Crap!

Toen ik gisteren de rechterkant van mijn gezicht voelde tintelen, kramp in mijn nek had, en het boven mijn rechter slaap aanvoelde alsof ik in een verhit gevecht verzeild was geraakt en een snoeiharde knal op mijn hoofd had gehad, maakte ik me nog niet één-twee-drie zorgen. Maar toen mijn nek zich zodanig verkrampte dat ik mijn kin niet meer op mijn borst kon leggen, begon ik toch langzaam te twijfelen of ik de dokter niet even moest bellen. Ik was aan het werk en de zaken moesten gewoon afgehandeld worden, like usual. Toen ik het besef kreeg dat het toch eigenlijk echt niet meer ging, was het inmiddels half 6 en tijd om de computer af te sluiten. Ik reed om mijn kindjes, kon daarna nog mooi een vorkje mee prikken bij mijn schoonouders en toen ik daarna thuis aankwam, tolde mijn hele wereld. Letterlijk! Mijn man vroeg wat er in godsnaam aan de hand was, en ik barstte in tranen uit. Met bevende handjes belde ik de huisartsenpost en legde de situatie uit. Ik wist níet wat ik nu weer aan mijn fiets had hangen!!!

Nadat ik mijn klachten had uitgelegd, bemerkte ik dat de assistent die ik aan de lijn had, er ook niet gerust op was! AH CRAP! Het was mijn insteek dat zij zouden zeggen:

“Oh, duidelijk, het is dit of dat. Paracetamolletje en morgen bent u weer helemaal het vrouwtje!”.

In plaats daarvan werd er gevraagd of er een ambulance gestuurd moest worden, ofwel dat ik gereden kon worden naar het ziekenhuis. PER DIRECT! Ik heb maar binnensmonds laten weten dat ik net ook gewoon zelf naar huis was gereden, so what was the problem? Maar dat mocht nu ABSOLUUT niet meer. En dus werd ik gereden. Naar de Hap. Eenmaal daar aangekomen moest ik even wachten om mij aan te melden, omdat er een groepje mensen voor mij in de rij stond. Samen-horend, duidelijk! Eén van de groepsleden had een lichamelijke klacht, maar die klacht speelde al een aantal maanden af en aan (vertelde hij -semi enthousiast-) en hij had nog niet eerder aan de bel getrokken. Toen de assistente hem op vriendelijke manier liet weten dat het wellicht het slimst was om morgen even naar de eigen huisarts te gaan, liet één van de mede-groepsgenoten weten:

“Ze heeft gelijk! Bel nu gelijk eens even je huisarts!”.

Maar ik geloof niet dat dat helemaal de bedoeling was 😉 . Maar het kon me op dat moment ook niks schelen eerlijk gezegd, want ik voelde me alleen maar duizelig en zocht steun bij de muur. Ik was aan de beurt en kon vervolgens meteen door lopen. Echt? Meteen doorlopen? Of nou ja… strompelen dan. Schuifelen! Ze namen mijn klachten zeer serieus en ik wil bij deze even mijn oprechte complimenten geven aan het ziekenhuis hier in Terneuzen!!!! We hebben weleens anders meegemaakt namelijk (en dat staken we toen ook niet onder stoelen of banken) en dus mag het ook gezegd worden dat hun zorg (en alles daarmee samenhangend) nu gewoon SUPER was. En dat was het!

Ik werd goed onderzocht en zelfs meteen doorgestuurd naar de spoedeisende hulp! Daar lag ik; aan kabeltjes, slangetjes en naaldjes. Het enige wat ik dacht was: ‘Ah crap! Ik had me een andere avond voorgesteld!’. Voor een controlfreak is het erg vervelend als je geen “control” meer hebt. Maar enfin! Ik ging ook nog door de scan, om 21.00 uur in de avond (denk dat bij deze mijn eigen risico volledig naar de maan is 😉 ). Moest al mijn piercingen er zelfs voor uit doen. Kortom; ik was even bezig 😛 . Er werd tevens bloed geprikt. Én…. er werd een hart filmpje gemaakt. En dit allemaal, florissant met lijkbleke gezichtsuitdrukking. Maar het kon me verrotten hoe ik er uit zag. Ik voelde me KL*TE en zo zag ik er ook uit.

Maar…. eerlijk is eerlijk: we hadden stiekem ook nog even grote lol. De bekwame SEH-verpleger liet namelijk op een gegeven moment nog geruststellend weten dat:

“Het niet aan het hart-filmpje lag!”.

Uuuuuh… en dat betekent?!? Oké mensen, en luister, we snapten heus dat hij bedoelde dat mijn hart in orde was (jippie!), maar wat hij eigenlijk zei was dat het hartfilmpje op zichzelf prima was. Dus met andere woorden; ik kon ter plekke heus dood gaan aan een hartaanval, maar aan het filmpje zelf had het niet gelegen 😛 . We lachten, in het heetst van de strijd. En dat waardeerde ik.

Dansen in de regen, is dat niet waar deze hele life-trip om draait?

Hoe dan ook…. wat bleek? “Slechts” een migraine-aanval. Gewoon; pure migraine! Nog nooit van mijn hele leven gehad. Mijn moeder kreeg het ook rond haar 33ste voor het eerst. Krijg nou tieten!

Toen ik ’s avonds thuis kwam nam ik (dus) mijn eerste migraine-pil ooit. En warempel; binnen een uur voelde ik de kramp in mijn nek gestaag weg trekken. OH WAT FIJN!!!!!! Halleluja.

Gewoon… migraine! Daar valt mee te leven.

Toch?

Enfin, dus… om die reden vandaag geen blog. Of wacht… dit is een blog! Dit is een blog!  😛  Haha!

Fijn weekend allemaal !! 😀

Migraine

© Eveline – April 2016

Heb lief! is wat zou moeten gelden.

Ik heb je lief, is wat zou moeten gelden.

Hier, daar, en overal.

 

Ik heb je lief,

als de zon opkomt en weer onder gaat.

Maar ook in het donker, als alle lichtpuntjes weg lijken,

wil ik je houvast zijn en zal je mijn hand reiken.

 

Ik heb je lief, is wat zou moeten gelden.

Elkaar aankijken en beseffen;

we respecteren wat de ander doet en waar hij voor staat.

Voor wie hij is en waar hij gaat.

 

Ik heb je lief, niet omdat we het altijd eens zijn,

maar omdat ik de lichtjes in je ogen zie.

En ik wil ze blijven zien.

 

Nu, later en voor altijd.

 

Ik heb je lief, is wat zou moeten gelden.

Maar in plaats daarvan is er haat en angst.

Als een zinderende rilling die je krijgt bij koud weer,

overheersend aanwezig en het wordt alleen maar meer.

 

Hel en verdoemenis,

gurige rook en verdriet.

 

De zon kwam op en had een mooie lente dag willen tekenen,

maar het was louter blinde paniek, wat donker geschetst aan het licht kwam.

 

Onmacht en buikpijn was wat restte.

Was?

Is.

 

Wordt dit het decor op het toneel waar onze kinderen een rol in zullen spelen?

Is dit het toekomstbeeld?

Maar als ik dan zo met mijn 3 kinderen in het lente-briesje de speeltuin in schuifel, weet ik wel heel zeker: wíj hebben lief!

En haat zal niet overwinnen.

Heb lief!, is wat zou moeten gelden. 

Hier, daar, en overal.

Brussel

(Ter nagedachtenis aan alle slachtoffers en hun familie en vrienden, naar aanleiding van de gruwelijke aanslagen in Brussel d.d. 22/03/2016).

© Eveline – Maart 2016

‘T is de leeftijd?

Volgende week mag ik er, als het goed is, weer een jaartje bij tellen. En hoewel ik me nog hartstikke jong voel, gaat het langzaam wél tellen. Drieëndertig. Bijna dus.

Hoe dan ook, mijn kinderen vinden mij bejaard (papa is nóg ouder), en zo hoort dat ook. Je kinderen mogen je best bejaard vinden. Toen ik laatst aan onze jongste dochter (van 4 jaar) vroeg hoe oud ze dan wel niet dacht dat ik was, antwoordde ze:

“Ja, gewoon oud! Achttien ofzo!”.

Enfin, gister zei ik per ongeluk “Max” tegen Lisa. Alsof dat nooit gebeurt. Serieus, soms als ik boos ben op één van de kinderen, dan noem ik eerst alle ándere namen op voordat ik bij de goede ben, die stout is. Erg geloofwaardig ben je dan nog. 😉

Maar dus…. Max tegen Lisa. Mijn man en oudste dochter moesten lachen en er werd gemeld;

“Tja, dat is de leeftijd!”.

Toen ik de jongste dochter vervolgens direct daarna naar bed bracht, zei ik tegen haar:

“Dat is onzin hoor lieverd. Ik ben heus niet vergeten dat jij Lisa heet!”,

waarop ze me hoogst verbaasd aan keek en argwanend vroeg:

“Jajah…. waarom zei je dan Max?”. 😉

OudOmaatje.jpg

© Eveline – Maart 2016

Nieuwe blogagenda =).

Per vandaag zal er een nieuwe blogagenda van toepassing zijn…. voorlopig even een ietwat rustiger blogschema 😀 . Met ontzettend veel plezier heb ik tot nu toe 6 tot 7 blogs per week gepubliceerd, maar de laatste paar weken/maanden bemerkte ik op dat ik eigenlijk wel héél veel hooi op het vorkje heb. Verschillende vlakken bij elkaar opgeteld dus. Dit samen met tijdelijk chronisch –contradictio in terminis– slaaptekort, heeft het geresulteerd in het feit dat ik op enkele vlakken de rem wat in zal trappen.Voor nu :-). Wil niet zeggen dat ik minder ga schrijven overigens, maar ik ga wel eventjes minder bloggen.

Maaruh…. alsnog meermaals per week, daar niet van ;-).

Het volgende blogschema zal de komende tijd van toepassing zijn:

NieuweBlogAgenda

Ik start voortaan de week met een mooie/leuke/ontroerende- quote. Dus de quote-of-the-day van donderdag verschuift naar de maandag. Dan op dinsdag zal er een beauty of fashion blog online komen, mits “voorradig”. Heb ik op een gegeven moment eventjes geen beauty of fashion item paraat, kan het ook gerust een weekje worden overgeslagen en dit zonder notificatie. Dan op woensdag weer een lifestyle en/of mamablog. Op donderdag een blogrustdag en op vrijdag ook weer een lifestyle/mamablog, zoals jullie die van mij gewend zijn.

Het weekend lassen we voortaan ook even rust in.

In de toekomst wil ik het recepten-item wat normaal altijd op de zondag kwam, overigens juist gaan úitbreiden en dan in de vorm van een VLOG, maar voor nu even niet… voor nu even kalmte, om er in de toekomst weer volledig in te zwieren. Blijf dus zeker langskomen :-D.

Fijne avond allemaal !!

© Eveline – Maart 2016

V”alleen”tijn?

Gister was het weer al zover: Valentijnsdag. ❤  In mijn ogen een mooie dag. Overigens niet meer of minder mooi dan andere dagen hoor, daar niet van, maar wel een dag om je dierbaren te laten weten dat je van ze houdt. En DUH, uiteraard doe je dat het hele jaar door ook (als het goed is) en niet alleen op die dag, maar mijns inziens is het een mooie gelegenheid om de nadruk er een beetje op te leggen. En dus niet alleen voor je partner, maar ook eventueel voor je kinderen, andere familie en je beste vriendschappen. En dat het dan oorspronkelijk ooit louter voor de anonieme aanbidders was…. wat geeft het? Een liefdevol leuk kaartje in je brievenbus, is toch altijd aangenaam? Ik heb er zo’n 20 verstuurd 😀 en mocht er zelf ook een aantal van de postbode in ontvangst nemen. Dat is toch genieten?!

Je hebt van die piszeikerds die dan zeggen:

“Pfff, waarom uitgerekend op die dag een kaartje? Waarom niet gewoon op een andere dag? Een willekeurige dag gaande het jaar?!”.

JA DOE DAT DAN OOK! Degene die zulke dingen het hardst roepen, zijn meestal de mensen die de rest van het jaar ook NUL aan kaartjes versturen. NUL bloemetjes. Nooit een extra attentje. Dat kunnen ze mij in ieder geval niet aanrekenen: ik stuur het hele jaar door kaarten en kleine attentjes. 😀 (En inderdaad: attentjes is geen woord. Dat heb ik ter plekke verzonnen. 😉 )

Anyway…. dan heb je ook nog de enkele single-ling, die het op de één of andere manier uitgerekend op Valentijnsdag niet kunnen verkroppen dat ze single zijn en heel rebels roepen dat ze het een stinkdag vinden. Enerzijds natuurlijk misschien wel begrijpelijk, anderzijds…waarom zou je niet hartstikke happy single kunnen zijn, óók op valentijnsdag? Ga met een vriendin uit eten. Verras je ouders met een ontbijtje. Of… nog veel beter: geef jezélf een lekker ontbijtje, aan de deur afgeleverd. Het hoeft volgens mij beslist geen v”alleen”tijnsdag te zijn. Mijn man moest gisteren werken en dus was ik met de kindjes (ook) alleen thuis. Maar een saaie, eenzame dag? Beslist niet. Buitenom de normale huishoudelijke taken (die ook op díe dag gewoon door gaan) hebben we spelletjes gespeeld, croissantjes gebakken en een stuk gefietst.

Mijn man vindt Valentijn onzin. Tóch moet ik zeggen dat hij het nog nooit een jaar heeft overgeslagen. Maar…. ook ieder jaar wel met een kleine rebelse noot eronder. Zo kreeg ik een aantal jaar geleden een práchtige roos in een lange vaas. Mooi kaartje eraan. Alles wat je er van verwacht…….. Op 15 februari. 😉 Mooi toch!

Dit jaar neemt hij ons mee uit. Het hele gezin. Voor een culinair hapje buiten de deur. En zoals verwacht, lekker met zijn kont tegen de krib aan: níet in het Valentijns-weekend, maar later in februari. En het is níet voor Valentijn. Het is het níet-valentijns-diner. 😛

God bless him =). Ik verheug me er op.

Hoe was jullie Valentijnsdag? Heb je het met je geliefde gevierd of in je uppie, met een dekentje, warme choco en Netflix op de bank? Ach, als je er maar een mooie dag van hebt gemaakt, zoals van alle andere dagen in het jaar :-D. 

Love1

© Eveline – Februari 2016

God, laat het bloed zijn!

Terwijl ik vanmiddag op de social media allerlei heerlijke carnavals-foto’s voorbij zag komen, schoot mij plots een persoonlijke carnavals-herinnering te binnen…. Ik was 17 en ging met een vriendinnetje carnavallen. Zij woonde op hetzelfde dorp als ik en we hadden besloten eerst nog wat in te drinken voordat we gingen. Gehuld in een fel gekleurde outfit en een glitter boa om, vertrok ik van huis met een fles witte wijn rechts (voor mij) en een fles rode wijn links (voor haar) onder mijn jas. Tja, om daar nu zo open en bloot mee over straat te lopen…. neeeeh, dat vond ik nogal provocerend, en daarom; de flessen wijn verstopt onder mijn jasje!

Ik was een beetje aan de late kant (story of my life!) en zette een sprintje. Echter, dit bleek geen goed idee, want ik struikelde en viel plat op m’n carnavals-opgemaakte-bek. Terwijl ik nog altijd de flessen wijn stevig tegen mijn lijf aan hield, krabbelde ik omhoog. Ik was serieus hard gevallen en zag de mouw van mijn linkerarm op één plekje licht rood kleuren.

En werkelijk….. het enige wat ik kon denken was:

‘God… laat het bloed zijn!’ 😉

CARNAVAL

NB: Die uitspraak is overigens níet zelfverzonnen, maar komt uit de vroegere serie “De Brekers”, met o.a. Johnny Kraaijkamp sr.! :-D) 

© Eveline – Februari 2016