Off the hook!

Gisteren was het een knoeidag. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, stootten mijn kindjes van alles omver. Hun melk, siroop, pakjes appelsap op z’n kop, mijn koffie, vlees met jus, vla, etcetera, etcetera… kortom; een hele dag door GEKNOEI!!!

Aan het einde van de dag stond er nog een beker water op tafel. Nog van opa, maar opa was inmiddels naar huis en de beker zat zeker nog half vol. Ik was de heksenketel aan het opruimen en wat denken jullie?!?! Stoot ik die beker zélf omver. Het water gutste over ons net gelegde laminaat, en het rolde tot ver onder de bank. Ik zag de kinderen hun adem in houden en mij met grote ogen aan kijken.

De oudste verbrak de stilte door te zeggen:

“Nou mam…. wíj waren het in ieder geval niet!”. 😉

IMG_3876.JPG

© Eveline – Oktober 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl

Artistiek

Onze jongste dochter (net drie) was met potloden en papier aan de gang en ze vroeg aan mij wat zij allemaal eens kon tekenen. Zaken als huis, auto, hond en boom passeerde de revue, die zij dan op eigen manier op papier zette. Na verloop van tijd was ze de “normale” zaken tekenen blijkbaar beu, want ze vroeg ineens;

“Wat kan ik nu eens tekenen, en iets ánders dan de gewone dingen, mama!”

Oké! Ik op mijn beurt flapte er vervolgens uit;

“Een kangeroe! Teken maar een kangeroe!”.

“Een kangeroe? Nou, dat kan ik wel hoor!”.

Ze ging druk aan de slag en riep na enkele seconden;

“Klaar!”.

Ik moest stiekem lachen en vroeg aan haar;

“Weet je eigenlijk wel wat een kangeroe is?”.

Ze fronste haar wenkbrauwen en liet nonchalant én zuchtend weten;

“Ja, maar natuurlijk! Dit!!!!”.

En ze liet het ons zien;

IMG_3855.JPG

© Eveline – Oktober 2014

De borstel

Toen ik gisteren onder de douche stond, besefte ik dat ik de avond daarvoor geen borstel in het badmeubel had kunnen vinden. Twee grote, goede borstels in dit huis, maar niet daar waar ze horen te liggen. Ik riep de oudste terwijl ik met mijn haar nog in het zeepsop zat, en vroeg of zij wist waar er een borstel in dit huis lag en zo ja; of ze die even zou willen brengen dan. Wel handig, straks zo na het haren wassen.

“Oké, komt goed!”, had ze geroepen.

Ik hoorde haar even later binnen komen en ze liet weten een borstel te hebben gevonden en voor me te hebben klaar gelegd.

Toen ik uit de douche stapte, trof ik dit…

IMG_3801.JPG

Bedankt lieverd! 😉

© Eveline – Oktober 2014

Hamertje Tik

Onze oudste dochter is de trotse bezitter van “Hamertje Tik”. Wat fijn, gewoon nog eens een spel van vroeger waar heden ten dagen nog altijd mee gespeeld wordt. Het enige nadeel van hamertje tik; die verd*mde kleine spijkertjes.

Toen ik gisteren terug van mijn werk kwam zag ik het hamertje tik-gerei op tafel liggen. Althans; alle onderdelen behálve de spijkertjes. Waar ik al voor vreesde was gebeurd; de spijkertjes waren gaan “vliegen” en “rondzwerven”. Ik was niet geamuseerd en liet het mijn dochter ook weten;

“Meisje, dit is niet zo leuk en bovendien gevaarlijk! We hebben een baby en een hond en die spijkertjes zijn erg klein en kunnen ingeslikt worden!”

Ze keek me vol verbazing aan terwijl ik met het lege spijkerdoosje aan het zwaaien was. Ze nam een diepe teug lucht en zei vervolgens;

“Maar het hamertje heb ik gelukkig nog!”.

IMG_3743.JPG

© Eveline – Oktober 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl

Donuts, concerten, peteto, petato!

Gisteren had ik donuts gekocht en toen we thuis kwamen, kon ik al snel tot de conclusie komen dat mijn jongste dochter omgaat met donuts, zoals ik met concerten van de Backstreet Boys. Nog vóór ze überhaupt aan de lekkernij begonnen was, vroeg ze al;

“Mag ik er hierna nog 1?”. 😉

IMG_3710-0.JPG

© Eveline – Oktober 2014

Mij v.s. ik

Ik probeer mijn kinderen al vanaf dat ze baby zijn normaal Nederlands te leren met de bijbehorende correcte grammatica. Dat is een tik die ik van m’n moeder heb geërfd. Hetgeen wat ik vroeger altijd zo hinderlijk vond van mama, bewerkstellig ik nu zelf. Auch! Ik hoor mijn moeder nog gaan;

“Achter een q komt altijd een u, ‘ik’ gaat nooit samen met d-t, want je zegt ook niet; ik gaaT, ik loopT! Dan ik ben, als ik heb, enige…” Enzovoorts, enzovoorts.

En begrijp me niet verkeerd; niet dat ik nooit een foutje maak hoor, maar ik probeer dit wel te minimaliseren en er anders van te leren. Mijn man zit mij er weleens mee te plagen en durft in bijzijn van de kinderen gerust “eerste, tweede, driede” te zeggen. En daar krijg ik dan bijna een tia van, echt! 😉

Enfin, afgelopen week hoorde ik onze dames tegen elkaar bezig;

“Jij hebt dezelfde pop dan mij!”

Verkeerd, op 2 punten. Dus ik begon te raaskallen;

“Lieverds, wat jullie zeggen bestaat niet. Het is als ik of dan ik. Hetzelfde als ik, of anders, meer, kleiner, langer, etcetera, dan ik heb of ben. Niet mij. Dus je zegt; ‘Jij hebt dezelfde pop als ik’, want je kunt er dan ‘heb’ achter zetten. En je kunt niet zeggen; Jij hebt dezelfde pop als mij heb. Het is in deze nóóit mij, altijd ik!”.

Nooit mij, altijd ik.

Serieus, alsof ze water zagen branden! Da’s het ene oor in, het andere oor uit, dat had ik al in de gaten.

Gisteren haalden wij de oudste dochter van de buitenschoolse opvang op, en zij en ik liepen blijkbaar iets te snel voor de drie-jarige telg. De kleine dame begon vervolgens te mopperen en liet luidkeels weten;

“Wacht op ik! Wacht op ik!”.

IMG_3567.GIF

© Eveline – Oktober 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl