Parel – Balletvoorstelling Lilianne Butler

Het weekend van 24 & 25 maart was het weer zo ver… de balletvoorstellingen van balletschool Lilianne Butler in het Scheldetheater te Terneuzen. Dit keer genaamd “Parel” – een zoektocht naar geluk.

En mijn groep en ik waren daar onderdeel van. 💞 Maanden aan voorbereidingen gingen er aan vooraf. Natuurlijk tijdens de gebruikelijke balletles op de woensdagavond, maar ook thuis: pasjes oefenen, muziek beluisteren en nadenken over aanvulling kostuum, haar en make-up.

In de laatste weken voor de 2 voorstellingen stond echt álles in het teken van ballet. We ademden het. We spraken het. We droomden het. Het is per slot van rekening ook niet niks om 1 avond- en 1 matinee-voorstelling voor 400 man op te treden.

Daarbij kwam kijken dat ik ook een groepje kinderen mocht begeleiden. Wij (onze groep) met onze 2 dansen zaten ná de pauze en de kids die ik moest begeleiden er voor. En zo’n clubje begeleiden lijkt heel niets-zeggend en chill… maar het was bijna enerverender dan mijn eigen dansen 😉.

Zorgen dat ze op tijd in de coulissen stonden, op tijd terug omgekleed waren en de hele riedel weer opnieuw (ook zij deden 2 dansen). Magnefiek gaaf. En wat deden ze het goed 😃.

Wij waren met onze eerste dans als eerste ná de pauze aan de beurt. De love boat-dans. Met de kapitein paraat 🤗.

En dat we dus al op het podium moesten terwijl het doek nog dicht was en de zaal langzaam weer vol druppelde na de pauze.

En dat de zenuwen gieren. En dat je last minute met z’n allen de pasjes nog doorneemt. Want dat heeft zin, 18,5 seconden voor de start 😆. En dat je nog lekker aan het kletsen bent, even 1 seconde in staat van onoplettendheid bent, en dan ineens; BAM! Licht uit.

Oh shit oh shit oh shit… en dat de muziek dan begint. En die kriebel in je buik als het toneelgordijn langzaam open gaat. En dan kijk je in een groot zwart gat, waarvan je weet dat daar zo’n 400 paar ogen naar je kijken.

Haaaaai !!! 😄

En dan gaan. Dansen. Lachen. En het applaus. En dan met een kurkdroge mond door de coulissen als een gek naar de kleedkamer rennen om je te verkleden voor de volgende dans. In onze immens grote kleedkamer met z’n 11en… 😁

Onze tweede dans was enkele dansen daarna; de Moulin Rouge – De verleiding. En 1,5 dans daarvoor moesten ik en een dansgenoot; Ellen (die verkleed was als man) nog even als danspartners over het podium gaan. Gewoon, ff tussendoor. Aantal keer geoefend; laten we 1,5 keer zeggen 🤭😄. Moet kunnen.

En ja hoor… we konden weer 💪🏻…

En… knallen maar !! 👌

Daarna was er nog de finale waar iedereen van de balletschool (behalve de allerkleinsten) deel aan nam. Allemaal in het wit (behalve de juffen). Magisch !!! 💞

Ik kan niet anders zeggen dat het weer een ervaring uit duizenden was. Mijn grote respect gaat uit naar juf Lilianne, juf Geniya en juf Jesca.

En onze juf is Geniya.

Dank jullie wel allemaal :). We nemen het in onze ziel weer mee 😘.

©️ Eveline- April 2018

Advertenties

Belofte maakt schuld

Al een jaar of twee “zeurt” onze oudste dochter (9 jaar) er om: om buitenom haar balletles, ook nog op iets anders te mogen, van sport, of muziek, of íets. Ik vond dat in eerste instantie niet zo nodig en al helemaal niet toen ze 7 of 8 was. Er wordt van die kinderen vanaf zo’n jonge leeftijd al zoveel gevraagd, en hallo zeg: mogen ze ook nog eens kind zijn?! Wij hebben binnen ons gezin de regel dat ze éérst moeten beginnen met zwemles en als ze dan hun A & B diploma hebben mogen ze zelf iets kiezen. De oudste dochter koos toen voor ballet en zit daar nu inmiddels alweer voor het 3e jaar achtereen op. En dat is hartstikke leuk 🙃. 

Anyways, dus… zo beantwoord ik haar gevraag hierover al een jaar of twee jaar met; 

“Als je 9 bent, mag je op een tweede iets!”. 

Ja. 

En toen werd ze dus 9 afgelopen september. Crap !!! Nou ja, niet crap dat ze 9 werd, maar crap van; wat is die 2 jaar “zoet houden” snel gegaan 😅😆😉. Maar goed, omdat ze naar groep 5 ging en ze in groep 4 soms hier en daar best wel eens moest struggelen met een extra RT-les hier en een bijles daar, sprak ik met haar af dat we eerst zouden kijken hoe het in groep 5 zou gaan, voordat we er een 2e buitenschoolse activiteit bij namen. Ik bedoel; school gaat dan gewoon voor! Klaar. 

“Komt goed mam, komt goed!”, was haar reactie.

That’s my girl!! 😃🙌

En dat kwam het dus ook. Onlangs kwam ze me daar met een rapport thuis van heb ik jou daar!!! 👌Koekoek! Klasse kind. Ze herinnerde mij er vervolgens nog eens vriendelijk aan: 

“Nu mag ik op een 2e ding hè, buitenom ballet!”. 

Ja ja. Belofte maakt schuld. Op de vraag waar ze dan op wilde, kwam ze met zo ongeveer 18 ideeën. Oooooh, niks aan ’t handje, this might take a while. Tot aan vorige week. Toen was er een tennis-clinic waar ze dolgraag aan mee wilde doen. En… ze vond dat dus énorm leuk. 


De betreffende tennisclub bood vervolgens nog een gratis les aan en je kon daarna instromen voor de laatste 10 lessen van het huidige seizoen, incl. een clubpasje voor geheel 2017, voor een héél erg leuk prijsje. Hoe gaaf! 

Vandaag had ze haar eerste echte tennisles en dat met haar eigen roze racket. Trots dat ze was! 


Haar broertje (2) en zusje (5) waren ook van de partij. Weliswaar niet op de tennisbaan zelf, maar er zéker wel rond, op en af. Ze renden en vlogen. Vooral dat laatste. Ergens halverwege de ronde rond de baan, gilde Lisa naar me; 

“MAAAHAAAAAAAM! MAX EN IK DOEN EVEN EEN RONDJE HOOR!!!!”. 

Mijn god, die halve tennisles werd verstoord door dat gegil. Dus ik gebaarde heftig om zachtjes te doen. Ik zag onze zoon Max vervolgens naar me toe paraderen, hij ging pontificaal voor me staan en fluisterde zo hard als hij kon; 

“Mamski, wij doen even een rondje! Rond de baan, weet je wel! Goed? Ja?”. 

Ik kwam niet meer bij. Wat een spuitelf! 😂 


Enfin, toen de les er op zat en Carmen naar ons toe kwam zei ze; 

“Oh, wat is dit gaaf zeg!”. 🤗

Dat kun je wel zeggen meid. Dat kun je wel zeggen! Voortaan dus niet alleen een ballerina, maar nu ook een tennisster =). 


© Eveline – April 2017 

Calimero karate flater

Ballet. Oh, wat een passie! ❤ Van mijn 5e t/m mijn 18e levensjaar heb ik het met ontzettend veel plezier gedaan, op de balletschool van Lilianne Butler hier in de stad. Begonnen met kleuter ballet. Toen algemeen ballet. Klassiek ballet. Modern en de laatste paar jaar was het Jazz. Jazz ballet neigt naar streetdance, maar dan op z’n “ballets”, zullen we maar zeggen.

En heus niet, dat ik toentertijd de beste van de klas was. Echt niet! Maar ik was zeker niet slecht !!  Dansen paste mij als een makkelijk zittende onesie. Choreografie matchte met de chemie-linkjes in mijn hoofd en bewegingen ad-lippen was geen enkel probleem. Ik stopte ten slotte op mijn hoogte punt: op 18-jarige leeftijd, toen ik op kamers ging en ging studeren.

Eerder dit jaar hakte ik een knoop door. De knoop om te stoppen bij de sportschool en de ballet-lessen, na vijftien jaar complete silencio, op mijn 33ste weer terug op te pakken. 😀 Jippie !!! SPANNEND! Wat had (heb) ik er zin in. Ik zou dat gewoon wel weer even doen.

Ja.

Even.

Voor de zomer-stop had ik al één les modern mee gedaan (waar ik 3 dagen spierpijn van had, maar dat daargelaten). Vervolgens was de balletschool 2 maanden dicht vanwege de vakantie en deze week begonnen de lessen weer. Afgelopen woensdag had ik mijn eerste les jazz-ballet weer. Na 15 jaar! Eindelijk… wederom in de balletschool op de dansvloer. Doen we ff joh!!!

Nou! Dat deden we dus helemáál niet ff.

Echt, werkelijk. Alsof het gedeelte in mijn hersenen wat speciaal gereserveerd is voor ballet-impulsen, gewoon letterlijk onder het stof zat. Vastgekoekt. Schimmel. Stank. De stekker was er uit getrokken, batterijen waren leeg.

Alsof je fietst met een lekke band…. kijk, het gáát wel, maar het slaat nergens op!

Zo voelde ik me een beetje, die eerste les.

Ik voelde mij een beetje Calimero, die zich ogenschijnlijk had opgegeven voor een slappe zak-karate les, maar onverhoopt per abuis bij een hoog niveau ballet geëindigd was.

Oh god, ja, ja, wacht ja; plië, rullevé, huppeltje links, pirouette, draai extra, heupjes vooruit….. en waarvan dus bij mij het meeste nét een fractie later dan daadwerkelijk de bedoeling. Choreografie onthouden bleek ineens weer geoefend te moeten worden. Vijftien jaar lang had het klassikaal dansen stilgelegen en nu was er plots sprake van een soort van slechte WiFi verbinding in mijn hersenkamer.

Het moge duidelijk zijn dat hier een paar lessen over heen zullen moeten gaan voordat de juist frequenties wat betreft ballet-golven het weer doen in mijn hoofd.

Maar één ding zit snor, en dat is het plezier er in hebben :-D.

En de rest? De rest komt wel weer. Moet gewoon! Ik zet door! 😀

En laten we het tot die tijd maar op een calimero karate-flater houden ;-).
calimero

 

© Eveline – September 2016