Groeten van Ruud!

Toen ik niet zong;

“Tuut-tuut-tuut-de groeten van Ruud”,

maar er van maakte:

“Tuut-tuut-tuut-de groeten van Max”,

zei onze jongste dochter (van welgeteld vier jaar), héél verbaasd:

“Mama, het is niet van Max, het is van Ruud! Ttttt…..”.

Fascinerend, dat ze wel weet dat het van Ruud is, maar geen idéé heeft waar het vandaan komt of waar ze het over heeft.

Maakt niet uit. Ze had gelijk.

Dus, met de groeten van Ruud…. Tuut! ;-).

DeGroetenVanRuud

© Eveline – Februari 2016

Konden we het niet ruiken?

Bij ons in het gezin houden we ervan dat het gezegd wordt wanneer er iets is. Dit leren wij onze kinderen dan ook; loop niet met je ziel onder je arm. Speelt er iets, wát dan ook: zeg het ons!! Get it of your chest. Een enkele keer gebeurt dit niet, maar merken wij toch iets aan de kindjes. Uiteindelijk komt de aap dan uit de mouw en horen wij onszelf aan het einde van het liedje vaak zeggen:

“Ja, dat kunnen wij niet ruiken hè!”.

Gisteren lag onze baby-boy in zijn box en zijn twee zussen hingen (weer) boven hem, hem liefkozende dingetjes toe te spreken en ‘m wel een miljoen zoentjes te geven. Aan aandacht niks te kort! Opeens begon hij te huilen en omdat dit toch enkele minuten aanhield, ging ik me er mee bemoeien. Ik pakte hem uit de box…. en ja hoor: ik rook het gelijk! Een poepluier!

Met een komische noot zei ik:

“Maar ventje toch, je hebt een poepbroek, zeg dat dan ook!”,

Waarop de oudste dochter mij dacht aan te vullen door te zeggen:

“Kunnen we niet ruiken, hè?”.

IMG_4477.JPG

© Eveline – November 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl

Semi ad rem

Oude bekenden tegen komen kan ofwel heel leuk en gezellig zijn, ofwel heel awkward.

Vorige week trof ik zo’n “oude bekende”. Aardige meisje hoor, maar ze zegt wel eens de foute dingen op het goede moment (of ja; is er eigenlijk wel een goed moment voor foute opmerkingen?). Hoe dan ook, na wat koetjes & kalfjes liet ik aan haar weten, met een dikke smile, dat onze zoon gezegend is met maar liefst drie mama’s; ondergetekende en zijn twee grote zussen.

Waarop zij (in pure ernst!) reageerde, met de “dooddoener”:

“Oh, da’s wel handig, mocht je dan weg komen te vallen…!”,

gevolgd door een pijnlijke stilte.

Yoooooo!!!!!

Ik trok een wenkbrauw héél hoog op en kon in mijn aller-vermoeidheid zo 1-2-3 geen ad rem-gevatte reactie verzinnen. Maak dat mee!

Dus hield ik het maar bij;

“Annnnnnyway, zo te ruiken heeft Max er schijt aan, dus er is werk aan de winkel. Tot later weer… of nou ja; als het goed is dan, hè!”, en terwijl ik verder liep gaf ik haar een knipoog.

Met open mond liet ik haar achter.

Nah, dit valt alsnog wel onder categorie -semi ad rem reageren- dan ;-).

IMG_4460.JPG

© Eveline – November 2014

Een duwtje in de rug

Mijn vader is niet bang om risico’s nemen. Op de motor, in de auto, op de fiets. Natuurlijk zijn het risico’s tot een bepaald punt, maar ik denk dat hij wel eens beslissingen in het verkeer maakt, die ik niet zou durven te maken. Maar enfin, dat daargelaten.

Zoals bijna iedere dag, wandelde mijn vader gister zo’n tien kilometer in en rond het dorp waar hij woont. Hij wilde een provinciale weg oversteken en zag links helemaal niks aan komen, en rechts in de verte een langzaam bewegend voertuig, maar op een zodanige afstand dat oversteken nog mákkelijk en veilig kon. Er was hier geen sprake van een risicovolle beslissing.

Voor z’n gevoel ging er een kwartier voorbij, tot het bewegende voertuig van in de verte plots naast ‘m reed! De bestuurder deed het raampje open en met woeste handgebaren riep hij, zeer geërgerd:

“Jeetje man, ik had je wel dood kunnen rijden!!!!!”.

Mijn vader moest zijn best doen niet in lachen uit te barsten en om het effect toch nog enigszins een iets dramatische wending te geven, gaf hij het 45-kilometer-autootje een duwtje in de rug.

foto (13)

© Eveline – November 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl

Wel een blog hè?!

Gister gebeurde er iets, waardoor we met z’n allen dubbel lagen van het lachen. Ik weet niet eens meer waar het over ging, maar wel dat onze oudste dochter tussen haar schaterlach-bui door, een momentje pauzeerde en aan mij vroeg;

“Hier ga je toch wel een blog van maken, hè mam?”.

IMG_4418.JPG

© Eveline – November 2014

Stront aan de knikker

De gedachtes van een kind zijn goud waard. Maar af en toe zou het je ook alleen maar stront aan de knikker opleveren.

Gisteren scheet onze hond in huis. Toen ik paniekerig met keukenrol en dethol-spray aan de slag ging, kwam ik al snel tot de conclusie dat het geen vaste drollen waren. De buitenkant leek sterk en krachtig, maar bij het opruimen hiervan bleek het al snel een soort van kaartenhuis te zijn. Een kaartenhuis van diarree.

De baby begon te huilen, de peuter piestte haar broek nat en de oudste telg aanschouwde dit alles met open mond.

Allemaal tegelijkertijd! Fractie van een seconde.

Wanhopig keek ik naar de uiteengevallen drollen-diarree en vervolgens naar mijn kinderen.

Zowel de hond, als de nat-geworden-peuter keken niet (terug) naar mij, maar het zichzelf-onder geplaste meisje kon het liet laten in het luchtledige te galmen;

“Ah joh, laat toch liggen!”.

IMG_4390.JPG

© Eveline – November 2014

Onaantastbaar

Onaantastbaar, omdat je het niet ziet.
Volledig solide, maar toch ook weer niet.

Onaantastbaar, het treft mij in vlagen.
De tijd gaat voorbij, ook de onbeantwoorde vragen.

Ondanks de zekerheid van de dood, is het soms nog altijd niet te bevatten.
Niet te bevatten dat jij er niet meer bent.

Onaantastbaar is het gesleten verdriet, het gemis, de tijd zonder jou.

Maar, wanneer mijn jongste dochter dan uit het niets ineens zegt dat oma “Hoek” voor de deur staat, tovert dat een heuse glimlach op mijn gezicht. Want ik kan wel tegen dat peutertje zeggen dat dat niet kan of niet bestaat…

… maar wie zegt dat?

Onaantastbaar… Dat blijft het wel.

IMG_3911.JPG

© Eveline – Oktober 2014