En een bedankje aan de niet-bijtende meneer naast mijn dochter. 😄 

Who run the world? We dooooooo!!! 


© Eveline – Maart 2017