Alle gekheid op een stokje.

Onze zoon (4 jaar) was stout. Eigenlijk al een hele middag. Zijn vader was er een beetje klaar mee en belde sinterklaas op.

“Hallo! Ja, hier met de vader van Max. Hij is stout, dus u moet nog maar even kijken of u wel of geen cadeautjes voor hem mee gaat nemen vanuit Spanje!”.

Zoonlief leek niet onder de indruk. Hij liep naar z’n vader toe, ging pal voor hem staan, stak z’n rechterhandje omhoog en gebaarde met datzelfde handje een aantal keer naar zich zelf toe, waarbij hij heel zelfverzekerd zei;

“Geef ‘m eens even!”.

©️ Eveline – Oktober 2018

Advertenties

Even serieus.

Onze zoon Max (4 jaar) vertelde mij gisteren dat er een krokodil in ons huis aanwezig was. Een hele grote. Een enge. Flinke tanden. Grote staart. Ik luisterde gebiologeerd en vroeg toen aan hem;

“Nee, even serieus Max, is dat écht waar; is er een krokodil in ons huis?”.

Waarop hij mij uiterst verbaasd aan keek en vervolgens met wenkbrauw omhoog, sarcastisch antwoordde met;

“Nee natuurlijk niet, denk eens na!”.

©️ Eveline – Oktober 2018

Fotografie: Karin Suarez-de Koning

Niks nieuws onder de zon

Ja.

Afgelopen zaterdag had onze oudste dochter haar eerste voorstelling met haar toneelgroep. Waanzinnig leuk!

We zaten op de eerste rij en de voorstelling was welgeteld 3 minuten bezig of onze zoon (net zindelijk) gaf te kennen naar de wc te moeten. En 6 minuten daarvoor moest die nog niet, maar blijkbaar had ik met die vraag vóór de voorstelling wat radars bij hem in werking gesteld waardoor zijn urinewegen besloten te gaan werken en BAM…

“Mama, ik moet plassen!”.

Ttttttt!

Nu kun je een dergelijke melding van zo’n kind ook negeren, maar voor je het weet ruikt die hele zaal naar stront en pies. Hmmmz.

Dus, ik bukkend vanaf die eerste rij samen met Max de zaal uitgelopen. Maar waar oh waar, was er in dat betreffende gebouw een toilet? Ik vroeg het aan een medewerkster.

“Oh, makkelijk, hier de gang helemaal uitlopen en dan op het eind rechts!”.

We waren op de eerste verdieping en ik was dus al enigszins blij dat we er niet helemaal voor terug naar beneden moesten waar ook catering was e.d.!

Be careful what you wish for! 😋

Dus oké, lange gang door. En door. En door. Er kwam bijna geen eind aan. Tot we bij nooduitgang-deuren kwamen. Maar door het raam van die deuren zag ik inderdaad een toilet. Ik dacht dus; het zal wel goed zijn. Hop, vergrendeling naar beneden en verder lopen.

De nooduitgang viel me al iets te zwaar terug in z’n slot, maar dat was een probleem voor later.

Later bleek eerder dan verwacht, want het toilet… WAS OP SLOT! En niet als in “bezet”, maar gewoon afgesloten. Niet toegankelijk. Crap! Terug maar dan. Ik duw tegen die nooduitgang en… dicht. Geen beweging meer in te krijgen. Craaaaap!!!

Sta je dan, met je goede gedrag.

Met Max op de arm richting de enige uitweg gelopen; een trap die ons naar beneden leidde alwaar wij een grote deur troffen, ik duwde ‘m open en…

… staan we midden op de stoep/straat.

Haaaaai !!! 🤭😆

Nog altijd met Max op de arm (die het inmiddels bijna in z’n broek deed), het hele gebouw om gelopen en via de ingang terug naar binnen. Om herhaling te voorkomen van dit euvel beneden maar even naar de wc geweest (ja, die bij de catering dus!) en snel terug naar de voorstelling gegaan.

Die gelukkig nog wel bezig was toen we eindelijk terug waren ;-).

Dus ja. Dat. Niks nieuws onder de zon 🤣😉.

©️ Eveline – Maart 2018

Niet heel erg

De jongste van ons drietal, onze zoon, is een lieve schat, doch een hele grote draak. Echt. Hoe verzin je het!

Laatst was’tie stout. En daarmee bedoel ik nagelbijtend-achter-het-behang-plakkend stout. Dus ik sprak mijn zoon streng toe met als afsluiting van mijn betoog;

“Ja Max, mama is nu een beetje boos op jou!”.

Waarna hij begon te glunderen en de bal terug kaatste met;

“Dus je bent niet heel erg boos?”.

©️ Eveline – Maart 2018

Tandje minder!

Onze jongste dochter (Lisa, 6 jaar) is enerzijds een hele grote lieve schat, en anderzijds een heks… of nou ja; heksig! (En jaja, vast iets met een appel en een boom, ik zal het zelf maar zeggen! 😉)

Afgelopen weekend had ze ineens 1 van haar boven (melk-) voortanden in d’r hand. Helemaal trots! Speciaal doosje er voor, tanden fee op bezoek, het hele rataplan compleet.

Mooi. Enfin.

Vandaag kwam ze ietwat zeikerig uit bed. Gaande het ontbijt ging het gelukkig al wel beter maar ze bleef zo’n toontje hebben, ook naar zus-& broerlief, die er op hun beurt ook wat van konden deze ochtend. Ze renden met z’n allen naar boven om hun tanden te poetsen en ik hoorde vanaf beneden, boven een Lisa-explosie. Zucht. Ik vloog richting trap, en Lisa vloog van boven, richting trap.

Halverwege ontmoetten we elkaar en nog voor ze haar mond open kon doen zei ik;

“Zeg dametje, tandje minder alsjeblieft !!!”.

Ze gooide haar hoofd naar achter, begon te gieren en zei;

“Ja, dat klopt natuurlijk!”…

© Eveline – November 2017