Finisher!

Afgelopen zondag was de 32ste Singelloop in Breda. Een hardlooprace, waarbij je de 5 of de 10 km kunt hardlopen, óf de halve of hele marathon.

IMG_9137

Ik had mezelf opgegeven voor de 10 km. In principe niet zo heel bijzonder zou je denken, zeker niet aangezien ik al redelijk vaak de 10 km uit heb hardgelopen. Maar in dit geval was het tóch spannend, omdat dit de eerste hardloop-race was, na mijn extreem vervelende ervaring tijdens de Ladiesrun in Rotterdam (heb je geen idee wat er toen gebeurd is met me? Lees het –> hier <–).

Ready, set, go!

Met knikkende knietjes moest ik me, samen met de anderen van de 10 km, verzamelen om kwart over 12 bij de start. Ik was ingedeeld in het snelste vak. Normaal zou ik jumpen van joy: ingedeeld zijn in het snelste vak, hell yeah!!! Maar nu kreeg ik er stresspoep van. De laatste keer dat ik er als een malle van door ging tijdens een race, viel ik per slot van rekening flauw op 9,5 km. En heus, ik was me er van bewust dat het nu geen 30 graden was, dat ik er van geleerd had en dat ik het lichamelijk helemaal aan zou kunnen, maar geestelijk was ik bang.

But the only way around, is through.

Het startschot klonk en off we went. Off I went. (I’m the lady in pink en zie de zwaaiende handjes van mijn dochters nog nét op tijd. Het gaf mij een extra boost!)…

image1

Oké, en dan ga je dus 10 kilometer hard lopen. En echt, even serieus, de eerste 5 km heb ik gevloekt! Ongekend asociaal! Binnensmonds uiteraard. Ja, staat zo lullig anders: zo’n touretje naast je. Maar in mezelf vervloekte ik dat hele hardlopen. Het was natuurlijk louter een afleidingsmanoeuvre voor mezelf, zodat ik me maar niet met m’n werkelijke gevoel hoefde bezig te houden: namelijk de herinneringen van de vorige race. Toen ik er echter na 5 km daadwerkelijk weer plezier in begon te krijgen, besefte ik dat ik de flashbacks gewoon maar moest toelaten. And so I did.

Wandelend drinken

Ik had mezelf voorgenomen om bij iedere waterstop daadwerkelijk even te stoppen voor een bekertje drinken. Wat ik normaal echt nóóit doe, maar het leek me nu een gepast moment om er eens mee te beginnen. En omdat ik op een gegeven moment redelijk wat herinneringen te verwerken had, was het een (letterlijke) verademing om bij de waterstops even te drinken. Om helemaal stil te staan ging me toch iets te ver 😉 , dus wandelend dronk ik mijn bekertje leeg. En daarna ging ik weer. En dat werkte! De nare herinneringen hebben tijdens de loop állemaal de revue gepasseerd en ik heb ze allemaal gevoeld en doorstaan. En toen weer verder. Gaan! Vooruit kijken!

Zonder Evy

Normaal heb ik altijd (minimaal in 1 oor) mijn trainings-appje “Hardlopen met Evy” aan. Dit zodat ik kan bijhouden hoe hard ik gemiddeld loop en hoeveel ik er al heb op zitten. Op aanraden van mijn vader, heb ik het eens helemaal achterwege gelaten. Geen coach in mijn oor. Geen gemiddelde snelheid. Geen gedane kilometer-stand. Puur en alleen: me, myself and I. Luisteren naar je lichaam puur san. In het begin zag ik dit helemaal niet zitten, maar dacht: ach, we doen het gewoon. Luisteren naar je eigen lichaam, misschien is’t wel wat 😉 . En dan zien we wel wat de uitslag gaat zijn.

Op een gegeven moment liep ik voor mijn gevoel ZO afgrijselijk langzaam hard, en er dan bij opgeteld dat ik zeker bij 3 waterstops even gedronken en gewandeld heb, dat ik dacht bijna zeker te weten dat ik het onder het uur niet gehaald zou hebben. Maar het kon me niet schelen, ik voelde me goed, de race was goed, de omgeving was geweldig, de mensen waren aardig en de nare herinneringen waren gepasseerd. Het was oké zo.

Finisher

Met een grote aanloop (een aanloop van zo’n 10 km 😛) sprong ik (letterlijk!) over de finish. I made it !!!!!!!!!!!!!!! De tranen kwamen in mijn ogen. Ik had het toch maar even mooi geflikt.

IMG_9128

Toen ik mijn medaille ging ophalen (met ingegraveerd mijn tijd), viel mijn mond open. Ik had de race, ondanks het “langzame” hardlopen, zónder Evy en met minimaal 3 waterstops tussendoor, alsnog uitgelopen op 55 minuten en 32 seconden.

Daar is helemaal niks mis mee :-D.

En op de helft (dus op de 5 km) zat ik op 26:32 (toen had ik zelfs al 1 waterstop gehad). Mijn gemiddelde snelheid over de hele race gezien was 10,8 km p/u. Kortom: I’m happy and I’m back !!! =)

IMG_9235

I’m a finisher again!!! Op naar de volgende race :-D. 

IMG_9126

© Eveline – Oktober 2017

 

Advertenties

Nieuw blogrooster !!! 

Jippie 😃, een nieuw blogrooster is geboren en wel, per vandaag. 


Op maandag blijft de quote, gewoon omdat er nog ZOVEEL leuke quotes zijn om te delen en op die manier de week te beginnen. Die hou ik er in dus ✅. 

Op woensdag zal er iedere week een Lifestyle blog óf een Review online komen. Dit kan over van alles gaan. Hou het vooral in de gaten dus 😊. 

Op zaterdag voortaan de MAD-V….. (en dit is helemaal nieuw, dusdanig nieuw dat we zelf ook nog niet goed weten hoe dit in het vat te gieten 🤗😉, we will see as we go!). 

De MAD-V. Ofwel: Mother & Daughter-vlog. Korte stukjes. Lange stukjes. Gekke stukjes. Onzin. 😁 Iets wat ik met mijn oudste dochter ga opzetten. Benieuwd? Wij eigenlijk ook wel 😂😄. 

En iedere laatste zondag van de maand komt er ook een review online, maar dan van “op stap in de regio“. 

En nog een aanvulling: de blogs/vlogs zullen op een vast tijdstip op de dag online komen (unless told otherwise op facebook) en wel om 20.00 uur in de avond. Dit geldt voor alle items. 

Een totale lay out vernieuwing van mijn site ligt ook in het verschiet 🤗. But all in good time 👍. 

Okido. Dat is ‘m! Fijne avond allemaal =). 

© Eveline – Oktober 2017