Andersom! Andersom!

Onze zoon Max is nu 1,5 jaar en ondanks dat hij zelf nog niet heel veel praat, snapt hij (zo goed als) alles. Het is echt een intelligent ventje en je kunt er hele gesprekken mee voeren. Oké, volkomen eenzijdige gesprekken, maar hij snapt meer dan je denkt. Soms… iets te letterlijk 😉 .

Laatst had hij zijn teut (zijn speen) omgedraaid in zijn mond zitten. Wel met de speen in zijn mond, maar boven, zat onder. Gewoon; ondersteboven dus. Ik keek hem aan en zei tegen hem:

“Max toch, lieverd, je hebt je teut verkeerd in! Doe ‘m eens andersom in je mond!!!! Hup vriend, andersom!”.

Ik liep naar de keuken om mijn kop koffie vanonder het Senseo-apparaat te pakken en toen ik terug de kamer in liep aanschouwde ik Max, die mijn advies had opgevolgd…

MaxEnHunkemoller 005

© Eveline – Maart 2016

De luier-blog

Zoals ik op mijn (blog-)Facebook al kenbaar had gemaakt, heb ik een “luiertest” gedaan. En ik, als in; ons zoontje Max van 17 maanden dus. Niet dat ik zelf met luiers heb rond gelopen. Dat zou ietwat vreemd zijn, niet waar?! Lekker “bietje” schijten op je werk achter je bureau. Of tijdens het winkelen, dat je dan…. uuuuh….  Oké, focus!

De luiertest! 

Luiertest.

De 3 merken die ik getest heb zijn: Simply Dry van Pampers, de luiers van het Kruidvat en de luiers van Toujours – Lidl. Allemaal maat 4. Laat mij allereerst beginnen met te zeggen dat wij deze 3 merken/typen luiers alle drie gewoon goed vinden! Maar ik wilde nu weleens de proef op de som nemen: welke van deze drie komt hier nu het beste uit de bus, qua prijs/kwaliteit-verhouding.

De prijzen/hoeveelheid van deze luiers variëren nogal:

Pak Pampers: €9,99 (voor 46 luiers, wat neer komt op €0,22 per luier.)

Pak Kruidvat: €9,99 (voor 56 luiers, wat neer komt op €0,18 per luier.)

Pak Toujours: €7,19 (voor 50 luiers, wat neer komt op €0,14 per luier.)

Ieder merk heb ik bij ons zoontje 5 dagen achter elkaar aan gedaan. Op de dagen dat hij naar het kinderdagverblijf ging (waar ze weer een ander merk luier hebben), heb ik er een dagje aan vast geplakt van het betreffende merk wat ik die dagen aan het testen was, omdat ik van alle drie de merken ongeveer evenveel luiers getest wilde hebben. Gemiddeld genomen komt het op 5 dagen achtereen per merk. Zowel dag als nacht.

Hieronder mijn bevindingen.

Luiers van Toujours (Lidl) 

006

De eerste indruk van deze luier is goed. Normale dikte, normaal gewicht. Tevens is de luier flexibel en heeft een fijne pasvorm.

003

De luier ging goed aan bij ons zoontje en hij kon er heerlijk goed in rond banjeren. In die vijf dagen dragen van deze luier, heeft ons zoontje geen enkele lekkage gehad. Ook niet bij de zogeheten “spuit-luiers” en óók niet na de nachten. Alles bleef binnen de lijntjes, zullen we maar zeggen! Zijn billetjes bleven mooi gaaf en er kwam geen luieruitslag.

Algemene conclusie van deze luier: eerlijk gezegd, fantastisch!! 

Luiers van het Kruidvat

Luiertest 001

De eerste indruk van deze luier is ook goed. Gewoon het gebruikelijke materiaal, wel iets dikker dan de Toujours-luier. Bij het aandoen van de luier bij onze baby/dreumes viel mij gelijk de flexibele band op aan de achterkant. Erg fijn, en ook deze luier paste dan ook prima. Het lijkt wel alsof de baby door die flexibele band iets meer bewegingsvrijheid krijgt. De luier “deint” met alles mee.

Luiertest 003

Ook bij deze luier geen lekkages gehad. En dat had best gekund, want er zaten enkele explosies bij ;-). Tja, en je kunt het een baby niet kwalijk nemen hè? 😀

Algemene conclusie van deze luier: helemaal prima! 

Luiers van Pampers (Simply Dry) 

Luiertest 005

De eerste indruk van deze luier is, net zoals de andere twee merken ook gewoon goed. Pasvorm is prima en ligt goed in de hand, en de pamper is makkelijk en snel aan te doen. Aan flexibiliteit ontbreekt het ook hier niet.

Bij het gebruik van deze luier hebben wij (heeft Max dus) één lekkage gehad: na een nacht, in de ochtend was hij een keer helemaal nat. Aiiiii! 😦 Maar goed, kan een keer gebeuren. Doet niet af aan de luier natuurlijk, god mag weten hoeveel er in is gegaan ;-). Ik heb de pamper (alsmede de andere geteste luiers) verder niet gewogen na de nachten. Tot zó ver gaat mijn test dan ook weer niet.

Hoe dan ook, wat ik wél heb moeten concluderen is dat er een ontzettend onaangename geur van de Simply Dry pampers af kan komen, zelfs al is er nog maar een klein beetje in geplast. Dat hebben de twee andere merken niet (en ik kan me dat bij andere types van de Pampers, zoals de Baby Dry, óók niet herinneren). Kijk, en nu is een vieze luier niet voor niks een vieze luier en dus níet om aan te ruiken, maar het valt gelijk op. Zonder dat je hem onder je neus hebt hoeven schuiven.

Algemene conclusie van deze luier: gewoon goed, op het af en toe onaangename geurtje na. 

DE UITKOMST !!! 

Als ik mijn eigen bevindingen bij elkaar “optel en aftrek” en dan kijk naar de prijs die de luiers kosten, kan ik niet anders dan concluderen, dat de luiers van de Lidl (de Toujours dus) als allerbeste uit deze test komen: prima pasvorm, flexibel, geen lekkages, geen uitslag en geen onaangename onnodige geurtjes na kleine plasjes. Als je je dan bedenkt dat je voor zo’n pak 7 euro 19 betaalt en daar 50 luiers (!) voor krijgt, is het bijna lachwekkend.

Het is natuurlijk wel zo dat ieder kind en ieder baby-billetje anders is. De één zal gigantische luieruitslag van een bepaald merk krijgen, terwijl de ander bij dat merk nergens last van heeft. De één alleen maar lekkages bij een bepaald type luier heeft, en de ander juist alles binnen de lijntjes houdt bij precies datzelfde merk. Deze test is gedaan op óns kind, als 17-maanden-oude-dreumes, in een tijdsbestek van iets meer dan 15 dagen, en het zijn puur persoonlijke bevindingen. 

Maar hoe dan ook: LIDL TOUJOURS it is, voor ons kind. =)

Ik zou zeggen: fijne (droge!) avond allemaal. Ook namens Max. 😉

foto (54)

© Eveline – Januari 2016

Wens, wonder, werkelijkheid. 

Vandaag deel 3, van mijn persoonlijke verhaal over de vroeggeboorte van onze jongste dochter. (Heb je één of allebei de delen hiervoor gemist, die je nog wel wil lezen? Voor deel 1; klik hier, voor deel 2; klik hier!) 

—- 

Al vrij snel na het krijgen van de ruggenprik voelde ik mijn benen niet meer. Er raasde een warme gloed door mijn donder heen. Het deed absoluut geen zeer, maar erg prettig vond ik het ook niet. Het vreemde is; mijn tenen kom ik nog altijd een klein beetje bewegen, toen de gynaecoloog aan de keizersnede begon. AAAHHH!!! Angstig vroeg ik of dat geen kwaad kon, maar ik had m’n zin nog niet af gemaakt of ook mijn tenen waren gevoelloos. 

Een hoop gehannes, getrek en gesjor. Dat is wat je op dat moment van zo’n keizersnede voelt. Niets van pijn, maar je wel voelt wel degelijk dat er iets gebeurt. Onze meid bleek, last minute, in stuitligging te zijn gaan liggen, terwijl de echo van die middag nog het hoofdje naar beneden had laten zien. Op een normale manier bevallen had dus sowieso een bijzonder geval geweest, bleek op dat moment. (En dan te bedenken dat de bevalling van de oudste dochter zo goed als volledig volgens het boekje ging. En nog op de uitgerekende dag ook!)

Voor mijn gevoel waren ze lang bezig, terwijl dat totaal niet zo was. Uit het niets hoorden we de gynaecoloog ineens zeggen;

“Nou, ik krijg haar niet goed vast!”. 

Uhm…. Oe nie?!?! 😳

Mijn man hield mijn hand vast en omdat er een blauw doek voor ons hing, zagen we beiden niet goed “what was going on”. Toen kwam er een;

“Ja, ja, ja!”.

Een mini kavia-kreetje kwam ons ten gehore. Daar was ze dan; onze 2e dochter. Op 33,5 week zwangerschap. Op 14 september om 3 minuten voor 11 ’s avonds. Eén uur en 3 minuten verwijderd van dezelfde verjaardag als haar grote zus.

Met 1,6 kilo schoon aan de haak. Alsjeblieft, dank je wel.

Ze werd schoongemaakt en eigenlijk vrijwel meteen in de couveuse gelegd. Ons kleine drolletje.

Lisa couveuse

We waren blij en intens gelukkig. Maar toch ook wel een beetje bang. Want ze was goed en wel ter wereld gekomen, maar nu…. Zo klein, zo teer, zo kwetsbaar. In de couveuse, aan allerlei slangetjes en toestanden. Hart-monitor. Sonde-voeding. Saturatie-peiling. Onder de blauwe lamp…… De whole package. En ik wilde borstvoeding geven, maar ja; ze was natuurlijk nog veel te zwak om één en ander zelf te doen of op gang te brengen. En dus moest ik met de kolf aan de slag.

En dat niet alleen, maar de herstelperiode van de keizersnede was ook totáál iets anders, dan genezen van een normale bevalling. Van een normale bevalling (die zo goed en zo kwaad als “normaal” verloopt), kun je de dag daarna (of soms diezelfde dag nog) echt je weg al weer vinden. Met een keizersnede is dat nothing what so ever !!!

Maar ze was er! Ons mooie kindje! =)
Wens, wonder, werkelijkheid.

Een couveuse-kindje en herstellen van een keizersnede…. hoe dat ging? Lees het maandag in deel 4.

LisaCouveuse2

© Eveline – September 2015

Intuïtie of angst?

Gisteravond, 4 jaar geleden, zaten mijn man en ik bij vrienden op de bank. De dame van het stel is een hele goede vriendin van me en we kregen het, die bewuste avond, over haar eerste bevalling. Dat was er zo één, die veel te vroeg op gang kwam. Zo één met te vroeg gebroken vliezen. Op 30 weken. Weeënremmers, dágen ziekenhuis en prikken, slangetjes, toeters en bellen. Uiteindelijk werd er een gezonde dochter geboren, op 7 maanden zwangerschap. Allemaal goed gekomen, gelukkig. Maar wat een rollercoaster moet dat zijn geweest. Dacht ik nog! 

Ik was toen ook zo’n 7 maanden zwanger, van ons tweede kindje, en het flitste door mijn hoofd wat ik in zo’n geval zou doen. Hoe voel je je dan? Hoewel ik me er totaal geen beeld van kon vormen op dat moment, kon ik het niet laten te zeggen; 

“Nou, petje af dat jullie er zo goed en sterk door heen zijn gekomen! Niet niks!”. 

Ik liet tevens vallen dat die angst mij vanaf het begin van die betreffende zwangerschap ook bekroop. Zo’n stille angst, maar overduidelijk aanwezig. Zo’n angst die je voelt in je buik. En in je keel. En ik sprak het toen (gisteravond, 4 jaar geleden) voor het eerst hardop uit; 

“Ik heb alsmaar zo’n gevoel voor vroeg-geboorte bij deze kleine!”. 

Maar, zo kwamen we met z’n allen unaniem tot de conclusie; het was onnodig om zo te denken! Alles ging tot dan toe goed en ik was per slot van rekening al wel 32 weken zwanger. Nog slechts een paar weken te gaan en dan zaten we al in de veilige fase. We grapten en grolden en ik moest maar een kurk mee nemen, mocht de boel “breken”. We gingen schaterlachend naar huis (althans, ik dan toch 😄) en ploften vermoeid in bed. Wat was het een leuke avond! En wat vond ik het fijn om mijn angst hardop uitgesproken te hebben. Want meer dan dat was het niet. Geen intuïtie, gewoon een onzinnige angst. 

Ja.

Zo’n 8 uur later werd ik wakker…. Ik voelde iets. Getver…. Had ik nou…. neeee…. in bed geplast? Hè bah, is m’n blaas nu zo verplet door een dansende baby? Heb ik weer! Stiekem kon ik er wel om lachen. Dat wordt Tena Lady’s in slaan, moeders kan d’r plas niet meer ophouden. Wat een seut. 

Stilletjes schoof ik uit bed en waggelde naar de wc. Maar onderweg verloor ik weer vocht… Wel nondejuh! En op de wc…weer, ditmaal wat meer. Een akelig gevoel bekroop me en ik wist het ineens; dit is geen plas, dit is foute boel! Op datzelfde moment trok de oudste dochter (toen nog net 3 jaar), de wc-deur open en vroeg vrolijk wanneer we aan haar taktaties zouden beginnen… Ze was over 1,5 week jarig en de dag daarvoor hadden we allerlei traktatie-gerei in huis gehaald. Ik had met mijn hand op m’n hart beloofd dat we er die dag aan zouden beginnen. 

….. Maar mijn gevoel loog er niet om en ik wist gewoon; als ik nu naar het ziekenhuis bel, begint er een poppenkast. Omdat ik nog niets van weeën had en ook geen paniek wilde zaaien, heb ik oprecht eerst rustig een kopje koffie gezet voor mezelf en wat melk gepakt voor de dochter. En… vervolgens, zijn we met z’n 2-en aan tafel gaan zitten en aan de traktaties begonnen. Gewoon, begonnen. Met zakjes en ballonnen en jojo’s en snoep. 

Ik had inmiddels een dik kraamverband in de onderbroek-tent gedaan (dat had ik gelukkig allemaal al liggen) en verantwoordde mezelf voor mijn niet-gelijk-alarm-slaan, door te denken; eerst even zien of het blijft komen, want ja; misschien is het wel van tijdelijke aard. 

Ik wist dat het niet zo was en dat bleek. Het bleef komen. Na 15 traktaties knutselen, kon ik het niet meer uitstellen; ik belde de verloskundige. En jawel….. We moesten onmiddelijk komen. Daar gingen we…. 

Crap! 

Binnen 10 minuten waren we in het ziekenhuis en lag ik met bevende knietjes en het hart in de keel op een onderzoeksbed. Er werden wat testjes gedaan en al vrij snel kwam het vonnis;

“Ja mevrouw, geen twijfel over mogelijk; uw vliezen zijn gebroken, dit is vruchtwater!”. 

Het was alsof de vaste vloer onder mij vandaan getrokken werd en onmiddelijk barstte ik in hysterisch huilen uit. Ik was echt even niet voor reden vatbaar. Ik werd opgevangen door man en kind en ook de verloskundige sprak bemoedigende woorden. Maar er werd niet lang gekletst. Al vrij snel werd ik opgehaald en moest ik gestrekt op zo’n rijbaar bed. Ik kreeg een vervelende naald in m’n bil. Tijdens het rijden nog wel, van de ene naar de andere kamer. En een infuus in m’n arm. En toeters. En bellen. En weeënremmers. En ik mocht niet meer naar huis. 

Excuse me?!?! Ik mocht wat niet meer? 

Ik mocht… niet meer….naar huis. 

Ik mocht pas weer naar huis als de baby er was. 

De baby! Oh god, de baby. Maar de baby hoorde nog 2 maanden te blijven zitten. What the….?!?! 

Die eerste avond heb ik mezelf in slaap gehuild en gebeden dat het slechts een nare droom was. Een nare droom, naar aanleiding van het gesprek wat ik met mijn vriendinnetje had gehad. Toen ik vervolgens heel vroeg in de ochtend wakker werd van ziekenhuis-geluiden & geur, en door de schemer de draadjes en het infuus nog altijd zag zitten, wist ik dat het voor “het echie” was. Geen droom. Geen onzin. Geen angst voor vroeggeboorte, maar gewoon realiteit. Gewoon, zoals het was. 

Op ongeveer 7 maanden zwangerschap waren mijn vliezen gebroken, op 4 september 2011. 

En ik kon alleen maar denken; hoe nu? Hoe, in hemelsnaam, gaan we dit nu doen? 

  
To be continued…. Morgen deel 2

© Eveline – September 2015

Tijd

Het is een onaantastbaar iets,
tijd.

Het is iets
niets,
niets iets.

Het gaat,
tijd,
of je dat nu wilt,
of juist niet.

Het is als zand,
wat razend door je vingers
glijdt.

Sneller, snelst.
Onontkoombaar.

Tot je de laatste paar korrels
vasthoudt.

En die hou je dan ook goed vast.
Zolang je kunt.

Tijd is
nog het allerbeste,
te omarmen.
Stevig en bewust.

Want tijd,
leeft er op los,
naar hartelust.

Onze kleine baby-boy vandaag alweer 1 jaar.
Happy birthday :-D.

foto (52)

© Eveline – Augustus 2015

Onontkoombaar

Onvermijdelijk! 

Dat wist ik vanaf dag één. 

Maar het was een zorg voor de lange termijn. Ik maakte mij niet druk om dat moment, dat punt. Dat onontkoombare ene punt. 

We zijn nooit langer dan 9 uur gescheiden geweest. En dat is eigenlijk nog altijd van toepassing. Dat, nu al bijna een jaar lang. 

Eerst het klokje rond en de laatste drie maanden was het nog ’s morgens en ’s avonds dat je me éxtra nodig had. Iets wat alleen ik je kon geven. Geen potje, geen poedertje, geen flesje wat dat daadwerkelijk kan vervangen. In ieder geval toch niet de band die het schept. Het gevoel wat het met zich mee brengt. Dat is niet na te bootsen, door wat dan ook. 

Maar het einde is in zicht. 

Niet zozeer om dat ik dat wil, maar nagenoeg om dat jij aan geeft dat het welletjes is. Na bijna een jaar borstvoeding geef je er de brui aan. En na een aantal dagen van (letterlijk) pijnlijke worsteling, is de koek op. 

Ik stop met de borstvoeding.

Met een brok in mijn keel! Dat wel. Maar het is goed zo. 

Binnenkort voor het laatst. En niet alleen bij jou voor het laatst, maar voor altijd, voor het laatst. 

Met een lach en een traan geef ik één dezer dagen voor de laatste keer borstvoeding. Aan jou, lieve Max. Het was mij een waar genoegen vriendje. Een nieuw tijdperk breekt aan. We zijn er klaar voor! 😃 

(En nu maar hopen dat de borsten het overleven, na 3 kinderen borstvoeding😉.) 

  

(Foto gemaakt door José Puister!) 

© Eveline – Juli 2015

Mini boys shoes

Vandaag in de #Fashion-blog een paar “killer”-schoentjes voor de allerkleinste  jochies onder ons. Te verkrijgen bij Omoda 👍👏. 

Schoentje 1 (Havaianas) 

  

Niet zozeer een schoen alswel een slipper. Aangezien baby’s niet perse al lopen en al helemaal niet de slipper aan de voet kunnen houden, zit hier zo’n über handig bandje achter de enkel/voet, voor extra stevigheid en standvastigheid. Perfect! 

Prijs: €15,95 

Beschikbaar in de maten; 20 t/m 26 

Schoentje 2 (Shoesme) 

  
Hoe ongelooflijk koddig zijn deze !!! Stoere kleur combinatie en zowel in de winter als zomer te dragen. 

Prijs; € 39,00 (van € 55,95) 

Beschikbaar in de maten; 19 t/m 22 

Schoentje 3 (Shoesme) 

  
Groene “sport”-schoentjes van Shoesme. Stevige zool en met veters. 

Prijs; € 45,00 (van € 54,95)

Natuurlijk zijn dit geen echte sportschoenen. Denk niet dat onze 11 maanden-oude baby eens lekker een uurtje sportschool mee pikt op deze schoenen. 

Dat doet die gewoon op z’n blote voeten natuurlijk! Duh! 😉😁 

Baby’s van tegen het jaar hebben overigens gemiddeld genomen maatje 20. Maar goed, iedere voet en de groei daarvan is anders. Dus zeker bij redelijke geprijsde schoenen zoals deze, zou ik zeker naar een Omoda winkel zelf gaan om het voetje van je baby eerst op te meten alvorens te kopen. 

Fijne dag !! 😃 

© Eveline – Juli 2015