Quote of the week ~ •32 


© Eveline – Augustus 2017 

Advertenties

Review: Bed & Breakfast “‘T Witte Huus”.

Vorig weekend zijn wij met ons gezin een weekend weg geweest. En met 2 volwassenen en 3 kinderen in de leeftijd van 9, 5 en 2 jaar, heeft dat nog al wat voeten in aarde 😆😄. Als je als koppel louter met z’n 2en bent, dan sta je op een vrije zaterdag op, besluit in je onesie ter plekke en spontaan dat weekend het vliegtuig naar Barcelona te nemen, boekt een ticket, geeft de planten water, pakt je tas en je sleutels, en je dondert op. Easy as that.

Met 3 kinderen… kun je dit scenario op je buik schrijven. Gewoon letterlijk. Sowieso het inplannen van zo’n weekend an sich al hoor, maar ook het vertrekken. Serieus… dat vertrekken!! Echt een dingetje. Denk je volledig bepakt en bezakt te zijn en ready to go (om half 11… je was van plan om half 9 te vertrekken!), sta je buiten, heeft je 2-jarige zoon slechts nog maar 1 schoen en 1 sok aan. Op z’n Engels; WORD!!! 🤙🏼 En dus met 1 blote poot op de stoep. Wel nonde-juh! 😉🤔

Enfin. Off we went…


Onze reis ging naar Gelderland. Onze eerste stop was het land van Jan Klaassen, nabij Arnhem. Echte aanrader met kids :-D. Werkelijk genoten.

Na een bezoekje aan een pannenkoekenhuis daar in de buurt, reden we naar ons Bed & Breakfast. Althans… “ons” dus als in: het bed&breakfast wat we geboekt hadden. 

Bed & Breakfast – ’t Witte Huus

 


Middenin het bosrijke Netterden ligt het Bed & Breakfast: ’t Witte huus. Een prachtig monumentaal pand met 3 grote gastenverblijf-kamers.


Oorspronkelijk 2 kamers (beide met eigen badkamer en toilet), maar er is een 3e mooie grote kamer aan toegevoegd. Met op iedere kamer een groot 2-persoonsbed. Wij als gezin hadden de 2 kamers naast elkaar en deelden een badkamer en toilet.


Beide onze kamers beschikten over een tv; onze kamer over een grote tv, de kamer waar de twee dochters verbleven over een kleine tv, maar daar was weer aanzienlijk ruimte voor een zithoekje.


Het campingbedje van onze zoon was bij ons op de kamer gezet.


Het zijn modern opgezette kamers en enorm schoon. In de badkamer lagen meer dan voldoende handdoeken en er was douchegel aanwezig. 

Beneden is er een zogezegde “gastenkamer”, waar ook het ontbijt geserveerd wordt. Hier kun je ontspannen zitten, kopje koffie of thee pakken en genieten van het prachtige uitzicht over de weilanden.

Het bed&breakfast wordt gerund door Joke & Kees. De gastvrijheid van deze twee mensen is echt heel, heel groot. Ze staan voor je klaar als het nodig is, en anders laten ze je lekker doen. Ze geven je een erg warm welkom en je voelt je feitelijk gelijk thuis.

Het ontbijt wordt om half 9 geserveerd en was van alle luxe voorzien. Fruit uit eigen tuin, broodjes, croissants, divers beleg, koffie, thee, verse appelsap, een eitje.


Prijs/kwaliteit verhouding is, mijns inziens, helemaal top! Wij waren voor dit luxe weekend in dit Bed & Breakfast (2 dagen / 1 nacht), met 2 volwassenen en 3 kinderen: €149,- kwijt. Geen geld, voor een leuke accommodatie met een gezin, tijdens een weekendje weg. De luxe van een hotel, maar de knussigheid van een Bed & Breakfast…

Kortom: echte AANRADER!

Meer weten over dit Bed&Breakfast? Klik hier, om naar hun website te gaan.

Na uitchecken hebben wij er een dagje Centerparcs Het Heijderbos aan vast geplakt.

Het was…. genieten !! 

Kortom; we waren weer helemaal opgeladen =).

© Eveline – Mei 2017

Reisverslag 11; Fraser Island, Brisbane, South Bank, opnieuw in Sydney, Hong Kong en terug naar huis.

Vandaag het aller laatste reisverslag van de reeks, die ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad. 😀 Het was mij een waar genoegen om dit met jullie te delen en hopelijk in de toekomst weer een andere reeks reisverslagen. Per slot van rekening; nog méér dan genoeg te zien in de wereld ;-). So here goes… het laatste verslag vanuit Australië…

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – November 2016

////////////////////////////////

Sydney, 04 april 2005, 01:27 pm (ofwel: half 2 ’s middags).

Hallo hallo,

Hoe gaat het allemaal bij jullie in Nederland? Hier in het verre Australië alles prima :-D. Ik zit weer goed in mijn vel en heb de afgelopen week ook weer erg leuke dingen ondernomen en gezien. Tevens heb ik voor morgen een vlucht weten te bemachtigen richting Hong Kong, daar nog een dagje te zijn en dan vanuit Hong Kon naar Amsterdam te vliegen. Dit is dan ook mijn allerlaatste reisverslag vanuit Australië (van deze reis dan toch 😛 ). Ik zal ook deze keer, as usual, weer beginnen waar ik de vorige keer gebleven was…

Vorige week dinsdag (29 maart) ben ik, nadat ik m’n site weer geupdate had, lekker over het strand van Hervey bay gaan lopen. Het was namelijk schitterend weer en zo’n strand-bezoek doet een mens dan extra goed. Lekker pootje gebaden en nog even met Kim gebeld, die zich nog altijd in Cairns bevindt. Na een tijdje strand en een leuk telefoongesprek met Kim, ben ik terug naar de Hervey Bay Esplanade gegaan en ben daar toen een hapje gaan eten. Gesmuld en dat met zo’n uitzicht!!! Genieten ten top.

HerveyBay.jpg

Na het eten liep ik terug naar mijn hostel en liep langs een terrasje in de buurt. Daar zat een clubje gezellig te borrelen. Geen gek beeld, in de buurt van allemaal hostels ;-). Er was een meisje aan het woord en ik keek haar aan, en nog eens, en nog eens…. en WAREMPEL! Die ken ik!!! Ze herkende mij ook en hard geschater was van beide kanten het gevolg. Dit meisje, samen met een vriendin van haar, hebben ook fruit geplukt in Mildura, toen wij dat daar ook deden. Samen met 360 graden zon, druiven staan knippen. Dan heb je toch een band opgebouwd dacht ik zo! Ze vroegen me gezellig mee aan tafel en heb daar nog enige uurtjes mee gelachen (en oké; ook mee geborreld, haha). Daarna naar het hostel gegaan om op tijd naar bedje te gaan (was vóór 11 uur in ieder geval). Een goede nachtrust zou me goed doen… en dat deed het dan ook :-D.

Woensdag (30 maart) had ik mijn Fraser Island-tour. In alle vroegte werd ik opgepikt om naar de boot te gaan die ons naar het eiland zou brengen. In de bus kwam ik al gelijk in contact met een super aardig Nederlands meisje; Claudia. Hartstikke gezellig en we hebben dan ook zo goed als de hele dag met elkaar opgetrokken. De boottocht naar Fraser Island duurde ongeveer 50 minuten en het was werkelijk genieten. Schitterende uitzichten en heerlijk weer, op het water, gezelligheid, een frisdrankje erbij… wat wil een mens nog meer? Nadat we aan waren gekomen op het eiland  gingen we met z’n allen (we bestonden uit een groep van ongeveer 70 (!) mensen) de bus in en vervolgden onze trip door het Yidney Scrub Rainforest.

yidney-scrub-rainforest

Door kleine doorgangetjes/weggetjes heen rijden was een hele ervaring an sich en tevens werden we tegelijkertijd voorzien van allerlei informatie. Hoewel Claudia & ik  er maar bar weinig van mee kregen, omdat we te druk waren met schaterlachen, vanwege een continuïteits-flow aan ‘FRIENDS‘-quotes. Aan de andere andere kant van de wereld. Moet kunnen, niet waar?! FRIENDS makes friends ;-). Enfin, daarna zijn we nog een heel stuk gaan lopen door het regenwoud en dat was echt adembenemend. WOW! Na het regenwoud was het tijd voor de lunch en dit was een zeer uitgebreid buffet…. smullen maar !!! Na de lunch hebben we Eli Creek bezocht, alsmede Lake Garawongera. You gotta see it, to believe it.

eli-creek-oz

Ook hebben we Ship Wrek Maheno bezocht. Dit was ook echt fascinerend. Ongelooflijk om te bedenken dat dit een daadwerkelijk écht schip-wrak is. Niks namaak!

ship-wrek-maheno

Het was echt een hele leuke dag en er is weer een hoop af gelachen. Rond een uurtje of 6 ’s avonds waren we terug in Hervey Bay en zijn Claudia en ik lekker uit eten gegaan en daarna nog op stap. Hebben daarna e-mail adressen uitgewisseld en sloten af met: “We will keep in touch!”.

(Which we didn’t overigens, ná onze reis :-P, but on that one day, we had a blast together 😀 ~ Kleine note van nu 02/11/2016)

De donderdag (31 maart) had ik besloten om nog een dagje langer in Hervey Bay te blijven. Ik had het er goed naar mijn zin, so; why not?! Die dag heb ik heerlijk rond gelopen in het centrum, winkeltjes bezocht, koffie gedronken en foto’s gemaakt. Tevens hoorde ik die dag van de vliegmaatschappij dat er dinsdag een plekje voor me vrij was gekomen op de vlucht van Sydney naar Hong Kong, daar een dagje verblijven en dan van Hong-Kong naar Amsterdam. En dat was goed nieuws, want het was langzaam-aan tijd om naar huis te gaan. Ik was dan ook zeer verheugd met dit nieuws. Mijn waanzinnige trip in Australië komt ten einde, maarrrrrr: niet zonder feestje. Die avond ben ik met mijn 2 kamergenoten (Cassie uit Londen en Geri uit Canada) lekker naar een Pizzeria gegaan en daarna naar een kroeg. We hebben geproost alsof ons leven er vanaf hing. Heerlijk, glashelder en genoten =).

De vrijdag (geen grap; wel 1 april) was het héél vroeg mijn bedje uit. Ik werd namelijk om 05:20 uur opgehaald (met een lichte kater) vanaf mijn hostel om naar het busstation te gaan. Daar pakte ik om 06:00 uur de bus richting Brisbane. De rit naar Brisbane is een busrit van ongeveer 6 uur. Onderweg ook nog door Noosa Heads gereden; geweldige badplaats ook!!!

noosa-heads

Eenmaal aangekomen in Brisbane heb ik een taxi naar mijn hostel genomen (die ik natuurlijk vóór vertrek uit Hervey Bay al geboekt had) en nadat ik was ingecheckt ben ik met de bus naar het centrum gegaan. Brisbane: een bruisende en gezellige stad, vol leuke winkeltjes en straatmuziek. GEWELDIG! Helemaal een stad voor mij !!! Voor wie niet ???  😀 Enfin, op een gegeven moment liep ik een heel groot winkelcentrum binnen en moest naar het toilet. Dus, wc gezocht en stond daar in de rij te wachten. Op datzelfde moment was een meisje haar handen aan het afdrogen, ze draaide zich om en…. AAAAH!!!!  We kenden elkaar ook al!!! Zij, samen met haar vriend, verbleven in hetzelfde hostel in Melbourne als wij, ergens op de helft van de reis. Zij was het dan ook die, naar aanleiding van onze gezette piercings, lachend had geconcludeerd: “Die gekke Nederlanders ook!”. Touché! Wat is de wereld toch daadwerkelijk klein. Even gezellig gekletst en elkaar gedag gezegd. En wie weet: tot ziens,  you never know, dat bleek maar weer ;-). Aan het einde van de middag was ik terug naar mijn hostel gegaan en maakte ik kennis met mijn kamergenootjes: 2 aardige meiden uit Engeland. Ja ja, je ontmoet een hoop mensen, op zo’n reis ;-). ’s Avonds niet veel meer gedaan, behalve mijn tas her-ingericht, gekookt in de grote algemene hostel-keuken (met enorm cool en groot kook-eiland) en daarna op tijd naar bedje gegaan. zZzZzZz.

brisbane

Zaterdag (2 april) ben ik om 10.00 uur uitgecheckt in mijn hostel, tassen in de luggage-room gedropt en ben ik naar de South Bank van Brisbane gegaan. Daar hebben ze ook dat strandje, wat door mensen is aangelegd, met de wolkenkrabbers op de achtergrond. GENIAAL! En ja; dat wilde ik dus wel eens met eigen ogen zien!! En werkelijk: te gek !!!

south-bank-beach

Daar even rond gelopen en er was tevens markt die dag, dus er hing een extra gezellig sfeertje. Daarna een paar uurtjes op het strand gespendeerd. Toen kreeg ik een smsje van Claudia (van Fraser Island) om te zeggen dat ze die dag ook zou aankomen in Brisbane en of ik er ook nog was. JAAAAAH, nog zeker wel tot 2 uur ;-). Haar op de valreep nog even gezien op het strand en dat was wel erg gezellig. Toen heb ik om 3 uur ’s middags de bus weer gepakt en dit keer richting…. Sydney. Terug naar Sydney!! Een busrit van wel 15 uur stond me te wachten. Ik was even onder de pannen dus.

Tja, en wat kan ik over zo’n lange busrit zeggen? Lekkere stoelen? Leuke mensen ontmoet? Lekker hapjes en drankjes? Uhm… NEEN! Maar naar omstandigheden was het een fijne rit en de zondag-ochtend (3 april) kwamen we rond een uurtje of half 7 in de ochtend aan in Sydney. Eerst was ik van plan te lopen naar m’n betreffende hostel die ik de dag daarvoor vast gelegd had, maar nadat ik op de kaart had gekeken kwam ik tot het besef dat het toch wel een tyfus stuk was, zo te voet, met een gigantische backpack op de rug. Foutje, bedankt ;-). Dus, toch maar een taxi gepakt. Ingecheckt in m’n hostel en voor de eerste keer sinds EVER een “single room” genomen i.p.v. een “dorm-room”. Het was (omgerekend in Euro’s) zo’n 14 euro duurder, maar die 14 euro konden me heel even gestolen worden. Even lekker alleen op een kamer. Een paar uurtjes geslapen en toen de city of Sydney weer in. Het voelde gek genoeg een beetje als thuis komen. Het was prachtig weer in Sydney en ik besefte ineens dat het niet meer zo heel lang zou duren of de herfst zou beginnen hier. Ik had een heel seizoen meegemaakt in Sydney, namelijk de zomer :-D. Wow. Tevens die middagdag (gisteren dus) mijn foto’s van mijn vorige reisverslag op mijn foto-site gezet en ’s avonds lag ik in mijn bedje nog wat foto’s na te kijken. En ineens kwam het besef: SHIIIIIIITTTTT! Ik heb mijn kabeltje van mijn digitale camera laten liggen in dat Internet-gebeuren. Crap! Stomme muts ook dat ik ben! Nu wist ik dat dat supermarktje (want dat was het ook: in die supermarkt is dat “Internet-gebeuren” namelijk, middenin het gangpad: 3 computers naast elkaar, haha) 24 uur per dag open. Hmmmz… zou ik mijn warme bedje uit gaan, om de koude gure zomer-avond in te lopen, op zoek naar mijn kabel? Op dit tijdstip? YES YOU ARE… domme muts! Had je het maar niet moeten laten liggen. En wat denken jullie… het lag er nog! Netjes naast de middelste computer. Pjieuw! Had ik (weer!) geluk.

En maandag… ja maandag… vandaag dus! 4 april 2005. Mijn laatste volledige dag in Sydney. Mijn allerlaatste dag in Australië. AAAHHH! Of nou ja: voorlopig de laatst dag dan. Ik ben zeker van plan hier nog eens terug te komen. Vandaag heb ik me ingecheckt in hetzelfde hostel als waar ik 3 maanden geleden mijn reis begon: Morgans !!!

MeInHostel

Dat vond ik wel een mooie afsluiting: eindigen, waar je begonnen bent! Nadat ik zo meteen dit reisverslag af getypt heb en mijn foto’s apart upgeload heb, ga ik nog even het centrum in en tevens nog langs het Travellers Contact Point, want er was nog wat post voor me binnen gekomen. Dat willen we natuurlijk nog wel even ophalen. Tja, en wat doe je verder op zo’n dag? Gewoon, genieten. De Australische lucht opsnuiven. De wind voelen op je gezicht. Je voeten op Sydney-sche bodem.Nog even het besef hebben van het aan de andere kant van de wereld te zijn. Toch wel een gek idee om hier morgen weg te gaan…

Maar morgen is het zover: in de middag vliegt dit meisje naar Hong Kong, vertoeft daar een kleine dag en pakt daarna het vliegtuig naar Schiphol. Naar Amsterdam, waar ik opgewacht zal worden door mijn vriend en een paar vriendinnetjes, die ik allemaal ENORM gemist heb.

Time to go home…. Maar wat een trip! Wat een reis! Wat een ervaring! Neemt niemand me meer af (op eventuele dementie op 90-jarige leeftijd na dan… ja oké, daar kan niks tegen op 😛 Als de Backstreet Boys maar blijven hangen dan 😉 ).

Buitenom een heel scala aan Backstreet Boys-nummers (natuurlijk!), is een ander nummer wat ik ook tijdens al de busreizen langs de westkust veel gedraaid heb: ‘Have a little faith in me‘, vertolkt door Ilse de Lange. Dat nummer, samen met zo’n beetje álle nummers van de Beach Boys uit de jaren ’60 (die Kim en ik in onze gekochte backpackers-Ford Falcon-auto, werkelijk grijs draaiden) zullen mij voor altijd aan mijn backpackreis doen denken. Zalig !!! =) F*CK ZEG, wat zal ik dit gaan missen! Dus dan zeg ik maar….. op naar het volgende avontuur! 😀

Pas goed op jullie zelf, dan doe ik dat ook :-D.

Dikke kus, Eveline 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)

Reisverslag 10; Nieuw hoofdstuk, Townsville, Magnetic Island, Mackay & Hervey Bay.

Met het nieuwe blogrooster ingevoerd, zal ik voorlopig op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag blijven publiceren, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad. 😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – Oktober 2016

////////////////////////////////

Hervey Bay, 29 maart 2005, 04:16 pm (ofwel: kwart over 4 ’s middags).

Hallo lieve mensen,

Hoe gaat het met jullie? Ik hoop goed lieverds :-D. Hier ook alles goed. Of nou ja; ik heb me eerlijk gezegd wel eens beter gevoeld (daarover meer later dit verslag), maar al met al gaat het oké hoor 🙂 . Ik zal eerst maar weer eens de draad oppakken waar ik bij het vorige reisverslag was gebleven.

meandkanga

Nadat ik mijn website weer had upgedate vorige week maandag, heb ik gelijk daarna nog wat gesolliciteerd op enkele receptioniste baantjes. Baat het niet, dan schaadt het niet. Er zijn ook plenty of horeca baantjes voor de backpackers beschikbaar, maar daar kan ik i.v.m. mijn pols helaas niet meer op in gaan momenteel. Dus dan zoeken wij het maar in een andere hoek, maar die hoek is ietwat lastiger ;-). Die avond zijn Kim & ik een lekker hapje gaan eten bij “Fasta Pasta” en na het eten hebben we nog een biosje gepakt. We hebben “The Hitch” gekeken… geweldige film!!! =)

fastapasta

Dinsdag (22 maart dus) was de dag dat ik, na erg lang tobben en piekeren, definitief besloten heb om toch eerder naar huis te komen. Het was natuurlijk oospronkelijk mijn bedoeling om minimaal een maand of 8 in Australië (en aansluitend Nieuw Zeeland) te blijven! Alleen omdat de ernst met mijn pols met de dag toeneemt en duidelijk is geworden dat deze pols gewoon onder het onvermijdelijke mes moet (waar de arts mij vóór vertrek al voor gewaarschuwd had dat dit zou kúnnen gebeuren), moet ik gewoon verstandig handelen. Natuurlijk voor een backpacker geen leuke beslissing, maar niet getreurd: want ik heb diezelfde dag nog, gelijk een super leuke route van een dikke tweetal weken uitgestippeld die ik dan in mijn eentje nog ga afreizen en ondernemen. ZIN IN! En dat is natuurlijk ook geweldig :-D. De dag van vertrek was meteen ook bepaald, en wel: zaterdag. Dat betekende: de laatste 4 dagen samen met Kim. Die avond hebben Kim en ik voor Jenny & Chris (waar we inmiddels toch alweer even gratis en voor niks mochten verblijven) een echte Hollandse maaltijd klaar gemaakt, namelijk: Hutspot! En ze vonden het …. ZALIG!

De woensdag was het een regeldagje voor me. Bus-ticket regelen om die zaterdag weg te kunnen uit Cairns, vliegmaatschappij gemaild om de vluchtgegevens te wijzigen/vervroegen met tevens een andere itinirary, post opgehaald bij het Travellers Contact Point, en ga zo nog maar even door. Busy-busy-busy. Er komt een hoop bij kijken als je je reisplannen om wil gooien, haha ;-).

travellerscontactpoint

Na het enorm drukke haast,vlieg-&regeldagje van woensdag, was het de donderdag CHILL-tijd. Lekker uitgeslapen om te beginnen dus. Is toch vervelend hè; dat Backpackers-leven, hihi. Tevens kreeg ik van mijn mams te horen dat ik gelukkig gelijk al op de wachtlijst kon worden geplaatst voor de betreffende operatie aan mijn pols. Jeeeej, dat was goed nieuws, want ik wil er bij thuiskomst in Nederland verder geen gras meer over laten groeien: opereren die hap! ’s Avonds kwam een vriendin van Jenny & Chris langs en hebben we aan de pizza & wijn gezeten. YUM! We hebben erg veel gelachen en een super leuke avond gehad. Wel kreeg ik overigens die dag ook te horen dat er tot eind april geen plek meer was op de vluchten van Auckland naar Amsterdam. Hè shit, dacht ik nog. Want ja: ik wil ná Australië graag ook nog wel iets van Nieuw Zeeland gezien hebben voordat ik de lange rit terug maak naar Nederland. Toen maar weer een mailtje terug gestuurd met de vraag of ik dan vanaf Chrischurch wél half april richting Amsterdam zou kunnen. Lossen we het toch zo op? Dacht ik…

Enfin, de vrijdag hebben we een héérlijk dagje aan het super de luxe zwembad door gebracht, wat Jenny & Chris in hun achtertuin hebben. En niet zomaar een zwembad, maar gewoon een heel subtropisch paradijs. En dat is daar dus allemaal heel normaal, dat je dat hebt. Wij zijn al blij met een opblaas badje van de Intertoys, hahaha, maar dat daargelaten.

Later die middag zijn we met z’n allen naar de Esplanade van Cairns geweest. WOW!!!

esplanadecairns

Ik had vanaf die dag toch wel een beetje een rare kriebel in mijn buik, want ja: vanaf de dag daarna zou ik alleen verder reizen. Nu ben ik ook met die intentie op het vliegtuig in Amsterdam naar hier gestapt: in mijn eentje op backpack-avontuur, alleen als je dan al ruimschoots 2,5 maand samen hebt gereisd met een reismaatje met wie het gigantisch goed klikt… ja… dan is’t toch even slikken. Niet omdat je dan alleen gaat reizen (want dat is en blijft super gaaf!), maar omdat je niet meer sámen bent, met het maatje met wie het zo goed matched. ’s Avonds hebben we lekker Indisch gegeten waar Jenny een aantal uur voor in de keuken had gestaan en daarna heb ik alles bij elkaar gepakt. Backpack, tasjes, papierhandel, paspoort, gewoon alles. Ik was voorbereid voor de dag, die daarna komen zou :-D.

Zaterdag 26 maart brak aan. Heel vroeg opgestaan en mij om 07:10 uur ingecheckt bij de bus waar ik mee zou gaan reizen. Het is een Hop on/ Hop off – principe, maar je moet van te voren WEL boeken en laten weten waar je “op-hopt” en waar je er weer “af-hopt”. Mijn reis zou die dag naar “Townsville” gaan. Het afscheid van/met Kim was niet zo makkelijk. Tja, dat is ook niet zo gek na bijna 3 maanden samen gereisd te hebben. Het hoort er allemaal bij! Ik zal je missen lieve Kim !!! Heel, heel erg! (Note, die ik er nu, 12 oktober 2016, bij zet: Kim en ik hebben elkaar sinds die dag (tot op heden) nooit meer gezien! Wel nog altijd contact gehouden, maar nooit meer “live” gezien. Shit man! Kim: het wordt tijd!)

Townsville.jpg

In Townsville kwam ik met de bus rond een uurtje of 13.00 uur aan. Na mijn backpack uit het laadruim te hebben gepakt, kwam ik al gelijk in contact met meiden uit Ierland & Canada, die er dus ook in Townsville uit gingen. Ze gingen daarna met de ferry naar Magnetic Island. Hmmmz, dat klinkt eigenlijk wel leuk! En dus, meteen ook maar een Ferry-ticket geboekt. Van te voren natuurlijk wel eerst even gebeld of er nog een hostel was met plaats, en ja wel hoor: geen probleem !! Geboekt, betaald en gaan met die banaan. Zo leuk; die vrijheid als backpacker.

magnetic-island

Eenmaal op Magnetic Island aangekomen, hoorden we dat er die avond een FULL-MOON party zou zijn. Hoe cool! Enfin, toen met de bus naar het hostel. Nadat ik ingecheckt was, liep ik richting mijn kamer. Althans: een dorm. Het is op Magnetic Island zo ontzettend warm dat het dus échte dorms betreffen, zonder ramen, maar wel met open stukken, en met hele lage daken, die bijna tot de grond reiken. Zo ontzettend vet!

dorms-magnetic-island

Ik deelde de dorm met nog 2 andere Nederlandse meiden. Super gezellig. Na mijn spulletjes een plek gegeven te hebben, ben ik in mijn uppie nog even lekker naar het strand gegaan om mijn dagboek bij te werken en wat foto’s te maken. Tevens rond gebeld om mijn hostels voor de komende paar reisdagen alvast vast te leggen voor in de andere plaatsen die de komende week nog op mijn planning staan. Daarna lekker gegeten en een hele leuke avond gehad. Ik denk oprecht dat het strakjes moeilijk wordt om afscheid te nemen van het backpackers-leven en weer naar de vaste routine te gaan in Nederland ;-). Maar goed, zover is het nog niet.

mackay

Goed, afgelopen zondag rond 10.00 uur checkte ik uit mijn hostel en genoot eerst nog even van een heerlijk ontbijtje aan één van de prachtige havens van Magnetic Island. Toen de bus gepakt, daarna met de ferry weer terug naar Townsville en vervolgens rond half 2 de hop on/ hop off -bus weer gepakt, op weg naar Mackay, waar ik rond half 8 aan kwam. Daar opgehaald door een medewerkster van het YHA-hostel waar ik geboekt (super goede service van het YHA!). Eenmaal daar nog wat gegeten en vervolgens maar een beetje op tijd in m’n bedje gekropen. Vermoeiend hoor, dat reizen! 😉

botanicgardenmackay

Gisteren (de 28ste dus) ben ik de dag begonnen met een 4 km wandeling. Ja, echt géén geintje! And believe me; het was WARM hoor mensen! Ik wide namelijk een bezoekje brengen aan de Botanic Gardens van Mackay. En dat heb ik dan ook gedaan. En het was absoluut de moeite waard, want het was een adembenemende omgeving! Eenmaal daar lekker het schaadje opgezocht en mijn dagboekje weer geupdate… belangrijk voor later, als ik oud ben, dat dat ook gebeurt :-P. Tevens onderweg tijdens die 3 km wandeling, spaghetti in blik gekocht, voor die avond als avondeten. Mijn bus zou die avond namelijk weer vertrekken richting Hervey Bay namelijk. M’n bedoeling was dus om ná de Botanic Gardens om mijn gemakje weer die 3 km terug te lopen naar het hostel, makkie an te doen, mijn spaghetti uit blik te eten en daarna een taxi te pakken naar het busstation. Terwijl ik die 3 km terug naar het hostel liep, kwam ik langs zo’n weg-kroegje. Zo’n echte Australische bar langs de kant van de weg. En ik dacht ineens: who cares.. ik loop gewoon naar binnen voor 1 wijntje.

Ja.

Dat ene wijntje werden er vijf! Want… ik kwam in aanraking met een super gezellig getrouwd stel: Diana & JB. Ze deden tevens op dat moment in die kroeg met z’n allen aan paardenracen en ik mocht voor Diana & JB een paard voor hun uitkiezen. Ik koos er random  één…. en wat denken jullie…. HET WON!!! En ik mocht de winst van de pot houden, terwijl ik niet eens iets had ingelegd. Even later namen ze me mee uit eten en ik mocht absoluut níks zelf betalen! Aan het einde van het liedje ging ik naar binnen voor één wijntje, en rolde vijf wijntjes, een diner en 2 cocktails verder weer buiten. En dit alles had me niks gekost. Sterker nog: het leverde me 50 dollar van de kroegpot-winst op.

Dus. Was dat even een leuk bezoekje aan die weg-kroeg! Toffe Australiërs!

Enfin, om 20.00 uur die avond vertrok mijn bus weer, die ik maar ter nauwer nood (enigszins dronken) haalde. Moet kunnen. Gelukkig niet misselijk en goed gegeten! Ogen dicht en slapen maar.

hervey-bay

9,5 uur later (!!!) kwam ik, vanmorgen, in alle vroegte aan hier in Hervey Bay. Holy crap, wat een reis zeg! Ongelooflijk! Toen ik hier aan kwam zat ik even niet zo lekker in mijn vel (misschien de kater? 😉 ). Ook natuurlijk niet zo heel veel geslapen in de bus en tevens kwam ik er vandaag achter dat er ook geen vluchten vanaf Christchurch naar Amsterdam beschikbaar zijn tot eind april. NOOOO!!! Althans; dus niet met de maatschappij waar ik mee vlieg. Crap! Ik heb dus, noodgedwongen, moeten besluiten om Nieuw Zeeland even te laten voor wat het is. Jammer, maar helaas. Misschien volgend jaar met de boyfriend als “gewone” vakantie. Who knows! Maar voor nu: van de baan ermee! Ik zal dus nog een dikke week hier in Australië rond drentelen en daarna weer, via Hong Kong, terug naar Nederland komen. Maarrrrrr: nog een dikke week te gaan om 3 maanden Australië goed en in stijl af te sluiten! Jippie! 😀

Tja… soms loopt het leven niet zo zoals gepland. Je ontmoet mensen die je nooit verwacht had te ontmoeten, je maakt dingen mee die je nooit had kunnen bedenken en je leert dingen die je nooit voor mogelijk had gehouden. C’ést la vie!

Enfin, ik ga verder met mijn mooie reis. Pas goed op jullie zelf, dan doe ik dat ook! Tot het volgende reisverslag weer lieverds !! =)

Dikke kus,

Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)

Reisverslag 9; Cairns, Freshwater, b-day, Port Douglas & more!

Met het nieuwe blogrooster ingevoerd, zal ik voorlopig op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag blijven publiceren, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad. 😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – September 2016

////////////////////////////////

Cairns, 21 maart 2005, 04:02 pm (ofwel 4 uur ’s middags)

G’day mates,

Halloooootjes! Hoe gaat het allemaal met jullie? Hopelijk alles goed. Hier met ons ook hoor =), we hebben weer een hoop gedaan en meegemaakt, dus ik vond het wel weer tijd voor een reisverslag :-D. Here goes…

Vorige week zaterdag (12 maart) hebben we onze vlucht gepakt van Alice Springs naar Cairns en kwamen om 05:30 uur lokale tijd aan (Cairns scheelt een half uur met Alice Springs).

cairns

Daar werden we opgehaald door Jenny (die reisagente die ik dus ken als zakelijk contact vanuit Londen). Echt super gaaf om haar nu eens in het echt te ontmoeten. Met haar heb ik dus altijd gewerkt tijdens mijn American Express-stage in Londen, maar dan dus wel altijd via de mail en het systeem en héél erg soms via de telefoon (maar i.v.m. het enorme tijdsverschil hadden we zelden telefonisch contact, zij in Australië, ik in Londen 😀 ), dus het was heel erg tof om haar nu eens in het echt te zien en te spreken :-D. We reden naar haar huis (ze woont met haar man en kind in een suburb van Cairns, genaamd: Freshwater) en zouden daar met hun een BBQ bijwonen, samen met wat vrienden van hun.

cairns1

Maar… omdat Cairns dat weekend last had van enorme regenbuien (nog een na-wee van de cycloon die zich bij Darwin had voorgedaan) gingen we niet meer bbq-en, maar aten we gewoon binnen. EEN VERRUKKELIJKE MAALTIJD! Na het eten werd ons verteld dat als we wilden, we alsnog konden blijven slapen bij hun. Weliswaar nog niet in hun guesthouse, want daar sliepen dus die vrienden uit Sydney op ’t moment, maar we konden wel op het 2-persoonsluchtbed crashen. Nou, hartstikke toppie! Scheelt ons weer hostel-kosten en bovendien is het nog gezellig ook :-D. Die vrienden van hun zouden de dag daarna alweer huiswaarts gaan en konden wij vanaf dan dus intrekken in het (oprecht!) luxueuze gastenverblijf, wat zich naast hun huis bevindt. Gaaf !!! =) We mochten zeker een week of 2 blijven, als het aan hun lag. Nou, count us in !! Jolly!

De zondag zijn we op tijd opgestaan, omdat we met de hele club een ontbijtje zouden gaan doen bij de Botanic Gardens, hier in Cairns. Alleen op de weg naar de Gardens toe, werd ik uit het niets ineens super beroerd. Oh-oh! Het was zó erg dat ik bijna moest overgeven in de auto (AAAAAH!). Even de auto gestopt, frisse lucht gehapt en toen maar besloten terug naar ’t huis te gaan, want ja; dit was zo geen doen! Diezelfde dag nog even een bezoekje aan de dokter gebracht en het bleek een maagzweer-achtig iets te zijn. CRAP, heb ik weer. Ik kreeg wat medicijnen mee en thank god hielpen die vrij vlug, hoewel ik me alsnog enkele dagen wel wat minder gevoeld heb. Tot overmaat van ramp speelde mijn pols ook alweer enige tijd op, en niet zo zuinig ook! Ai! Dit alles was een beetje balen, over all!

Maandag (14 maart) hebben Kim & ik op het kindje gepast van Cris & Jenny. Echt een super lief kindje, 18 maanden oud: Jordan heet ze. Hoewel we onszelf absoluut nog niet met zo’n kleine dreumes kunnen voorstellen, is zo een dagje met zo’n hummel toch wel heel erg leuk. Wie weet ooit zelf nog eens mama :-D. Annnnnyway…. omdat Kim & ik de dag daarna (ja ja; allebei op 15 maart dus!) jarig waren, hebben we ’s middags eerst nog even wat cadeautjes voor elkaar gekocht. Zomaar wat kleinigheidjes hoor =). We zijn daar voor naar een super groot en waanzinnig cool “mall” geweest: ‘Cairns Central‘. Awesome winkelcentrum.

cairnscentral

’s Avonds hebben wij gekookt voor iedereen en na het eten werden Kim & ik verrast met een heerlijke fles champagne, die we van Jenny & Chris kregen voor onze verjaardag. Hoe lief dat ze daar aan gedacht hebben !! En dus, hebben wij vervolgens om klokslag 12 uur, de kurk ontpopt en getoost op weer een jaartje ouder; Kim nu 21 en ik 22.

Dinsdag was het dus verjaaaaaaaaaaaaaaaardag !!! Whooopie! Lekker in het zonnige Australië je verjaardag vieren. Not to shabby for us! 😉 Eerst lekker uitgeslapen en daarna een heerlijk ontbijtje genuttigd met toast en eitjes. We hadden afgesproken om die middag lekker naar de stad te gaan en koffietje hier, winkeltje daar te doen. En dat hebben we ook gedaan ;-). Echter, eenmaal even in de stad voelde ik me opnieuw niet goed. De maag begon wéér op te spelen en blijkbaar was het korte paarden-middel-kuurtje toch niet helemaal afdoende geweest. Vervolgens gehoor aan mijn lichaam gegeven en niet lang daarna terug gegaan en lekker in bed gaan liggen (met de airco op snoeihoog, want het is hier in Cairns zó ontzettend warm en humit). Ik ben die dag verder nog wel enorm verblijd door veel belletjes/smsjes en mailtjes. Dus mensen, sowieso: hartelijk bedankt hiervoor. Een erg leuke verjaardag gehad :-D.

De woensdag heb ik nog maar wat op het gemakje gedaan. De maag was nog van slag en de pees in de pols neigde opnieuw naar ontstoken, en dus ben ik maar even lekker in ’t guesthouse van Jenny & Chris gebleven, terwijl Kim er op uit ging om te solliciteren. Wel heb ik natuurlijk alsnóg gereageerd op verschillende baantjes die ik uit de krant gevist heb, waar je je sollicitatie en cv gewoon zo naar toe kan mailen. Ideaal, je hoeft je huis niet meer uit anno 2005 ;-). Helaas ben ik vanwege mijn pijnlijke pols wel plots wat gelimiteerd wat betreft werk, want horeca, schoonmaken en/of fruitplukken valt al af. En laat dat nou nét de banen voor backpackers zijn. Ik ben gewoon gevreesd dat de peesontsteking volledig terug is, en in dit geval zal er een operatie moeten volgen (waar de arts mij in Nederland al voor gewaarschuwd had enkele maanden terug) en die operatie wil ik niet hier hebben, maar gewoon in Nederland. Enfin, om even terug te komen op het werk waar ik dan wél op gesolliciteerd heb hier: een aantal receptioniste-banen. Lijkt me geweldig, oprecht! 😀 We gaan het afwachten en we houden goede moed. Wel heb ik voor mezelf een conclusie getrokken: mocht ik tegen volgende week donderdag (de 24ste dus) nog geen werk hebben gevonden wat ik met mijn pols kan doen, dan ben ik weg uit Cairns. Ik wil niet wachten totdat m’n geld straks helemaal op is, en ik wil ook gewoon toch nog meer gezien hebben van Australië. Ik bedoel, als ik dan toch eerder naar huis moet vanwege mijn pols, dan wil ik op z’n minst de oostkust nog afgereisd hebben en als het nog even kan; daarna nog een glimp van Nieuw Zeeland zelfs !!!  Maar ja, folks, luister eens hier: het geld tikt weg, dus daar moet ik dan niet te lang meer mee wachten. Algehele conclusie::::: geen werk vinden, is snel de benen nemen uit Cairns…. Dit zou dan wel het afscheid tussen mij en Kim betekenen 😦 *slik*, want Kim wil hier nog blijven. Ai ai ai… dat wordt verdrietig. But we will cross that bridge when we get there.

cairns

De donderdag voelde ik mij gelukkig weer als herboren (wat mijn maag betreft dan toch) en Kim & ik zijn die dag de stad in gedoken. Kijken, kijken, en niet kopen. Maar wel een hoop gelachen ;-). We hebben veel gezien en die dag zijn we allebei ook wel een beetje verliefd op deze stad geworden: leuke sfeer, zeer aardige mensen en warm weer. Wat wil een mens nog meer?! Tevens hebben we bij het Travellers Contact Point een tour geboekt voor de dag daarna: naar Cairns Zoo, want daar zouden we koala-beertjes mogen vasthouden en kangaroos mogen aaien. Whooopppp!

dsc01184

De vrijdag zijn we dus naar de Cairns Zoo (de dierentuin) geweest. En ja hoor; koalaatjes vastgehouden! En kangaroos. En zelfs een mini krokodilletje! Hoe bijzonder <3. Koalaatjes zijn trouwens helemaal niet zo zacht als ze er uit zien. En ze hebben me daar nagels, die ze ook maar al te graag in je vel zetten. Dus ze zien er enorm koeshie-koeshie uit, maar ondertussen! 😉 😛

dsc01196

Aan het einde van de dag werden we weer opgepikt door de tour-bus en afgezet in de city of Cairns, waar wij vervolgens ongeveer 3 kwartier op de bus naar Freshwater hebben zitten wachten. Eenmaal terug in de bus naar Freshwater, hebben Kim & ik de hele weg terug angstvallig met elkaar zitten kletsen en lachen. Over werkelijk helemaal niks! En waarom we dat deden? Ik zal het jullie vertellen: er was namelijk een dronken man naast ons gaan zitten die óntzettend graag met ons wilde praten, maar dat wilden wij niet met hem. Dus onze oplossing was: gewoon door blijven lullen in het Nederlands tegen elkaar, zodat er geen stiltes vallen, zodat hij er niet tussen kan omen, zodat hij z’n zatte klep houdt. Het hielp! Maar het resulteerde ook in oprechte lachbuien en onzinnige gesprekken en ik weet zeker hè, dat de buschauffeur er ons op een gegeven moment gewoon uit wilde zetten. Dus niet die dronken vent, nee, gewoon: ONS! Hahaha!  😉

Zaterdag hebben we een rustig dagje. Samen met Jenny & Chris een ontbijtje buiten de deur gaan halen (wat hier heel veel voor komt in Australië) en ’s avonds hebben we de ‘Pirates of the Carribean’ gezien. Wat een geweldig film!!! En wat een lekker ding is die Johnny toch!! 😉

Zondag zijn we samen met de hele club naar ‘Port Douglas‘ geweest. Mijn god, wat een ontzettend mooie omgeving ook weer. Mooie foto’s gemaakt en lekker gedineerd in een tentje aan water. Wat een leven mensen… wat een leven !!!

portdouglas

Enfin, nu is het alweer vandaag (maandag dus). Tijd vliegt als je het gezellig hebt. Het reisverslag is natuurlijk wel weer enorm samengevat (kun je nagaan, haha), want anders zit ik hier nog wel een paar uur te typen. In ieder geval; met mijn pols gaat het niet goed. Ik heb ontzettend veel pijn en ik vermoed echt dat de peesontsteking gewoon terug is!

(Note, die ik er nu, anno 2016, bij zet: de peesontsteking bleek inderdáád terug te zijn en enkele weken na terugkomst uit Australië, ben ik aan die pols geopereerd in Nederland en heb tevens een tijdje in het gips gezeten daarna. Dat wist ik ten tijden van deze reisverslagen nog allemaal niet natuurlijk, en een pluspuntje is wel: het is gelukkig helemaal volledig genezen achteraf! Enfin, continue met het reisverslag! Terug naar 2005: ).

Mocht ik tegen de donderdag nog steeds geen passend werk gevonden hebben, dan vertrek ik uit Cairns en zal dan, terug in mijn eentje, de oostkust af gaan reizen, richting Sydney. Dus ondanks dat mijn pols de reispret nu een beetje bederft en enigszins verkort, ben ik voorlopig nog niet klaar met de avonturen hier in Australië. Oh no I’m not!!! =)  Dussuh… ik hou jullie op de hoogte !!!! Volgende week weer een nieuw reisverslag. Hell yeah !!!

Pas goed op jullie zelf. Dan doen wij dat ook. =)

Liefs,

Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)

Reisverslag 8; Adelaide, Alice Springs, Uluru, Kata Tjuta & Kings Canyon.

Met het nieuwe blogrooster ingevoerd, zal ik voorlopig op de woensdagen (een enkele woensdag uitgezonderd!) een reisverslag blijven publiceren, wat ik schreef tijdens mijn backpackreis door Australië in 2005. Ik stapte in mijn eentje op 21-jarige leeftijd op het vliegtuig (met een groep van Australian Backpackers) en heb 3 maanden lang gebackpackt en de tijd van mijn leven gehad. 😀

MeInAustralia

Neem in deze blog-reeks een kijkje in het leven van een backpacker. 

© Eveline – September 2016

////////////////////////////////

Alice Springs, 12 maart 2005, 10:01 am (ofwel 10 ’s ochtends)

Gegroet lieve mensen in Nederland,

Hoe gaat het allemaal met jullie? Het is inmiddels alweer bijna 2 weken geleden sinds mijn laatste reisverslag. Ja ja, tijd vliegt als het gezellig is ;-). Ik zal maar gelijk van wal steken…

Onze laatste paar dagen in Melbourne verliepen snel. Soepel kan ik het niet helemaal noemen ;-). De dag nadat ik het laatste reisverslag getypt had, hebben we met de Travellers Autobarn kunnen regelen dat we de auto terug aan hun konden verkopen voor 50% van wat wij er voor betaald hebben. In eerste instantie gingen wij hier helemáál niet mee akkoord, want we voelden ons echt enorm in de zeik genomen met die kapotte auto. Maar ja, al gauw bleek het ons duidelijk te worden: het was of 50% of helemaal niks. Kin kloppen ja, dat kon altijd nog. Shoot! Oké, dan maar ‘ja en amen’ zeggen en wegwezen daar. Maar mensen, dus even tussendoor; mochten jullie zelf ooit ook nog eens gaan reizen door Australië heen en je wilt een auto kopen, koop die dan NIET bij de Travellers Auto barn. Wij voelen ons echt belazerd door hun. Enfin, diezelfde dag (maandag 28 februari dus) hebben we een busreis naar Adelaide geboekt, voor vertrek 2 dagen later op woensdag. Tevens hebben we gelijk alle vluchten geboekt (van Adelaide naar Alice Springs en van Alice Springs naar Cairns). Gelukkig hebben we nog een rechtstreekse vlucht kunnen vinden uiteindelijk van Alice Springs naar Cairns, die zelfs nog goedkoper uit viel dan de 2 discount-vluchten die dan dus via Brisbane naar Cairns zouden gaan. Even een brainfartje tussen door ;-).

Anyway, de woensdag was het dan zover: afscheid nemen van Melbourne (wat voor ons echt al een beetje als ‘home’ begon te voelen 🙂 ). Een nieuw hoofdstuk kon beginnen: met het openbaar vervoer door Australië heen, in plaats van met ons hotel op wielen ;-). Jemig, we maken wat mee hier, in the land down under. ’s Morgens in alle vroegte is de trip begonnen en we hebben uiteindelijk 10 uur in de bus gezeten, met natuurlijk af en toe wc-&koffie stops. Tegen het begin van de avond kwamen we aan in Adelaide…. Adelaide: een rustige, doch bruisende stad met veel gezelligheid en sfeer. Vele malen rustiger dan Sydney en Melbourne, maar wel erg aangenaam.

adelaide2

Behalve ’s avonds… al gauw merkten we dat we ons er ’s avonds gewoon niet op ons gemak / niet veilig voelden, terwijl we dat in Sydney, noch in Melbourne zo ervaren hebben. Opmerkelijk! Anyways, ingecheckt in een YHA-hostel en echt waar…. beste hostel EVER. Tot nu toe dan toch. Ongelooflijk schoon, goed verzorgd, veel faciliteiten en ga zo maar door.

yha

Zondag zouden wij naar Alice Springs vliegen en wilde dus tot zondag 2 bedden boeken, maar…. dit ging aan ons neusje voorbij. Er was een méga festival dat weekend en dus zat het voor dat weekend hartstikke vol. Het werd dus een reservatie tot vrijdag en vanaf dan… ja, soort van dakloos dan maar ;-). Gelukkig was er ‘down the road’ een ander hostel wat nog wel plek had. Dit was het ‘Shakespeare’ hostel. Een iets minder leuk hostel, maar nog steeds gezellig. Wel sliepen we hier met 12 man op 1 grote kamer. Wowie! Dat hadden we nog niet eerder gehad. Zo maak je alles een keer mee, haha. In het YHA-hostel hadden we trouwens super leuke roommates, waaronder een meisje ook uit Nederland. Die was al even onderweg met haar backpack en zij kon ons voorzien van hele goede tips en adviezen. Altijd goed! Donderdag zijn we naar het strand geweest en hebben de zonnige dag afgesloten met een dikke vette grote pizza. Jam!

shakespearehoteladelaide

Toen we ons de vrijdag (4 maart) hadden ingecheckt in dat Shakespeare hostel en daarna nog wat hadden rondgedwaald in Adelaide (je dwaalt wat af daar in Australië 😉 ) kwamen we, tot onze grote verbazing, ons zelfde kamergenootje tegen als die we de laatste paar dagen in Melbourne ook hadden gehad. Hoe leuk !!! Een hoop gegil en gelach was natuurlijk het gevolg. Ook zij had ingecheckt in het Shakespeare hostel en ja wel: ZELFDE kamer. Gezellig met z’n 3tjes… en 9 anderen dan ;-). ’s Avonds zijn we met z’n 3en naar een bar geweest en hebben daar een wijntje gedronken, in een échte Australische pub. Erg gaaf!

De zaterdag (5 maart, vorige week zaterdag dus) hebben we heerlijk weer eens uitgeslapen en hebben daarna een ontbijtje bij de ‘Kwik & Fresh’ verorberd. ’s Middags zijn we naar de Art-gallery gegaan en wow, wat was dat interessant. Oprecht! En nog gratis ook! Tja, je bent een Nederlandse backpacker of je bent het niet hè, hahaha. Na een noodeltje te hebben binnen gewerkt en onze backpacks helemaal her-ingericht te hebben, zijn we vroeg ons mandje in gegaan, want de dag daarna was het vroeg op pad… op naar het vliegveld. Op… naar de outback !! =)

Na een vlucht van 2 uur kwamen we zondag aan in Alice Springs. Even serieus: datt is werkelijk een gehucht in the middle of the desert.

alicesprings

Althans, het lijkt een gehucht…. in mijn ogen niet grote dan mijn dorpje in Zeeuws Vlaanderen. Maar stiekem heeft Alice Springs toch nog zo’n 27.000 inwoners. MWAH, oké, iets groter dan Hoek. Vooruit dan, haha. Wel is het er droog en verlaten en er zijn Aboriginals everywhere. Als wij hier over straat lopen voelen wij ons niet echt heel veilig, want de Aboriginals die in de steden (zoals o.a. hier dus) rondlopen zijn over het algemeen zwerver of alcoholist. Of beiden! Niet allemaal natuurlijk, maar de meeste die hier rond dwalen (ook al aan het dwalen 😉 ), hebben het niet zo op toeristen. Understatement! Hier waren/zijn wij dan ook zeer op onze hoede.

alicecamp

Goed, tevens ingecheckt in een YHA-hostel en we kwamen tot de zeer succesvolle conclusie dat dit YHA-hostel een privé zwembad had! Goed! Héél goed!

De dag daarna (de maandag) hebben we het rustig aan gedaan. Lekker uitgeslapen, van het zonnetje genoten, bakje koffie hier, bakje koffie daar, ijsje zus, ijsje zo, en this could go on for a while. And yes, it did ;-). Tevens onze wat kleinere backpack ingepakt voor onze 3-daagse desert-safari-tour. De grote backpacks kunnen hier opgeslagen worden. Best prettig, om die een keer niet mee te zeulen. En geen zorgen: alle héle belangrijke spullen, gaan gewoon mee. Je weet maar nooit! Enfin, we hadden super veel zin in de outback-tour. De dag daarna was het zover.

De dinsdag werden wij om 05.50 uur (belachelijk vroeg dus) opgehaald door onze tourguide bij ons hostel. We bleken in totaal met een groep van 9 te zijn. Eerst hebben we genoten van de zonsopkomst over Alice Springs en dit was werkelijk adembenemend. Later die ochtend zijn we naar een kamelen-farm gegaan en ja ja: ik heb op een kameel gereden. Was echt gaaf!

camelfarm

Na de “Camel-farm” zijn we naar een Aboriginal Art-Gallery geweest en kwamen we wat meer te weten over de (bijna verloren-) cultuur. In de 4wheel-drive op weg naar de outback, vertelde onze tourguide dat hij vond dat er in Europa het “ABC” van toepassing was. ABC stond voor “Another Bloody Church”. In Australië echter, zo vertelde hij, gold ABR….: Another Bloody Rock ;-). Enfin, op een gegeven moment stopten we ergens midden in de outback (de woestijn met hier en daar toch nog wat struikjes) om hout te halen voor het kampvuur die avond. Ieder moest 2 grote houtstukken zoeken en die terug meenemen naar de 4wheel-drive. Kim, een Duits meisje Anja en ik liepen een stukje verder en kwamen een aantal prachtige stukken hout tegen. Toen we terug liepen met onze aanwinst, beseften we plots dat we niet terug liepen, maar blijkbaar juist verder weg. Weer terug. En verder. Nee, toch terug. Andere kant. Nee, die struik kennen we ook niet… shit, nee terug…. toch die kant op… SHOOT, WE ZIJN VERDWAALD! Hoe kan het ook anders (het kan bijna niet en toch is het ons gelukt!); wij zijn verdwaald geweest in de outback. Een redelijk onaangename ervaring, kan ik je zeggen !!! Even serieus, ga er nooit alleen op uit in de outback, want het kan heel goed zijn dat je de weg terug niet meer vindt. We waren dan ook niet echt ‘amused’ en gooiden onze houtstukken aan de kant en gingen hard roepen en fluiten. Na pas een kwartier (en dat is op zo’n moment afgrijselijk lang, er passeerde echt een aantal keer de revue: ‘dit overleven we niet’!) hoorden we ineens een claxon. Geen licht, maar juist geluid aan het eind van de tunnel. Door de claxon vonden we uiteindelijk de groep weer terug. Jezus! We kusten nog net de zanderige grond niet. Enfin, we had a good laugh about it afterwards.

Anyway, daarna gestopt bij Mount Connor en hier hebben wij ook zeker mooie kodak momenten gehad. Na Mount Connor was het tijd voor… Ayers Rock. Het boegbeeld van de Outback. Oftewel: Uluru. TE WOW!!!!! Echt, wow! Leuk hoor, om ‘m op zo’n plaatje zien, maar in het echt….*Stilte*… Te cool !!

img_0864

Je kunt er voor kiezen om ‘m tevens te beklimmen, ook al stellen de Aboriginals dat absoluut niet op prijs, maar hoe dan ook; de dag dat wij er waren was de klim gesloten vanwege de extreme hitte (gemiddeld was het 35 graden die dag). Je zou er in kunnen blijven dus! (Nee, hout zoeken in de Outback, da’s beter 😛 😉 ). Wel hebben we rond Ayers Rock gelopen, wat al een opgave op zich was. We hebben hem niet eens helemaal rond gelopen en waren alsnog 2,5 uur onderweg! 2,5 UUR !!!!! Voor driekwart rond. Go figure!

We hadden echt een fantastische groep en er hing een geweldige sfeer. Er is veel afgekletst onderling en uiteindelijk was het gezegde van de dag: ‘Mensen, als er iets is waar je mee zit, of wat dan ook: BUILD A BRIDGE, AND GET OVER IT!’. 😀

img_0880

 ’s Avonds een kampvuurtje gemaakt en onze tourguide (super relaxte kerel overigens) maakte een heerlijk avondmaaltje voor ons op het vuur. Het werd pasta met een heerlijk sausje. Én knoflook… hmmmm! Na het (late) eten nog wat gebabbeld een ons allemaal zitten verbazen over de kraakheldere sterrenhemel boven ons. Toen was het tijd voor bed. Of nou ja… bed…. Wij sliepen allen, in onze slaapzak (die in een waterdichte swag lag), onder de sterrenhemel. Gewoon lekker buiten. Geen spinnen, geen slangen, geen kamelen, geen dingo’s, alleen maar… stilte, knisperend kampvuur en de sterrenhemel boven je, zoals je ‘m nog nóóit gezien hebt. Eigenlijk geen woorden voor om te beschrijven hoe dat daadwerkelijk was.

Woensdag ook weer vroeg op en de zonsopkomst over Ayers Rock gezien. WWWAAAHHH! Het gaat nooit vervelen, echt niet. Die dag zijn we naar de Olga’s geweest, ofwel Kata Tjuta, en hebben daar een paar uur gehiked. Wow! Soms wat vermoeiend, maar oh zo interessant. Wel ben ik dóór mijn hoofdhaar op m’n knar verbrand gewoon. Terwijl ik het grootste gedeelte van de hike gewoon een hoedje op had. Ik denk een kwartiertje niet, alles bij elkaar. En BAM! Verbrand. NIET PRETTIG! Enfin, na gelunched te hebben zijn we doorgereden naar Kings Creek Station. En that my friends, is écht in de middle of nowhere. Die avond hetzelfde ritueel: kampvuur, gezelligheid, sfeer, en toch was dit ook weer een hele andere ervaring dan de avond er voor. Dit was namelijk écht in het midden van de outback…. een gebied waar kamelen, dingo’s, etc. daadwerkelijk ook ergens rond huppelen.

img_0923

En we sliepen nu niet in een waterdichte swag, maar gewoon, open en bloot. Tikkeltje gespannen waren we, maar oh boy, wat vonden we onszelf cool!!! 😀 Tevens was er een wc…. een daadwerkelijk toilet, maar dan in een open hokje. In the middle of the bush-bush. Onze tourguide noemde het: ‘A loo with a view!’.

loowithaview

Donderdag hebben we de Kings Canyon bezocht. Ook weer een hike gedaan. Ja ja mensen, we kweken wat spieren af hier. Prachtige foto’s gemaakt, alsmede liggend-heel-voorzichtig over het randje gekeken. CRAP, WAT EEN DIEPTE!kingscanyon

’s Middags zijn we door een Aboriginal community gereden. Toch wel zorgwekkend om te zien hoe die mensen leven. Het was een beetje een “culture shock”! Er werd ons verteld dat het een serieus probleem is en dat de regering het niet helemaal juist oppakt. Van wat wij er van konden zien, konden wij niets anders dan dit te beamen. Later in die middag zat de 3-daagse outback-tour er helaas al weer op. Afscheid genomen van alle lieve mensen (verbazingwekkend hoe snel je soms een band krijgt met mensen, zeker daar in de desert!), e-mailadressen uitgewisseld, nog wat foto’s gemaakt en hoppa: terug naar Alice Springs. Toen weer terug naar het YHA-hostel en geboekt tot vandaag.

Gister hebben wij gezond (als in: in de zon gelegen… of dat nou daadwerkelijk gezond is, is een tweede 😉), gezwommen en gehangen. Ja, dat is weer de andere kant van het backpacker zijn… There is hiking… and then there is op je luie reet in de zon hangen. Dus! En vandaag is het zaterdag 12 maart 2005… Over 3 dagen word ik 22 jaar !!! En Kim (ja ja, op dezelfde dag, we are só meant to be friends) word 21. We rock!!! Maar goed, vandaag 12 maart dus. De dag dat we het vliegtuig pakken naar Cairns, waar wij toch dringend aan het werk zullen moeten gaan. Toch zeker voor zo’n 10 weken. Als we willen blijven, that is. Het geld vliegt er namelijk uit, haha.

Nou lieverds, dit was de (geloof het of niet: zéér samengevatte) korte versie van de afgelopen 2 weken. Er valt toch nooit precies op papier te zetten hoe iets écht was, hoe dingen écht beleefd werden. Je kunt wel een poging wagen, zoals ik hier nu doe, en hopelijk krijgen jullie hiermee toch een beeld van ons leventje hier in Australië. I could live here. For real! (Maar denk niet dat ik de boyfriend zo ver krijg 😉 ). Ik zit momenteel in het centrum van Alice Springs, bij een Internet gelegenheid waar je je foto’s niet kan uploaden. HOEZO DAN NIET? Moet ik dat achteraf weer gaan doen. Fijn. Heel fijn. Haha, je kan je maar ergens druk om maken. Vanmiddag vliegen we naar Cairns, alwaar we worden opgehaald door die zakenrelatie van mij vanuit Londen: Jennifer, die in Cairns met haar gezin woont. We zijn  uitgenodigd om vanavond bij haar te BBQ-en. Super tof! Ze hebben tevens een daadwerkelijk ‘guesthouse’ aan hun huis, maar dat is net nu enkele dagen al bezet. Later de week zijn we echter heel erg welkom om intreden te maken in hun guesthouse. Geweldig !!!! Ze had trouwens (helaas!) voorlopig geen werk voor me en dus zullen Kim & ik meteen weer aan de sollicitaties moeten geloven na aankomst in Cairns. Ach, er is een tijd van plezier maken en een tijd van ‘going back to business’. En dat is precies wat we willen gaan doen. We hebben gehoord over een Nederlands verzorgings/bejaardentehuis in Cairns, die klaarblijkelijk altijd staan te springen om Nederlands personeel. Dat gaan we sowieso proberen dus. Jullie horen er van.

Pas goed op jullie zelf… dan doen wij dat ook! Tot volgende week weer :-D.

Dikke kus,

Eveline

////////////////////////////////

NB: De reisverslagen waren origineel geschreven zonder foto’s (die publiceerde ik toentertijd wel via een fotowebsite, maar stonden niet in mijn reisverslagen zelf). De foto’s heb ik er nu achteraf bijgevoegd! Een aantal zelfgemaakt uit eigen archief dus, en een aantal verkregen via Google.nl !)