Opdat wij nooit vergeten.

Wat zijn we blij met onze vrijheid!

Vrijheid in doen en laten, vrijheid in het hebben van een mening.

Zo’n beetje het enige waar wij niets voor hoeven te doen of niets voor hoeven te betalen, is onze vrijheid.

Maar… staan we er eigenlijk wel bij stil, dat er voor onze vrijheid al enorm betaald ís?

Gevochten, gestreden, verwoest.

Wat restte was vrijheid. Onze vrijheid!

En daarom ben ook ik stil, om 20.00 uur.

Opdat wij nooit vergeten…

VrijheidDarum

© Eveline – Mei 2016

120 seconden

Vanavond stonden we stil. Nou ja, we zaten. Op 1 bank, met het hele gezin. Het hoort ook gewoon bij je opvoeding, mijns inziens. Twee minuten even stil zijn, op 4 mei, om de doden te herdenken uit de oorlog. 

Wat was het indrukwekkend. 

Wat was het mooi. 

Ware het niet dat mijn kinderen gewoon “physically” niet in staat zijn om 120 seconden lang hun klep dicht te houden. Je mag er niet om lachen, maar probeer het maar eens niet te doen! Tijdens die 120 seconden. 

Voordat de welgetelde 2 minuten van start gingen had ik onze twee meiden (7 & 3 jaar) een beetje uitgelegd waar het om ging. En, dus, dat we uit respect 2 minuutjes stil zouden zijn. 

Stil! Jullie weten wel; datgeen wat je nóóit bent 😉. 

En daar kwamen ze; de 2 minuten. 

De eerste vraag kwam al na 10 seconden… 

“Maar waarom moeten we dan stil zijn, daar zijn die mensen van toen toch niet mee geholpen?”. 

Oké, touché! Maar sssssst! Het gaat om respect! Respect! 

Na 30 seconden begon onze baby-boy te kraaien en aan ieders haren te trekken. Nou ja, bon, dat kind is nog net geen 9 maanden, who can blame him! Maar ondertussen zat ik dus tijdens die 120 seconden (zogenaamde-) stilte met een baby in de houtgreep omdat die z’n zussen op z’n gemakje kaal aan het plukken was. Om de 5 seconden kwam er een “AU!” en een “OE!”, gevolgd door een baby-kraai. 

Nee, apart zo! Doden herdenken. 

Na 1,5 minuut “stilte” vroeg de oudste zich plots hardop af of de vogels dan ook stil waren. Anders was het niet eerlijk, zo zei ze. 

Niet eerlijk! Och, meid toch. Er was van toen een hoop niet eerlijk en dat had niets met vogels te maken. 

Toen er nog zo’n 15 seconden stilte over waren, dachten wij oprecht dat ons dát als gezin toch gezamenlijk wel zou lukken. 

Totdat de jongste dochter in de laatste paar seconden zachtjes lispelde; 

“Ik mag dan wel niet praten hè… maar ik moet wel poepen!”. 

Dus. 

Er kan in ieder geval niet gezegd worden dat we ons best niet hebben gedaan. 

Wel 120 seconden lang 😉. 

  

© Eveline – Mei 2015