Quote of the week ~ •51

© Eveline – December 2017

Afbeelding verkregen via Google!

Advertenties

Back to the future!

Terwijl ik mijn jongste dochter (van 4 jaar) naar bed bracht, was ze honderduit aan het vertellen. Over haar fán-tás-tische dag. Over het feit dat ze geen koorts meer had gehad (wat ze voorgaande dagen vanwege een blaasontsteking wel had moeten doorstaan). Over dat ze zo’n enorm blij ei is. Over gewoon… alles! Ze keek me met haar prachtige groene kleuter-oogjes aan en ineens kwam daar de lichte buikpijnsteek…..

Au!

Ik zag plots het beeld voor me van dit kleine mupke…. maar dan 20 jaar verder. TWINTIG JAAR VERDER ja! Dit lieve heerlijke wijfie, nu nog in mama’s armen, de grootste verhalen vertellend… tegen die tijd in haar eigen leven, op haar eigen manier. Misschien wel met liefdesverdriet!  Met afstudeer-projecten. Of met een overvol werk-rooster. Ruzie met een vriendin? Overhoop met de huurbaas? Feestend de nacht in en kruipend weer naar huis. Oh mijn god !! Ik zag in een fractie van een seconde dit lieve 4-jarige meisje, in haar volwassen selfie. Met alle heerlijkheid die dat volwassen leven met zich mee brengt. Maar ook met alle hardheid. Met de struggle. Met de tranen. Met het alles!

Als ze ook maar enigszins op haar moeder lijkt, hou ik mijn hart nu al vast over wat ze nog allemaal gaat tegen komen. En gaat meemaken. Oh boy! 😉

Maar enfin. Nu nog even niet. Nu nog even vier. Nu nog even veilig in papa’s & mama’s armen.

Welterusten!

Handen

© Eveline – Juli 2016

Dagje Gekte, uuuuh, Gent.

Even serieus. Ik heb volgens mij nog nooit zo’n absurdistische dag meegemaakt als afgelopen maandag. De dag dat ik met twee van mijn kinderen op controle moest in het Universitair Ziekenhuis (UZ) in Gent. De oudste (die niet mee hoefde) op school afgezet en met de twee jongste de auto in, on our way to Belgium. Gelukkig had mijn vader de gelegenheid mee te gaan. Dat is toch wel iets handiger als je met twee jonge telgen op verschillende tijdstippen, op diverse controles, onderzoeken & prikken moet: dat er dan iemand bij het andere kind is 😀 (manlief moest werken namelijk).

Enfin, ondanks dat ik de route naar Gent TECHNISCH GEZIEN DAN als de binnenkant van mijn broek zou moeten kennen, stelde ik IN DE PRAKTIJK GEZIEN toch voor de zekerheid mijn Tom Tom maar in. Dat wil zeggen: mijn iPhone navigatie. Ja. Betrouwbaar.

Oké, off we went. Alles ging uitstekend, tót we “UZ GENT” in beeld zagen. En niet eens op een bordje, maar daadwerkelijk vóór ons. In ons gezichtsveld. Het gebouw met daarboven pronkend: UZ GENT.

“Yeah”, klok het door de auto, “We hebben het weer gered”.

De navigatie liet ons weten:

“Neem hier de afslag!”.

Prima, dat deden we. En we bogen zo af naar…. nou ja, ik vermoed richting Warschau, want naar het UZ Gent gingen we in ieder geval niet meer. Wel potverdorie! We hadden het ziekenhuis in het vizier en nota bene gaf de Tom-Tom het ook al aan. WHAT THE ****? Nou ja, en dan rijd je dus ineens midden in Gent. En de navigatie van mijn telefoon liep vervolgens vast, want mijn roaming stond uit en dus kon ‘tie alleen de route weergeven die ik vanuit Nederland had ingevuld. That was it! En voor werkende roaming moet ik bij T-mobile eerst een buitenlandpas aanschaffen en daar heb je sms voor nodig. En die sms geeft mijn overlijdende iPhone alleen nog maar in witte vlakken weer. Dus. Ja. Rijd je daar, in Gent. Totally lost! En mijn vader was louter behulpzame quotes aan het citeren als:

“Nou uuuuh, hadden we al een klote dag gehad!”(~Bert Visscher) 

Plots besefte ik dat de wérkelijke Tom-Tom in het dashboard kastje lag. YES! Plug it in! En dat deden we. We plugden hem in en toetsten UZ Gent in. Wonder boven wonder kwamen we in eens weer op de goede (LEES: DEZELFDE ALS ZOJUIST) snelweg terecht. EN JAWEL… daar zagen we na lang ploeteren, wederom herrijzen vanuit de horizon: UZ GENT. Jippie! Getting there! Ondertussen waren we aan het juichen met z’n vieren en hard aan het klappen en lachen. We “popten” nog net geen champagne. Dat moment was mooi, hou dat vast!

Vervolgens zegt de Tom-Tom dus:

“Neem hier de afslag!”.

Whoooohoooo, yeah…. doen we! Doen we! Doen we! Doen…. well son of a ****! Zelfde afslag als zojuist. Wéér niet goed! Wéér dag, UZ Gent, in mijn achteruitkijkspiegel. Voor de tweede keer. Tot sinas maar weer.

Echt, een normaal mens zou witheet pissig zijn, maar mijn vader en ik kwamen werkelijk NIET meer bij. Echt, ik heb moeten happen naar adem. Weer verkeerd. En ik ben al 320 miljoen keer zonder enige problemen naar UZ Gent gereden, zónder navigatie nota bene. Gebruik je uit enige onzekerheid toch de navigatie… rijd je tot twee keer toe verkeerd! Zwaaiend naar het UZ Gent.

En weer zaten we hartje Gent. Ook goeiemorgen. Ik zweer dat Gentse inwoners ons al begonnen te herkennen. We stelden vast dat we inmiddels zo bekend waren met én in Gent, dat het tijd werd om burgerschap aan te vragen en Belgische belasting te gaan betalen.

Uit wanhoop vervolgens de stekker uit alle vorm van navigatie getrokken en we besloten op eigen wilskracht en inzicht bij het UZ Gent te komen. Nou, ging best goed hoor; 3,5 dag later kwamen we aan. Eindelijk de góede afslag en eindelijk parkeerden we bij…. jawel:

Het UZ te Gent.

Jolly!

Het ene kind was ’s morgens aan de beurt, het andere kind ’s middags. Het is weer eens wat anders hè; ruimschoots 5 uur in een ziekenhuis rond te banjeren. Tussen de middag besloten we een hapje te gaan eten in het bijbehorende restaurant. We stonden met ons dienblaadje netjes in de rij te wachten en zagen allerlei lekkernijen klaargemaakt worden; van vlees tot kip, van frietjes tot aan rijst en ga zo nog maar even door. YUM! Mijn vader was van ons als eerste aan de beurt en kreeg een bord vol voer in z’n handen gedrukt. Hij had nog geen woord kunnen zeggen en het enige wat hij vervolgens nog net wél uit kon piepen was:

“Ik hoef geen groente!”.

De man achter de eet-toonbank griste het bord uit zijn handen en duwde het in die van mij.

“Zo, dan geef ik het aan jou, smakelijk eten hè!”.

Met opgetrokken wenkbrauwen en enige (oprechte!) angst voor de betreffende ober pakte ik het bord vol onbekend eten aan.

En mijn vader kreeg de versie zonder groente. Wat het dan verder precies was, weten we tot op de dag vandaag nog altijd niet.

Terwijl we bij de kassa stonden te wachten, keken we elkaar beduusd aan. What exactally just happend? Zonder enige bestelling dan ook, voer in je handen geduwd krijgen. Maarrrrr… eentje wel, zónder groente. Dus we hadden nog wel íets aan zeggenschap gehad ;-). Het bleek uiteindelijk een heerlijk bord eten te zijn overigens, maar wat een absurdistische bedoeling.

Bij het terug naar huis rijden, regende het pijpenstelen. Het was net een stukje weg waar je maximaal 70 mocht rijden, maar omdat het zo hard regenden sprongen de borden boven de weg aan. Ja, tuurlijk, bedachten wij ons nog… dat wordt wat afremmen met dit afgrijselijke weder. Maar nee hoor. In België gelden andere regels. Is het slecht weer? Joh, lekker harder gaan rijden! Dat bleek namelijk wel toen “90” op alle digitale borden boven de weg pronkten, en zij versloegen dus de borden náást de weg met “70”.

It is safe to say dat mijn vader en ik (bijna) nog nooit zo hard en zo veel gelachen hebben als ons (bijna gezellig te noemen) dagje UZ, te Gent.

Voilà ma vie! 😀

LifeRainDance

© Eveline – Juni 2016

Check us out! We’re breathing!

Vandaag in de blog weinig blog, maar wel een komisch plaatje 😉 . Alle mama’s zullen het wellicht wel eens herkennen zo bij tijd en wijle; chaos in huis! Geen paniek, het is maar chaos! Dat je enige belangen zijn: ‘Heeft iedereen een schone onderbroek aan, gedronken, gegeten en allemaal veilig onder de wol? Mooi. De rest is bijzaak!’.

Nou, keeping that in mind, is het volgende plaatje echt geweldig. Dus voor alle mama’s out there die dit herkennen: we hebben allemaal wel eens zo’n dagje waarin NIKS vanzelf gaat.

Het goede nieuws is: morgen weer een nieuwe dag :-D.

Funny

© Eveline – April 2016