Nu is het droog!

De wereld staat in vuur en vlam, zowel letterlijk als figuurlijk. Talloze vluchtelingen stromen vanwege oorlog en ander extreem gevaar richting het westen. Zwarte piet wordt verbannen van het Nederlandse Sinterklaas feest (dat zou dan tegen racisme moeten pleiten; de kleur zwart verbieden… ja, het is zó onlogisch dat ik dacht; ik licht het even toe!). En als klapper op de vuurpijl is Donald Duc… uuh Trump vandaag gekozen tot president van Amerika.

Toen mijn man vanmorgen in alle vroegte de slaapkamer terug binnen kwam lopen en zei:

“De wereld is gek geworden! Trump gaat winnen!”,

was oprecht één van de eerste dingen die ik dacht:

Nou, onthoud dit maar goed….. dit is dan dus “mijn” moment! Mijn “hét” moment wat ik over 40 jaar tegen mijn kleinkinderen vertel: waar ík was toen ik hoorde dat Donald Trump (zeer vermoedelijk) president van Amerika ging worden. Want laten we eerlijk zijn: dit is een bizar en onverwacht, doch héél belangrijk stukje geschiedenis waar we nu allemaal getuigen van zijn. En hoe dit ook uit gaat pakken, dit komt later in de geschiedenis (e-)boeken. Dik, cursief, onderstreept. In het hoofdstuk “Onvoorstelbaar”.

Je had 9/11 en nu heb je 11/9….. En dan ook nog eens zo’n druilerige dag: regen, nattigheid en donkere wolken. Ik had heel enthousiast een witte broek aan, die niet zo wit meer bleef. Nadat ik vanmorgen had gewerkt en vanmiddag thuis kwam, plofte ik met een kop koffie op de bank en overdacht zo, al de gebeurtenissen van de laatste tijd. En ik verzuchtte:

“En dan is het óók nog eens letterlijk zo’n donkere, regenachtige dag!”.

Onze jongste dochter (5 jaar) keek mij verwonderd aan en zei opgewekt:

“Niks mis met vandaag! En kijk mama: nú is het droog. Kom, we gaan naar buiten!”.

Zo! Slaat zij even de spijker op z’n kop. Het is nú droog, dus we gaan er nú van genieten.

Laten we die levensles maar meenemen de toekomst in. En verder? Gewoon blijven ademen.

loesje

© Eveline – November 2016

Bijzonder voorval

Tja… die Tarik toch. Valt een studio binnen. Zogezegd zwaar bewapend. Met een enorme dreigbrief. Gijzelt iemand en eist zendtijd.

Nou, poeh hee! Als je bovenstaande alinea zo leest, is het schrikken geblazen. En ik ben er van overtuigd dat de gegijzelde zich ook niet zo heel erg op z’n gemak voelde. Het leek namelijk heel wat.

In werkelijkheid had de gijzelnemer een echte nepperd mee op zak die, for all we know, zeer geschikt was voor een watergevecht, stond hij zenuwachtig en ijsberend z’n plasje op te houden en sprak zijn gegijzelde met “U” aan. Een welopgevoede crimineel? Het was nog nét niet van:

“Nou uuuuh, zou u, uuuuh, alsublieft, wanneer ik live op tv ben, uuuuuh, daar kunnen gaan zitten? Heel misschien? Ja, alstublieft hoor, ja, ja, oh heel, héél erg bedankt, ja super hoor, echt super! Super bedankt!”.

Vervolgens dringt de politie, zonder adequate bescherming met betrekking tot preventie hoofdwonden, het “levensgevaarlijke” toneel op. Tarik, nog volledig opgaand in de (voor zijn gevoel) service-verlenende rol vroeg nog netjes;

“Wat komt u doen?”.

Want ja mensen, dat gebeurt, bij een zwaar bewapende, dreigende gijzeling. Dan komt de politie zonder bescherming voor of op hun hoofd, de studio binnen wandelen…. en vraagt vervolgens de gijzelaar zich verwonderd af wat zij daar in godsnaam komen doen. Hij had ze per slot van rekening niet uitgenodigd.

Tuurlijk. Zo gaan die dingen.

Wat tevens opmerkelijk was, is dat mijn krantje het NRC Next diezelfde dag (voorafgaand aan het incident) de programmering van NPO 1 al zo uit had uitgeprint:

2015/01/img_6543-1.jpg

Joh! Die kunnen waarzeggen! Geen “Wie is de mol” die avond! Is dit louter toeval?

Ja, ik weet niet goed hoe of wat hoor… maar iets lijkt hier niet te kloppen.

Enfin, misschien is Tarik wel de mol en was dit dé gemakkelijkste aanwijzing ever!

2015/01/img_6546.png

© Eveline – Januari 2015

Terug naar de basis?

Toen ik in 1998 mijn eerste mobiel kreeg, was ik één van de allereerste die er 1 had. Een Bosch! Een grote, robuuste Bosch. Het beeldscherm was klein en groen, en een tekstberichtje flitste houterig van rechts naar links en ging woord voor woord door het kleine schermpje heen. En we vonden het magnifiek!! Gewoon een telefoon voor onderweg. Hoe hip!

De technologie stond niet stil en de mobieltjes werden steeds mooier en gelikter. Daarbij kwam kijken dat ze ook steeds meer konden. Was je eerst alleen nog maar in de gelegenheid tekst te versturen, zo kon je op eens ook een foto maken en die met MMS (Multimedia Messaging Service) versturen. Maar, dan moest de ontvanger wel een MMS-ontvangend-mobieltje hebben én een provider die de juiste instellingen hiervoor al naar je gesmst had. Was dat niet het geval, dan kon je altijd nog met een speciale code naar een speciale site. Sommige moesten zich dan natuurlijk wel eerst inbellen op het Internet en de telefoonlijn was dan vervolgens weer minimaal een kwartier in gesprek. Eenmaal online kon je je korrelige weinig-megapixel foto bekijken. En dat vond je geweldig!

Het ging verder, sneller, gehaaster, gelakter. We leven in een tijdperk dat zelfs email al old-school is, sms’en niet meer wordt gedaan en als je geen Facebook-account hebt, tel je tegenwoordig amper nog mee. En ook dát is allemaal maar weer een fase.

Gisteren ontstond een heuse rel omdat je bij “Whatsapp” (en iedereen die dit leest, weet wat dit is), nu tegenwoordig 2 blauwe vinkjes in beeld ziet wanneer je bericht gelezen is. Half Nederland in opspraak, want het zou o.a. een schending van de privacy zijn. Maar… even terug naar de roots hè; is dat niet juist de bedoeling van het hebben van zo’n vernuftigd stukje technologie? Het ermee kunnen bellen en berichten kunnen versturen & kunnen lezen?

En ten tweede; hebben we het hier zelf niet een beetje naar gemaakt? We wilden zelf ook alsmaar meer! Meer kunnen, meer zien, meer doen, meer achterhalen. En nu valt bij wijze van spreken de helft van de mensheid in katzwijm omdat de ander nu kan zien dat het bericht vóór jou, dóór jou gelezen. Who gives a f*ck!!! En bovendien, als je dat niet wilt, ga je terug naar smsen. Of email. Of brieven schrijven. Per postduif. In stenografie.

Ik denk dat de wereld gek geworden is. Echt, gek geworden. Als blauwe vinkjes de problemen zijn die wij hebben, dan mogen wij ons héél gelukkig prijzen.

Hoe dan ook; we zijn nu zo aan de ogenschijnlijke top van de technologie dat we bijna het rondje rond lijken te zijn en langzaam weer terug draaien. Of althans; terug wíllen draaien, naar de basis. Steeds meer mensen hebben weer behoefte aan de privacy van toen. Gewoon bellen. Liefst nog via de huistelefoon. Zonder nummermelding. En brieven schrijven. En beterschapskaarten via de post.

Enfin, mocht iemand op de whatsapp zich afvragen waarom ik, ondanks 2 blauwe vinkjes, niet meteen reageer; ga er maar vanuit dat ik of aan het werk ben, of tot aan m’n ellebogen in de strontluiers zit. Ik kom, zodra mogelijk en wanneer ik daar zin in heb, terug naar/op de blauwe vinkjes. En is het dringend? Dan bel je me maar.

Zo! En nou eens even lekker een half uurtje tijdens m’n pauze Facebooken en anoniem bij andere op hun pagina zitten rondsnuffelen.

Blauwe vinkjes en privacy m’n reet!

IMG_4118.JPG

© Eveline – November 2014

Afbeelding verkregen via Google.nl

Schijt!

“De belastingdienst! Leuker kunnen we het niet maken. Wel makkelijker!”

Ironische slogan voor een overheidsinstelling die het toch elke keer weer voor elkaar krijgt om menig van ons in een moeilijk parket te brengen.

Tegen de zes miljoen Nederlanders kunnen een naheffing verwachten van de Belastingdienst. Dat werd gisteren bekend gemaakt en deze tegenvaller kan oplopen tot maar liefst 700 Euro!!! Zeven honderd Euro! Dit blijkt uit antwoorden van staatssecretaris Eric Wiebes van Financiën op Kamervragen hierover.

De naheffing schijnt een gevolg te zijn van het begrotingsakkoord van oktober 2013. De wijzigingen die door het kabinet, D66, ChristenUnie en SGP werden goedgekeurd, konden toentertijd niet meer worden verwerkt.

Nederland zal dit vooral in 2015 merken bij de aangifte van belastingjaar 2014.

Ik overweeg om heel Nederland op te roepen om met z’n allen naar het plaatselijke belastingkantoor te gaan, om daar eens op het gemakje op de bureaus te gaan zitten schijten…

Waarom?

Ja, luister eens hier; het oogt alsof zij ook schijt aan onze administratie hebben, dus lijkt dit mijns inziens een gepast antwoord.

Leuker kunnen ze het niet maken.

Nou, wij ook niet!

IMG_3929-0.JPG

P.S.; Ik acht mijzelf niet verantwoordelijk voor mensen die nu eventueel écht op belasting-bureaus gaan zitten bouten! Ik doe deze oproep namelijk niet daadwerkelijk! 😉

© Eveline – Oktober 2014