Finisher!

Afgelopen zondag was de 32ste Singelloop in Breda. Een hardlooprace, waarbij je de 5 of de 10 km kunt hardlopen, óf de halve of hele marathon.

IMG_9137

Ik had mezelf opgegeven voor de 10 km. In principe niet zo heel bijzonder zou je denken, zeker niet aangezien ik al redelijk vaak de 10 km uit heb hardgelopen. Maar in dit geval was het tóch spannend, omdat dit de eerste hardloop-race was, na mijn extreem vervelende ervaring tijdens de Ladiesrun in Rotterdam (heb je geen idee wat er toen gebeurd is met me? Lees het –> hier <–).

Ready, set, go!

Met knikkende knietjes moest ik me, samen met de anderen van de 10 km, verzamelen om kwart over 12 bij de start. Ik was ingedeeld in het snelste vak. Normaal zou ik jumpen van joy: ingedeeld zijn in het snelste vak, hell yeah!!! Maar nu kreeg ik er stresspoep van. De laatste keer dat ik er als een malle van door ging tijdens een race, viel ik per slot van rekening flauw op 9,5 km. En heus, ik was me er van bewust dat het nu geen 30 graden was, dat ik er van geleerd had en dat ik het lichamelijk helemaal aan zou kunnen, maar geestelijk was ik bang.

But the only way around, is through.

Het startschot klonk en off we went. Off I went. (I’m the lady in pink en zie de zwaaiende handjes van mijn dochters nog nét op tijd. Het gaf mij een extra boost!)…

image1

Oké, en dan ga je dus 10 kilometer hard lopen. En echt, even serieus, de eerste 5 km heb ik gevloekt! Ongekend asociaal! Binnensmonds uiteraard. Ja, staat zo lullig anders: zo’n touretje naast je. Maar in mezelf vervloekte ik dat hele hardlopen. Het was natuurlijk louter een afleidingsmanoeuvre voor mezelf, zodat ik me maar niet met m’n werkelijke gevoel hoefde bezig te houden: namelijk de herinneringen van de vorige race. Toen ik er echter na 5 km daadwerkelijk weer plezier in begon te krijgen, besefte ik dat ik de flashbacks gewoon maar moest toelaten. And so I did.

Wandelend drinken

Ik had mezelf voorgenomen om bij iedere waterstop daadwerkelijk even te stoppen voor een bekertje drinken. Wat ik normaal echt nóóit doe, maar het leek me nu een gepast moment om er eens mee te beginnen. En omdat ik op een gegeven moment redelijk wat herinneringen te verwerken had, was het een (letterlijke) verademing om bij de waterstops even te drinken. Om helemaal stil te staan ging me toch iets te ver 😉 , dus wandelend dronk ik mijn bekertje leeg. En daarna ging ik weer. En dat werkte! De nare herinneringen hebben tijdens de loop állemaal de revue gepasseerd en ik heb ze allemaal gevoeld en doorstaan. En toen weer verder. Gaan! Vooruit kijken!

Zonder Evy

Normaal heb ik altijd (minimaal in 1 oor) mijn trainings-appje “Hardlopen met Evy” aan. Dit zodat ik kan bijhouden hoe hard ik gemiddeld loop en hoeveel ik er al heb op zitten. Op aanraden van mijn vader, heb ik het eens helemaal achterwege gelaten. Geen coach in mijn oor. Geen gemiddelde snelheid. Geen gedane kilometer-stand. Puur en alleen: me, myself and I. Luisteren naar je lichaam puur san. In het begin zag ik dit helemaal niet zitten, maar dacht: ach, we doen het gewoon. Luisteren naar je eigen lichaam, misschien is’t wel wat 😉 . En dan zien we wel wat de uitslag gaat zijn.

Op een gegeven moment liep ik voor mijn gevoel ZO afgrijselijk langzaam hard, en er dan bij opgeteld dat ik zeker bij 3 waterstops even gedronken en gewandeld heb, dat ik dacht bijna zeker te weten dat ik het onder het uur niet gehaald zou hebben. Maar het kon me niet schelen, ik voelde me goed, de race was goed, de omgeving was geweldig, de mensen waren aardig en de nare herinneringen waren gepasseerd. Het was oké zo.

Finisher

Met een grote aanloop (een aanloop van zo’n 10 km 😛) sprong ik (letterlijk!) over de finish. I made it !!!!!!!!!!!!!!! De tranen kwamen in mijn ogen. Ik had het toch maar even mooi geflikt.

IMG_9128

Toen ik mijn medaille ging ophalen (met ingegraveerd mijn tijd), viel mijn mond open. Ik had de race, ondanks het “langzame” hardlopen, zónder Evy en met minimaal 3 waterstops tussendoor, alsnog uitgelopen op 55 minuten en 32 seconden.

Daar is helemaal niks mis mee :-D.

En op de helft (dus op de 5 km) zat ik op 26:32 (toen had ik zelfs al 1 waterstop gehad). Mijn gemiddelde snelheid over de hele race gezien was 10,8 km p/u. Kortom: I’m happy and I’m back !!! =)

IMG_9235

I’m a finisher again!!! Op naar de volgende race :-D. 

IMG_9126

© Eveline – Oktober 2017

 

Advertenties

Hoe een run een crash werd…

Na de Ladiesrun in/van Goes (april dit jaar) die zó gaaf was geweest en waar in ik een persoonlijk record op de 10 km liep van 51 minuten en 50 seconden, was het mij zo bevallen dat ik mij daarna direct op had gegeven voor de Ladiesrun Rotterdam. Ook bij die run kon je kiezen voor de 5, de 7,5 of de 10 km. Ik twijfelde geen moment: eens de 10 km gelopen, altijd de 10 lopen (of meer natuurlijk, maar in ieder geval niet minder 😉 ).

Training

Ik vervolgde na de run in april mijn normale trainingen: minimaal 2 keer per week. Eens per week een “kort” rondje van 5 of 6 km en eens per week een langere rit (van 8, 9, 10 of 11 km). Ik deed zoals altijd en trainde zo nu en dan ook met extreem warm weer. Just incase het met de Ladiesrun heel warm zou zijn…. want dat zou natuurlijk zomaar eens kunnen zijn. Ik merkte al snel dat ik met heel warm weer wat moeite had tijdens het hardlopen. Dus, ik paste tijdens de trainingen netjes mijn snelheid aan. Ik liep dan niet mijn normale 11,8 à 12 km per uur, maar deed een tandje terug naar rond de 11 km p/u. Nam water mee (wat ik normaal ook niet deed) en zorgde iets extra voor mezelf. Ik merkte dat dat vruchten afwierp: op die manier liep ik de 10 zonder problemen uit. Weliswaar niet met een persoonlijk record (een pr), ik maar leefde nog na 52 à 53 minuten (wat, als je er over nadenkt, nog een mega goede tijd is).

D-day

Precies een week geleden (zondag 11 juni  2017) was het dan zover: de Ladiesrun Rotterdam. Ik had een gezonde dosis spanning toen ik die ochtend op stond, en had er énorm veel zin in. Ik zou dat varkentje wel eens even gaan wassen. Samen met mijn vader en twee dochters vertrok ik (héél erg op tijd, ironisch genoeg wil ik met zulke dingen altijd makkie an doen… yoooooo…!) naar de Ahoy, Rotterdam, waar het evenement in en rondom plaats vond.

1.JPG

Klaar voor de start

En dat was ik: er klaar voor. Ik had een paar flesjes AA-drank van te voren leeg gedronken, m’n flipbelt-flesje was goed gevuld en ik was voornemens bij iedere water-post een bekertje water leeg te drinken. Had tevens een rietje mee… want ja: ik ga er natuurlijk niet voor stoppen, gaat allemaal van je tijd af! (Domme muts!)

18954776_1511244765562843_4781699518532092746_o

De 10 km startte pas om kwart over 2. Op het warmst van de dag. Volgens mij was het inmiddels tegen de 30 graden. Er leek bij de start een windje te staan, wat voor mij ervaren werd als: mooi, kunnen we gewoon lekker los. Ja!!!! Het startschot kwam en als een gek vloog ik er van door, dit zag ik later op het filmpje wat mijn vader gemaakt had. Ik keek er vanmorgen naar en schoot toch even vol. Stomme doos om er zo van door te racen. Samen met een aantal andere dames overigens, die een nog véél hoger tempo aan hielden dan ik (maar dan praat ik dus over hardloopsters die al járen hardlopen!). Mijn insteek was ter plekke: ach, ik loop gewoon een stukje met ze mee en ga inhouden wanneer het niet meer leuk is. Na 5 minuten hoorde ik Evy in mijn oor zeggen dat ik nu 13,5 km per uur liep. Oei, da’s wel héél erg hard, en het is warm en als ik de eindstreep wil halen kan ik beter zo rond de 11 lopen (wat nóg hard is). Maar m’n drive nam het over. Ik liep niet alleen mee voor de gezelligheid, voor het zéér goede doel en in gedachte voor mijn vriendin die vorig jaar aan kanker is overleden… nee, ik liep óók mee om een mega PR neer te zetten. En zo gaan we het doen. Dacht ik.

Rond de 8 km merkte ik dat mijn benen soep begonnen te worden. Inmiddels was mijn snelheid aanzienlijk minder geworden, maar ik hoorde Evy toch nog altijd wel zo’n 11,5 km p/u galmen. Er kwam een mede hardloopster naast me lopen en ze zei:

“Dit gaan we doen hè, binnen de 50! Goed man!”,

en ze ging net voor me lopen.

Toen ik zo tegen de 9 km kwam hoorde ik een aanmoediger langs de kant zeggen:

“Zooooo, díe heeft het zwaar!”.

Mijn gedachte was oprecht: Wie dan? Meisje voor me?

Nee. Ik dus.

Verder dacht ik alleen maar: gaan met die banaan, je bent er bijna. Niet zeiken, lopen !!

Mijn eerste bewustwording daarna was dat ik door een aantal sterke mannen en vrouwen op een brancard gelegd werd. Er heerste lichte paniek en ik hoorde iemand zeggen:

“40 graden!!! Coolpacks hier alsjeblieft!!!”.

Ze stopte mijn oksels en mijn liezen vol met ijspacks. Ik hoorde mezelf er ineens uit piepen:

“Ik ben ongesteld!”.

Achteraf besefte ik dat ik dat waarschijnlijk deed onder het mom van: mochten ze bloed zien, hoeven ze niet te gaan freaken, dat zijn gewoon de perikelen van een vrouw die wel eens kunnen komen opzetten ;-). Eén van de aardige brancard-medewerksters gaf als antwoord:

“Maar meid, heb je dat er ook nog eens bij! Maar geeft niks!”.

Ik zag links van me allemaal lopers gaan en ik hoorde en zag van alles, maar kon niet meer anticiperen. Eenmaal op de eerste hulp (van de Ladiesrun zelf dus) werd er een infuus aangebracht met vocht en kreeg ik zuurstof toegediend. Ik had in de berm ook een prik gehad en realiseerde me achteraf dat dat zeer vermoedelijk adrenaline of iets is geweest omdat ik steeds weg viel. Ik lag met mijn ogen wijd open naar het plafond te staren en hoorde en zag alles, alleen ik kon niks zeggen. Ik kon niks duidelijk maken. WTF was going on????

Ik bleek een enorme zonnesteek (of iets vergelijkbaars met een zonnesteek) te hebben opgelopen. Mijn temperatuur is opgelopen tot zeker 40 graden en ik ben heel, heel erg ziek geweest. Alle fases gehad: van paniek, overgeven, wegvallen, ik heb het allemaal meegemaakt. De verpleegster vertelde mij dat ik niet flauwgevallen ben op de weg zelf, maar dat mensen (ze dacht zelf van het rode kruis) mij opvingen omdat ze zagen dat ik aan het zwalken was geslagen en me naar de kant hebben getrokken en dat het vanaf toen mis was gegaan.

Overigens: de eerste hulp daar lag vol. Meerdere bezweken.

Achteraf

Die dag kon ik me niks meer herinneren van het incident, maar in de dagen daarna kreeg ik steeds meer flashbacks. En rond de woensdag besefte ik ineens dat het niet toeschouwers of rode kruis-mensen waren die mij hadden laten stoppen en mij probeerden te helpen…. maar hardloopsters zelf !!! Ik herinnerde mij namelijk ineens dat ik toen ter plaatse nog dacht: maar meisjes toch, jullie tijd gaat zo naar de maan, loop toch verder, ik red me wel. (Hoewel ik er natuurlijk andersom ook voor hun zou zijn geweest!). Ik ben ze heel erg dankbaar, want ik redde het niet. Vermoedelijk hebben toen wel toeschouwers en mensen van het rode kruis het van ze overgenomen, want ik ging ijlen en vervolgens out, en ben toen op een brancard gehesen.  Hoe lang dat allemaal geduurd heeft? Ik heb geen idee. Werkelijk, niet.

Nooit meer!

Dit doen we dus nooit meer. En niet dat we niet meer gaan hardlopen, maar niet meer op deze manier. Met zulke temperaturen moet je geen PR willen lopen. Toch niet als je maar een pieletje van iets meer dan 50 kilo bent. En denk toch dat ik alsnog niet voldoende gedronken heb. Heb wel bij iedere waterpost een bekertje aangepakt, maar besefte achteraf dat ik soms maar een paar slokjes dronk en de rest dan wegmikte. Want ja, “liep zo onhandig” en ik wilde voort maken. En dan lig je ineens neer. Ik begon als queen of the world en eindigde als een heel nederig klein hoopje zilch.

Reality check: check! 

Medaille

Eén van de zusters kwam alsnog met een medaille voor me aan. Want ik was per slot van rekening zó ver gekomen en als ik ‘m daadwerkelijk uitgelopen had, zou dat binnen de 50 minuten geweest. Te banaal voor woorden! Voor wat het waard is: dat zóu een persoonlijke record geweest zijn 😉 (aard van het beestje). In de auto terug naar huis was ik nog steeds helemaal het padje kwijt, maar kreeg een foto met de medaille nog nét voor elkaar. Gek mens ben ik toch ook, hè.

18952591_1511398325547487_4418698424978970307_n

Vóór deze Ladiesrun had ik tegen menig mens gezegd: ik ga een goede tijd neerzetten, al moet ik in coma over de streep.

Nou, da’s bijna gelukt! 😦

Dankwoord

Ik wil een aantal mensen heel erg bedanken. Allereerst de hardloopsters die mij van de weg afplukten omdat ze zagen dat het niet meer ging. De toeschouwers die het daarna van ze overnamen. De man die ik tijdens het ijlen bijna als mijn vader aan zag. De mensen van het rode kruis die mij zo snel als mogelijk gekoeld hebben (tenminste: ik denk dat zij dat waren toen, nog langs de kant van de route). En het verplegend personeel van “Like 2 run” die er voor gezorgd hebben dat de schade beperkt tot zelfs helemaal weg bleef. En natuurlijk mijn vader en 2 dochters, die het met lede ogen moesten aanzien.

Jeetje, DANK JULLIE ALLEMAAL wel !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Omdat ik nog altijd een beetje buikpijn krijg als ik aan deze Ladiesrun maar óók aan hardlopen denk, wil ik binnenkort de 10 km weer eens gaan lopen, maar dan gewoon makkie an. Ik moet de nare ervaring loskoppelen van het hardlopen, want het is niet fair om het daarmee in verband te blijven brengen. Ik ben neer gegaan omdat ik niet goed voor mezelf zorgde… niet omdat het hardlopen dat veroorzaakte.

Ze adviseerden me een week niet te trainen en daar heb ik (geloof het of niet) 2 weken van gemaakt. Tegen volgende week starten we weer eens…. op naar een volgende mooie run =).

18193914_1470123783008275_3428083184316026631_n

© Eveline – Juni 2017

Belofte maakt schuld

Al een jaar of twee “zeurt” onze oudste dochter (9 jaar) er om: om buitenom haar balletles, ook nog op iets anders te mogen, van sport, of muziek, of íets. Ik vond dat in eerste instantie niet zo nodig en al helemaal niet toen ze 7 of 8 was. Er wordt van die kinderen vanaf zo’n jonge leeftijd al zoveel gevraagd, en hallo zeg: mogen ze ook nog eens kind zijn?! Wij hebben binnen ons gezin de regel dat ze éérst moeten beginnen met zwemles en als ze dan hun A & B diploma hebben mogen ze zelf iets kiezen. De oudste dochter koos toen voor ballet en zit daar nu inmiddels alweer voor het 3e jaar achtereen op. En dat is hartstikke leuk 🙃. 

Anyways, dus… zo beantwoord ik haar gevraag hierover al een jaar of twee jaar met; 

“Als je 9 bent, mag je op een tweede iets!”. 

Ja. 

En toen werd ze dus 9 afgelopen september. Crap !!! Nou ja, niet crap dat ze 9 werd, maar crap van; wat is die 2 jaar “zoet houden” snel gegaan 😅😆😉. Maar goed, omdat ze naar groep 5 ging en ze in groep 4 soms hier en daar best wel eens moest struggelen met een extra RT-les hier en een bijles daar, sprak ik met haar af dat we eerst zouden kijken hoe het in groep 5 zou gaan, voordat we er een 2e buitenschoolse activiteit bij namen. Ik bedoel; school gaat dan gewoon voor! Klaar. 

“Komt goed mam, komt goed!”, was haar reactie.

That’s my girl!! 😃🙌

En dat kwam het dus ook. Onlangs kwam ze me daar met een rapport thuis van heb ik jou daar!!! 👌Koekoek! Klasse kind. Ze herinnerde mij er vervolgens nog eens vriendelijk aan: 

“Nu mag ik op een 2e ding hè, buitenom ballet!”. 

Ja ja. Belofte maakt schuld. Op de vraag waar ze dan op wilde, kwam ze met zo ongeveer 18 ideeën. Oooooh, niks aan ’t handje, this might take a while. Tot aan vorige week. Toen was er een tennis-clinic waar ze dolgraag aan mee wilde doen. En… ze vond dat dus énorm leuk. 


De betreffende tennisclub bood vervolgens nog een gratis les aan en je kon daarna instromen voor de laatste 10 lessen van het huidige seizoen, incl. een clubpasje voor geheel 2017, voor een héél erg leuk prijsje. Hoe gaaf! 

Vandaag had ze haar eerste echte tennisles en dat met haar eigen roze racket. Trots dat ze was! 


Haar broertje (2) en zusje (5) waren ook van de partij. Weliswaar niet op de tennisbaan zelf, maar er zéker wel rond, op en af. Ze renden en vlogen. Vooral dat laatste. Ergens halverwege de ronde rond de baan, gilde Lisa naar me; 

“MAAAHAAAAAAAM! MAX EN IK DOEN EVEN EEN RONDJE HOOR!!!!”. 

Mijn god, die halve tennisles werd verstoord door dat gegil. Dus ik gebaarde heftig om zachtjes te doen. Ik zag onze zoon Max vervolgens naar me toe paraderen, hij ging pontificaal voor me staan en fluisterde zo hard als hij kon; 

“Mamski, wij doen even een rondje! Rond de baan, weet je wel! Goed? Ja?”. 

Ik kwam niet meer bij. Wat een spuitelf! 😂 


Enfin, toen de les er op zat en Carmen naar ons toe kwam zei ze; 

“Oh, wat is dit gaaf zeg!”. 🤗

Dat kun je wel zeggen meid. Dat kun je wel zeggen! Voortaan dus niet alleen een ballerina, maar nu ook een tennisster =). 


© Eveline – April 2017 

Ladiesrun Goes 2017

IMG_0989

Gister was het zover… Gister was de Ladiesrun van Goes. Een run die daar inmiddels alweer voor de 5e keer georganiseerd werd en waar de opbrengst van naar Roparun gaat (meer informatie daarover, klik hier). En ik deed mee! WAANZINNIG om hier deel van te mogen uit maken !! Half januari gaf ik me hier voor op en wel voor de 10 km. Normale mensen geven zich op voor de 5 km of de 7,5 als ze nog nooit hebben hard gelopen, maar nee hoor; ik zet gelijk weer in op de 10. Echt een idioot trekje van me, can’t help it! Enfin, aangezien ik nog nóóit 1 enkele stap had hard gelopen toen ik me voor deze ladiesrun aanmeldde, ben ik zo’n 11 à 12 weken geleden maar eens begonnen met hardlopen. Leek me wel wijs.

Training

En gek genoeg…. vond ik dat nog leuk ook :-D. In het begin trainde ik zo’n 3 keer per week, maar al snel werd dit 2 keer, want 3 x per week paste toch echt nét niet in het schema :-P. Maar met twee keer per week kon ik ook al zoden aan de dijk zetten en dit voelde ik ook aan mezelf. Iedere week was er net wat meer adem over voor een stapje extra. Ik had de “Hardlopen met Evy“-app gedownload en daar heb ik wat traininkjes via gevolgd. Omdat ik natuurlijk wel enigszins kort de tijd had om mezelf voor te bereiden op de 10 km (joh, vliet heen!) heb ik hier en daar wat traininkjes samengepakt en/of overgeslagen. De 5 km liep ik bijvoorbeeld na een week al. Gelukkig ging dit zonder blessures (ik raad het normale mensen dan ook wel echt áf om dit binnen een week al te doen als je net begint met hardlopen…. maar ja, ik ben gewoon een imbeciel). Vorige week zondag liep ik voor het eerst de volle 10 km uit en dit, toen die dag, op 56 minuten en enkele seconden. Ik was eigenlijk best tevree. Op naar de ladiesrun !!

De run

En die dag kwam dus gisteren: zondag 2 april 2017. Whoopie!!! Met gezonde spanning reed ik in alle vroegte van Terneuzen naar Goes. Eindelijk… moment of truth !!! Toen ik mijn startnummer en shirt ging ophalen, was er bijna nog niemand. En dat vond ik helemaal niet erg. Ik hou er altijd wel van om eerst even rond te kijken en te acclimatiseren. Ik ben vaak genoeg met afspraken fashionably late, maar niet als het om dit soort dingen gaat. Dan ben ik vaak als eerste; lekker makkie an, bakje koffie hier, aanmelden daar. Zalig!!! De kleedkamers waren zelfs nog op slot, haha. Kortom: ik had tijd zat. Gaande de tijd verstreek werd het steeds drukker en inmiddels had ik mezelf al in roze hardloop-tenue gehesen.

Note: in ieders startnummer zat tevens een soort chip die dan je tijd kon bijhouden; vanaf start-streep tot aan finish. Super leuk!!

Verrassende start

De little ladies (de kleine dametjes onder de 12 jaar) waren eerst aan de beurt, gevolgd door onze warming up.

IMG_0996.JPG

Daarna begon om half 1 de club die zich voor de 5 km inzette en om kwart voor 1 mochten de dames van de 7,5 en de 10 km aan de start komen staan. Jippie, daar hoorde ik bij!!! Het was een drukte van jewelste. Mijn twee dochters waren er ook, aan de zijlijn, samen met mijn collegaatje Melanie. Zij kan ontzettend goed foto’s maken, en zij wilde hier en daar wel wat kiekjes schieten en de meiden mochten met haar mee. Hoe leuk =).

IMG_0999

Enkele minuten vóór het startschot, was er echter nog een aangename verrassing…. ineens stond mijn vader naast me !!! AAAAHH! Wat gaaf!!! Die kwam op de motor even langs. Hier mijn gezicht toen ik ‘m ineens zag… (en hierna volgde een harde gil 😉 ).

IMG_1033

Maar veel tijd om te kletsen was er niet want KNAL…. plots het startschot. Sta je daar met al die dames… Oeh we mogen, we mogen!!!

En we mochten…

IMG_1001

Pittig

Even serieus, na de eerste paar stappen ná de start, flitste er oprecht door mijn hoofd: waar ben ik aan begonnen en waarom vind ik dit in godsnaam leuk??? 😉 Ondanks dat het hardlopen mij de afgelopen 11 weken redelijk goed af ging, wil niet zeggen dat het niet een pittige race werd/was.

Thuis in de omgeving haalde ik met trainingen een gemiddelde van 10,5 km per uur, maximaal 10,7 en als ik dan zo’n 7 à 8 km liep, dan was dat een lekkere rit. Ik liep een enkele keer ook wel eens 11,5 km p/u, maar dat hield ik dan echt maar een aantal km vol en was dan redelijk aangedaan, haha, daar draai ik niet om heen. Dus ik wist: als ik maar niet te snel begin, want dan hou ik het niet vol en dan heb ik er een hele run last van. Zo rond de 10 à 10,3 km p/u beginnen, en dan gaande de race langzaam iets harder, tot zo’n 10,7 km p/u. Dat zou ik dan makkelijk kunnen uitlopen, wist ik. Maar… het liep anders. Het liep letterlijk anders! Ik had de Evy-app open geknald vanaf de start en hoorde haar zo nu en dan door mijn muziek heen, mijn gemiddelde snelheid verkondigen. Na 5 minuten hoorde ik galmen: uw gemiddelde snelheid is 11,7 km p/u. Oh CRAP, dacht ik nog; ik ga véééél te snel. Moet echt langzamer. Dus, ik voor m’n gevoel iets langzamer rennen. Na 5 minuten hoorde ik Evy weer… uw gemiddelde snelheid is…. 11,8 km p/u. Hahaha… say what??!! Toen ik na een kwartier nog altijd alsnog 11,7 km p/u als gemiddelde in mijn oor hoorde dacht ik; oké f*ck it… dan loop ik gewoon 11,7 kilometer per uur!!! Ik ren gewoon verder en ga door tot het gaatje. Na een minuut of 20 waren de meeste al afgehaakt op dat tempo en liep ik grotendeels alleen, met nog een dame of 15 à 20 voor me, waarvan sommige een héél stuk voor me. Hoe hard die in godsnaam gingen durf ik niet te zeggen, maar loeihard in ieder geval ;-).

Zoef-zoef

Tussen de 7 en 8 km kreeg ik het wel even zwaar. Maar stoppen om een stukje te gaan wandelen was géén optie. Ik heb 1 (belachelijke) stelregel voor mezelf gecreëerd tijdens de hardloop-trainingen (don’t try this at home!) en dat is: níet stoppen om te gaan wandelen. Als je moet stoppen om te gaan wandelen, dan heb je de lat te hoog gelegd. Maar goed, ik had de 10 al een keer uitgelopen, dus ik wist: ik kan dit !! Dus de enige optie was: hooguit gas minderen om de hartslag weer wat rustiger te krijgen, maar je stopt níet met hardlopen !!! Oké, tenzij je een hartaanval krijgt… vooruit, dan mag je stoppen (om verder te wandelen 😉 ), maar anders: dóórgaan. Rond de 8 km heb ik dus werkelijk wat ingehouden en warempel was tijdens mijn eerstvolgende snelheidsmeting mijn snelheid wat gezakt. Wel naar 11,5 :-P. De laatste km van de run ging ik weer gewoon zoals daar voor. Gaan met die banaan. En ik voelde me ook gewoon goed, dus dan kun je dat doen.

Terwijl ik de finish lijn naderde en op een groot scherm “51 minuut zoveel” in beeld zag dacht ik: NEEEEEJ, dat meen je niet !! Ik jumpte (letterlijk jumpend) met een luid klinkend “whoohoooo!” de finish lijn over. Mijn vader wilde het filmen, maar hij was nét te laat. Ik “flitste” te snel voorbij, aldus zijn eigen woorden. Hij kon nog net mijn rug filmen terwijl ik de roze loper uit liep en even later (buiten beeld) mijn medaille rond mijn nek kreeg.

Hoe lang ik nu werkelijk over die 10 km gelopen heb? Nou: 51 minuten en 50 seconden, met een gemiddelde snelheid van 11,7 km per uur dus. Voor mij persoonlijk absoluut een record.

Volgend jaar

Oh ja!!!!!!!!! Volgend jaar weer. En sterker nog: ik ga kijken om me dit jaar ook nog voor een andere run op te geven :-D. Ik heb de smaak te pakken!!! En die medaille? Die pronkt hier voorlopig nog wel even…. =)

IMG_0966

© Eveline – April 2017

We lopen ‘m… hard!

Jaja.. gister heb ik mezelf opgegeven voor de Ladiesrun in Goes, voor de afstand van 10 km. Ja…. je leest het goed; ik als in; niet joggende ik…. ik als in de persoon die altijd zegt: “I never run with scissors. Those last two words were unnecessary”. Die ik. En niet voor de 5, niet voor de 7,5, nee, jongens: gelijk voor de 10. 

Tien, trien. 

Gelukkig samen met mijn lieve vriendinnetje Debbie. Samen, zorgt voor meer stimulans dan alleen. (Hoewel we de meeste trainingen afzonderlijk van elkaar zullen doen wegens de woonafstand van elkaar, maar dat terzijde 🙈). 

Dus, en, maar… aangezien dat spektakel al over een week of 12 is en ik al kan hijgen bij de trap twee keer op en af, leek het me een uitermate verstandig plan om as from today te starten met trainen. And so I did. 

Trainingsprogramma in de oortjes ingeplugd, hardloopschoentjes ingewerkt én als toetje vanavond een balletles meegepikt. 

Als dit morgen geen spierpijn veroorzaakt heeft, then I don’t know what will… 😉 

To be continued… 🤘. 


© Eveline – Januari 2017 

Calimero karate flater

Ballet. Oh, wat een passie! ❤ Van mijn 5e t/m mijn 18e levensjaar heb ik het met ontzettend veel plezier gedaan, op de balletschool van Lilianne Butler hier in de stad. Begonnen met kleuter ballet. Toen algemeen ballet. Klassiek ballet. Modern en de laatste paar jaar was het Jazz. Jazz ballet neigt naar streetdance, maar dan op z’n “ballets”, zullen we maar zeggen.

En heus niet, dat ik toentertijd de beste van de klas was. Echt niet! Maar ik was zeker niet slecht !!  Dansen paste mij als een makkelijk zittende onesie. Choreografie matchte met de chemie-linkjes in mijn hoofd en bewegingen ad-lippen was geen enkel probleem. Ik stopte ten slotte op mijn hoogte punt: op 18-jarige leeftijd, toen ik op kamers ging en ging studeren.

Eerder dit jaar hakte ik een knoop door. De knoop om te stoppen bij de sportschool en de ballet-lessen, na vijftien jaar complete silencio, op mijn 33ste weer terug op te pakken. 😀 Jippie !!! SPANNEND! Wat had (heb) ik er zin in. Ik zou dat gewoon wel weer even doen.

Ja.

Even.

Voor de zomer-stop had ik al één les modern mee gedaan (waar ik 3 dagen spierpijn van had, maar dat daargelaten). Vervolgens was de balletschool 2 maanden dicht vanwege de vakantie en deze week begonnen de lessen weer. Afgelopen woensdag had ik mijn eerste les jazz-ballet weer. Na 15 jaar! Eindelijk… wederom in de balletschool op de dansvloer. Doen we ff joh!!!

Nou! Dat deden we dus helemáál niet ff.

Echt, werkelijk. Alsof het gedeelte in mijn hersenen wat speciaal gereserveerd is voor ballet-impulsen, gewoon letterlijk onder het stof zat. Vastgekoekt. Schimmel. Stank. De stekker was er uit getrokken, batterijen waren leeg.

Alsof je fietst met een lekke band…. kijk, het gáát wel, maar het slaat nergens op!

Zo voelde ik me een beetje, die eerste les.

Ik voelde mij een beetje Calimero, die zich ogenschijnlijk had opgegeven voor een slappe zak-karate les, maar onverhoopt per abuis bij een hoog niveau ballet geëindigd was.

Oh god, ja, ja, wacht ja; plië, rullevé, huppeltje links, pirouette, draai extra, heupjes vooruit….. en waarvan dus bij mij het meeste nét een fractie later dan daadwerkelijk de bedoeling. Choreografie onthouden bleek ineens weer geoefend te moeten worden. Vijftien jaar lang had het klassikaal dansen stilgelegen en nu was er plots sprake van een soort van slechte WiFi verbinding in mijn hersenkamer.

Het moge duidelijk zijn dat hier een paar lessen over heen zullen moeten gaan voordat de juist frequenties wat betreft ballet-golven het weer doen in mijn hoofd.

Maar één ding zit snor, en dat is het plezier er in hebben :-D.

En de rest? De rest komt wel weer. Moet gewoon! Ik zet door! 😀

En laten we het tot die tijd maar op een calimero karate-flater houden ;-).
calimero

 

© Eveline – September 2016

Sport-springtouwen

Onze kinderen mogen op de sport gaan die ze maar willen, op één voorwaarde en dat is dat ze van ons allereerst moeten beginnen met zwemmen. Er gebeurt niets op ander activiteiten-vlak, voordat minimaal het A & B-zwemdiploma binnen “gehengeld” is. Is dat het geval…dan mogen ze zelf een sport of club kiezen.

Onze oudste dochter is nu 8 en koos na haar B zwemdiploma voor ballet, waar ze nu alweer voor het tweede jaar op zit. Erg leuk 😀 . De jongste dochter wordt dit jaar vijf en start dus met zwemles in september. De dreumes-boy is pas één. De enige sport die hij momenteel beoefent is z’n luier zo vol mogelijk schijten. Ook een kunst! Maar meestal lukt het 😉 .

Anyways, ondanks dat de jongste dochter vanaf september de komende 1,5 jaar onder de pannen zal zijn met zwemmen en pas dáárna zelf een sport of clubactiviteit mag kiezen, is ze er wel al helemaal uit wat dat dan wordt, tegen die tijd. Ze rent namelijk al een jaar. En ja…. als in: echt!!! Als we gaan wandelen zet zij het bijna altijd op een sprint. Als we naar de eendjes gaan, vliegt zij meermaals de vijver daar rond. Ze houdt het langer vol dan de rest van het gezin en nog op een pittig tempo ook. En dat met 4 jaar! Kortom; ze wil op “rennen”. Het woord atletiek is nog te moeilijk om uit te spreken, dus ze houdt het op rennen.

Gister kwam ze stilletjes naar me toe en keek nogal bedenkelijk. Toen ik vroeg wat er was, reageerde ze met:

 

“Ja mam, ik wil op rennen! Nou, dat…. of springtouwen! Mag dat ook?”. 😉

Springtouwen

© Eveline – Februari 2016