Mini

Buitenom een Renault Espace, hebben wij tevens (of eigenlijk; heeft mijn man) een Mini. Een originele, ouderwetse échte Mini. Een werkelijk juweeltje. Om naar te kijken dan toch! Als je er in rijdt, is het een hele andere, zeer aparte belevenis 😜, maar enfin; het is een stoer, leuk wagentje en overal waar je rijdt, word je nagekeken. En vooralsnog heeft dit kleine autootje ons nog nooit in de steek gelaten (wat we van de Espace niet kunnen zeggen, maar da’s weer een heel ander verhaal 😝). 

Anyway, altijd wanneer we op de weg zitten (in welke auto dan ook), maken onze dochters er een sport van, andere Mini’s in het verkeer op te merken. En dit mag zowel een ouderwetse als een nieuwerwetse mini zijn (ik citeer hun spelregels hoor, ik heb er niks mee te maken 😉!). Meestal zitten ze spot-on! Al van veraf worden Mini Coopers ontdekt en in een divers pallet aan kleuren. Ze hebben er ontzettende lol mee. 

Op een gegeven moment gilde de oudste dochter (8 jr); 

“Ja daar, helemaal in de verte, komt er weer één aan hoor!”. 

Naarmate de auto dichterbij kwam, bleek het alles behalve een Mini te zijn. Wel een Hummer. Klein verschilletje 😄. Toen de enorme bak ons voorbij reed, liet de oudste laconiek weten; 

“Oh nee, die is toch iets groter! Nou ja, sorry hoor mensen, maar van een afstand lijkt álles een Mini!”. 

  
© Eveline – Oktober 2015

Waakzaam met macht der gewoonte

IMG_3086.JPG

Force of habit is a b**ch? Zoals bij velen met mij, zitten gewoon heel veel dingen standaard en als vanzelfsprekend in het systeem. Van je vaste druk-op-de-knop op het Senseo apparaat in de ochtend, naar bijvoorbeeld de gebruikelijke routine met de kinderen in de avond. Macht der gewoonte. I love it!

Schrikken!

Maar zo kan het je ook de schrik van je leven bezorgen. Gisterenmiddag had onze jongste telg (die nu bijna 9 weken is) zijn eerste paar oefenuurtjes bij het kinderdagverblijf. Na twee uur ging ik hem samen met mijn jongste dochter weer terug ophalen. Ik sloeg onze voordeur achter mij dicht, richtte de autosleutels naar voor en drukte op “open”. Ik hoorde in die split second niks gebeuren, en terwijl ik opkeek zag ik…. Niks! Geen auto!

Alsof iemand mijn keel dicht kneep!

Wat nu?

Shoot, m’n auto is gejat… was het eerste wat ik dacht! In de paar seconden die volgden, schuifelde ik bijna hyperventilerend naar voor. Mijn dochter keek me bedenkelijk aan en vroeg wat er was! Ik kon niks uitbrengen, mijn hersens maakte overuren;

Zou ik ‘m niet goed op slot hebben gedaan? Ik bedoel, ze gaan toch geen ruit in slaan op klaarlichte dag, voor de deur? Moet ik nu meteen naar de politie bellen, of eerst de hubby, of….?!

Kater-hamer!

Terwijl de eerste parels zweet op m’n voorhoofd kwamen, viel het me als een kater-hamer binnen! Ik had de auto eerder die middag náást het huis geparkeerd omdat 1 van de buren op dat moment op mijn parkeerplek stond! Maar omdat de buurman zijn auto inmiddels weer op z’n eigen plaats had gezet, was mijn plek dus een leeg gapend gat voor de deur geworden. In galop rende ik naar de zijkant van ons huis en jawel hoor; daar stond mijn bolide, glanzend in het oktober-zonnetje.

Ik zeg het je; macht der gewoonte! Het is heerlijk, maar blijf waakzaam ;-).

© Eveline – Oktober 2014