When the shit hits the fan!

Toen ik op zaterdagavond tegen 23.00 uur na een hele gezellige dag, in mijn bedje belandde, spookte er wat hersenspinsels door die grijze massa van me. Het was een mengeling van woorden, die allemaal neerkwamen op het nu. Het zijn. Deze woorden pakte ik samen en typte ze in een notitie op mijn mobiel. Zaterdagavond om 23:16 uur:

“Altijd veronderstelde ik, dat het er toe deed wat je dacht te hebben- of waar je voor dacht te gaan, in de toekomst. Tot ik me realiseerde dat het allemaal geen reet uit maakt. Het enige wat je namelijk écht hebt, en écht bezit, is het nu. Toekomst is iets waar je louter op kan hopen. Hetgeen wat je hebt, is het nu. NU is wat je er van kunt maken. Je leeft…. Geniet!”

Ja, mooi, dacht ik nog.

Ware het niet dat ik luttele uren daarna krom van de buikpijn naar het toilet moest schuifelen. Onvoorstelbaar nare momenten meegemaakt, tot op het punt waarop ik zelfs niet meer terug naar bed durfde, omdat ik bang was dat de rit ‘bed-wc’ te lang zou zijn. In de ochtend leek het ietsjes beter te gaan. Echter niets bleek minder waar…. ik was, was aan het vouwen, toen een piepklein windje mij ontsnapte. Zo’n zacht niemand-zal-het-merken windje. Maar wat er toen volgde is feitelijk niet in woorden uit te drukken (but let’s give it a try anyway 😉 ). Drukken was juist hetgeen wat hier níet voor nodig was geweest. Het was een explosie binnen de broekspijpen. Een soort van, ondergrondse hardcore discotheek-beat. Maar dan zo één, waar de shit hits the fan.

Oh dear god…..

Met enige schaamte verliet ik, héél stilletjes, de woonkamer. Met wijde O-benen. Vanaf dat moment ben ik oprecht niet verder van het toilet geweest dan enkele meters afstand. Op handen en voeten heb ik gekropen. Werkelijk waar, wat een ellende! Zelfs water bleef maar nét binnen. Ja, of nét niet, afhankelijk vanaf welke kant je dit bekijkt ;-).

Buikgriep? Voedselvergiftiging? Wie zal het zeggen?! Ik weet wel dat ik tijdens die gruwelijke 24 uur beslist níet dacht van: Nou, hoor eens hier: je leeft nu! Geniet!

Het enige wat ik dacht was: LAAT HET OVER ZIJN!

Dus oké, het klopt wel: het enige wat je hebt en dient te waarderen is het nu. Absoluut!

Tenzij je afgrijselijke diarree hebt. Dan mag je je vasthouden aan het hebben van later. Wanneer de buikpijn weer gezakt is :-D.

Amen.

WhenShitHitsTheFan

© Eveline – Februari 2016

Stop met verstoppertje

Borstvoeding… mooi & natuurlijk. Al een aantal keer heb ik hier met veel plezier over geschreven. Niet meer dan normaal dat je je baby de borst geeft (of in ieder geval probeert te geven). Dat is mijn mening en hoe een ander daar in staat en over denkt, mogen zij gelukkig ook helemaal zelf weten. Ik zal nooit een zwangere dame een richting in proberen te duwen om maar op borstvoeding uit te komen. Leven en laten leven. Zelf ben ik ook groot (nou… semi groot dan 😉 ) geworden op flesvoeding, dus hoe dan ook; groeien doen baby’s toch wel.

Anyways, borstvoeding dus. Het geven van borstvoeding gebeurt ook wel eens “en public”. Ik heb alle drie onze kindjes verwend met borstvoeding en ik heb hier ook nooit een probleem van gemaakt om dit “open en bloot” te doen. Wel ging ik altijd met mijn rug naar het grote publiek zitten of zocht een rustig plekje op. Nu ik er aan terug denk, besef ik dat ik dat niet voor mezelf deed, maar voor de ander. Zodat een ánder zich niet ongemakkelijk zou gaan voelen, bij mijn voeden. Hoe absurd eigenlijk?

Afgelopen weekend was ik op een feestje. Een goed vriendinnetje vierde haar verjaardag en haar woonkamer zat vol. Eén van aanwezige dames was luttele weken geleden bevallen en zat met een prachtig klein baby’tje op de arm. Even later zag ik haar met een mooie grote design shawl op en rond haar borst. Schitterend gewaad, ik was oprecht aan het staren. Ineens realiseerde ik me dat haar baby weg was. Niet in de maxi cosi. Niet op haar schoot, niet bij een ander. Uh, waar is je baby???

Wat bleek: ze had een voedings-doek. Een doek, waar je je baby volledig onder/achter kunt leggen en je op je gemakje, zonder enige vorm van blootstelling, kunt borstvoeden. Zelfs geen baby meer te zien. Mijn eerste reactie was; wow 😀 ! Hoe leuk, ze verzinnen ook steeds meer! Maar mijn eerstvolgende gevoel was: wat is het toch eigenlijk volkomen absurd. Overal rond ons heen zie je blote borsten. Hoe groter hoe beter. En public, schuddend in kroegen, hangend op tafels en zwierend op tv. Overal piemels. Ballen. En dikke bipsen. Alles en bijna iedereen is anno 2016 hartstikke open en bloot. En dat is allemaal meer dan oké. Maar nee, wanneer een mama haar kindje de borst wil geven, dan word je soms bijna behandeld als uitschot. Wát, voedende mama??? Wat wat zeg je daar? Ga jij nou je tiet buiten je trui gooien om je baby te voeden? WAT?????!!

En dan te bedenken dat je eigenlijk niet eens iets ziet. Werkelijk niks.

Wel nondejuh mensen! Jammer eigenlijk, dat ik geen borstvoeding meer geef, want ik zou à la minute een provocerende foto plaatsen, voedend & lachend en wel. ZONDER DOEK! Kijk, en nu kan ik alsnog wel provocerend mijn blote borst(je) op de foto zetten, maar ja…. ten eerste valt er bij mij niet veel te zien ;-), en ten tweede is het niet bijzonder, want blote tieten zien we overal!

Borstvoedende mama: stop met verstoppertje spelen. Doe gewoon, je ding. Net als de rest.

(Bovenstaande tekst is niet van toepassing op de mama’s die zich er zélf ongemakkelijk bij voelen om “en public” de borst te geven. Dan is het ieder zijn recht om jezelf en de baby af te dekken of een rustig plekje op te zoeken :-D.)

11418515_10153966569084972_2037478405_n

11414400_10153966569144972_2061791891_n

(Twee fotootjes van toen ik nog wel borstvoeding gaf. Fotografe: José Puister.)

© Eveline – Januari 2016

Taal

Je hebt van die hinderlijke taalnazi’s. Van die mensen die zich voortdurend genoodzaakt achten om alles en iedereen maar te verbeteren. Het zijn mensen die tenen krommend gaan lopen bij het woord “enigste”. Bloed-oren krijgen bij “het kost duur”. En ga zo nog maar even door. Hatelijk zijn ze !!!

Ik… ben dus één van die mensen. Verschrikkelijk.

En begrijp me niet verkeerd: niet dat ik nooit een fout maak hoor! Echt wel! Alleen ik vind het dan ontzettend belangrijk om die fout zo spoedig mogelijk te corrigeren. Ook bij mezelf dus!

Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa.

We zaten met een aantal collega’s in de kantine onze boterhammetjes te eten. Eén van de collega’s was enthousiast een verhaal aan het vertellen en deelde een boeiende verkeerssituatie met ons. Ze was zo druk bezig dat er een vervoegingsfoutje in sloop;

“Ja, ik stond stil bij dat stoplicht en vervolgens trekte ik op..”.

Onmiddellijke doofheid aan één oor trad bij me op. Ik hoorde de rest van haar verhaal ook gewoonweg niet meer, ik kon alleen maar denken… rustig blijven ademen en je gaat er nou eens NIKS van zeggen. Iedereen vindt dat alleen maar dood-irritant, dus je zwijgt!

Maar na die betreffende zin van haar, bleek niemand meer naar haar te kijken en verplaatste ieder zijn blik naar mij….

Ze zagen allemaal met lede (en enigszins vermaakte) ogen toe hoe ik een bloedlip creëerde en hoe de stoom langs mijn neus en oren krioelde.

Maar, ik zei niks! Geen woord.

Ik was best een beetje trots. Mijn collega’s trouwens ook!

Echter, voor mijn eigen genoegdoening alsnog even;

HET IS: TROK! IK TROK OP !!!

Ah, wat fijn zeg. It’s out of my system! 😉

Creatief-schrijven-de-vanzelfsprekendheid-van-taal

© Eveline – Januari 2016

(P.s.: deze blog is met toestemming van de betreffende collega online gezet! :-D)

Wijs het nieuwe jaar in!

Met ons gezin, mijn vader en mijn lieve vriendinnetje Soraya uit Utrecht, vierden wij gisteravond oud&nieuw. Oliebollen en champagne waren overvloedig aanwezig, een 3-gangen diner genuttigd, staatssloten in de aanslag gehad (en wel 10 hele Euro gewonnen!) en een hoop gezelligheid en leuke anekdotes paraat. 🙂

We overzagen het afgelopen jaar. De hoogte en de minder hoge punten. De juiste-ingeslagen wegen. De foute. De lessen. De humor. Het leven.

Tevens goed genoten van Herman Finkers. Zijn opmerkingen, zoals bijvoorbeeld: – ‘De kerk is tegen homo’s want dat zou tegennatuurlijk zijn. Nee, lopen over water dan!’- deden het hier in de huiskamer erg goed. Da’s toch heerlijk, zo het ouwe jaar afsluiten. =)

Na 12 uur, het vuurwerk, en het op bed leggen van de kinderen, eindigden we nog gezellig bij onze nieuwe buren (met babyphones en al natuurlijk :-P). De klok gaf uiteindelijk half 5 aan, eer mijn hoofd pas mijn kussen raakte.

Vanochtend tijdens het ontbijt was onze jongste dochter de oudejaarsavond nog even aan het doornemen. Tevens wilde ze ons laten weten dat ze het nieuwe jaar wijs gestart is en de namen van al haar vingers kent. Ze begon en noemde de duim, pink en de wijsvinger, ringvinger. Soraya liet haar weten dat dit niet helemaal klopt. De jongste dochter was het alleen niet met haar eens, waarop mijn vriendin reageerde met:

“Wie weet het nu beter, jij of ik?”.

Met een héél opgetrokken rechter wenkbrauw keek Lisa haar aan. Zij zei geen woord terug, maar haar gezicht sprak werkelijk boekdelen:

Tante Soraya, laten we het er op houden dat ik mijn middelvinger uitstekend te vinden en te benoemen weet! 😉

LLL

Lieve mensen, een heel gelukkig 2016, voor jullie allemaal :-D. 

© Eveline – Januari 2016