Parel – Balletvoorstelling Lilianne Butler

Het weekend van 24 & 25 maart was het weer zo ver… de balletvoorstellingen van balletschool Lilianne Butler in het Scheldetheater te Terneuzen. Dit keer genaamd “Parel” – een zoektocht naar geluk.

En mijn groep en ik waren daar onderdeel van. 💞 Maanden aan voorbereidingen gingen er aan vooraf. Natuurlijk tijdens de gebruikelijke balletles op de woensdagavond, maar ook thuis: pasjes oefenen, muziek beluisteren en nadenken over aanvulling kostuum, haar en make-up.

In de laatste weken voor de 2 voorstellingen stond echt álles in het teken van ballet. We ademden het. We spraken het. We droomden het. Het is per slot van rekening ook niet niks om 1 avond- en 1 matinee-voorstelling voor 400 man op te treden.

Daarbij kwam kijken dat ik ook een groepje kinderen mocht begeleiden. Wij (onze groep) met onze 2 dansen zaten ná de pauze en de kids die ik moest begeleiden er voor. En zo’n clubje begeleiden lijkt heel niets-zeggend en chill… maar het was bijna enerverender dan mijn eigen dansen 😉.

Zorgen dat ze op tijd in de coulissen stonden, op tijd terug omgekleed waren en de hele riedel weer opnieuw (ook zij deden 2 dansen). Magnefiek gaaf. En wat deden ze het goed 😃.

Wij waren met onze eerste dans als eerste ná de pauze aan de beurt. De love boat-dans. Met de kapitein paraat 🤗.

En dat we dus al op het podium moesten terwijl het doek nog dicht was en de zaal langzaam weer vol druppelde na de pauze.

En dat de zenuwen gieren. En dat je last minute met z’n allen de pasjes nog doorneemt. Want dat heeft zin, 18,5 seconden voor de start 😆. En dat je nog lekker aan het kletsen bent, even 1 seconde in staat van onoplettendheid bent, en dan ineens; BAM! Licht uit.

Oh shit oh shit oh shit… en dat de muziek dan begint. En die kriebel in je buik als het toneelgordijn langzaam open gaat. En dan kijk je in een groot zwart gat, waarvan je weet dat daar zo’n 400 paar ogen naar je kijken.

Haaaaai !!! 😄

En dan gaan. Dansen. Lachen. En het applaus. En dan met een kurkdroge mond door de coulissen als een gek naar de kleedkamer rennen om je te verkleden voor de volgende dans. In onze immens grote kleedkamer met z’n 11en… 😁

Onze tweede dans was enkele dansen daarna; de Moulin Rouge – De verleiding. En 1,5 dans daarvoor moesten ik en een dansgenoot; Ellen (die verkleed was als man) nog even als danspartners over het podium gaan. Gewoon, ff tussendoor. Aantal keer geoefend; laten we 1,5 keer zeggen 🤭😄. Moet kunnen.

En ja hoor… we konden weer 💪🏻…

En… knallen maar !! 👌

Daarna was er nog de finale waar iedereen van de balletschool (behalve de allerkleinsten) deel aan nam. Allemaal in het wit (behalve de juffen). Magisch !!! 💞

Ik kan niet anders zeggen dat het weer een ervaring uit duizenden was. Mijn grote respect gaat uit naar juf Lilianne, juf Geniya en juf Jesca.

En onze juf is Geniya.

Dank jullie wel allemaal :). We nemen het in onze ziel weer mee 😘.

©️ Eveline- April 2018

Advertenties

Who run the world? 

En toen was het zover. Na 15 jaar niet op een podium te hebben gestaan, was het afgelopen weekend weer moment suprème; 2 ballet-voorstellingen. Afgelopen december natuurlijk met de groep wel al weer gedanst voor publiek, maar dat was op straat in de vorm van een flash mob. Da’s tóch anders. Nu beide avonden volle bak en het hart heeft flink harder gebonkt. Trust me. 

Iets met een nummer van Beyoncé. Ja. Echt. Iets met een hele kleine kleedruimte. Met vlák voor op gaan nog met elkaar overleggen; was het na de 1e draai nou met links of rechts? En dat iedereen dan anders antwoord geeft. Iets met veel make-up. Héél veel make-up. Met lang nephaar. Iets met knallen. Met de podium-lichten in je gezicht. Met glitters overal. Met een gezamenlijke black-out krijgen en gewoon door blijven dansen. In bijna dezelfde passen nota bene. Go figure! Iets met hart en ziel. Vooral dat laatste!   

En onze lieve oudste dochter (9 jaar) wilde er beide voorstellingen zijn. Papa bleef thuis bij de jongste 2 telgen, en Carmen wilde met mama mee. Zonder discussie. Haar groep en de groepen onder haar dansten deze betreffende voorstellingen niet mee. Dat is weer voor volgend jaar, wanneer we met de hele balletschool weer in het Scheldetheater optreden (we verheugen ons er nu al op 🤗). 

Anyway, ons oudste wijfie wilde dus zelf perse mee. Beide dagen. Maar ja; dat is dan wel alleen in de zaal zitten. Niet alleen alleen natuurlijk, het was per slot van rekening volle bak, maar wel alleen. Nu ken ik m’n kind en weet dat zij met die verantwoordelijkheid geen moeite heeft. Ze wordt 10 dit jaar en de afspraken die wij maken, dat komt dan goed. Buitenshuis dan toch 😉. De eerste voorstelling waren we er super vroeg en kon ze in alle vrijheid een plekje vooraan kiezen. De zaal druppelde daarna gestaag vol en dat had zij nauwelijks in de gaten. Maar de avond daarna met de 2e voorstelling kwamen we een half uur voor aanvang aan…. Voor de dansers op tijd, maar voor de kleine dame niet zo… de zaal zat (oprecht!) bijna al helemaal vol. Oeps! Uiteindelijk was er op de 2e rij nog 1 plaatsje helemaal aan de zijkant over. Ik liet haar weten dat dit de beste optie was. Het punt was alleen dat haar kont tegen de krib ging en ze was het er niet mee eens. Maar mee met mama kon ook absoluut niet. Sh*t….. impasse. Ik werd een beetje kribbig en ineens kwamen de zenuwen naar boven. Je hebt met zo’n voorstelling al genoeg aan je hoofd en kan het dan even niet gebruiken als dat heerlijke wijfie van je niet op een uitstekende vrije stoel op de 2e rij wil plaatsnemen. Er zat gelukkig een hele vriendelijke familie naast en de meneer direct naast onze Carmen, liet haar weten; 

“Als er iets is mag je het gewoon aan mij vragen, en ik zal niet bijten!”, 

waarop ik natuurlijk moest lachen, maar Carmen naar mij keek met een blik die zich angstig afvroeg; 

‘Hoezo dan… zijn er mensen die naast je kunnen gaan zitten die bijten ???”. 

Enfin, ze kalmeerde en ging zitten. Pjieuw. 😃 Vóórdat de voorstelling begon ben ik nog enkele keren gaan kijken bij haar en het ging prima. Gelukkig. Je voelt je toch een beetje een ontaarde moeder, met je kind alleen in de zaal gedropt. Met een tasje, met niet alleen spulletjes van haar, maar ook met mijn iPhone en een pakje sigaretten met geld er in 😉😆☺️.  Uhm ja, dat is eigenlijk een heel kort verhaal; pakje kwam nog van het feestje van vorige week (ik ben een roker van nul, alleen met gelegenheden wil het nog wel eens ontpoppen), en de portemonnee bewust thuis gelaten en dus maar wat geld in dat pakje gestoken, en dit alles bij haar in het tasje, zodat ik niks waardevols in de kleedkamer hoefde te laten liggen. 

Dus. Dat. 

(Kort en bondig uitgelegd, toch?)

En dan zat ze ook nog naast een meneer die beloofd had niet te bijten. Voor mij een geruststelling. Voor Carmen was het nog te bezien. 

Allé, vooruit. We hebben genoten. Iedereen! Zowel op het podium als in het publiek. En dat is mooi. Het is mooi om te zien hoe dansen en muziek mensen samen brengt, op een manier die niet te beschrijven is. Ik hou van dansen. En ik hou van mensen die van dansen houden. 

Allereerst een bedankje aan de juffen (Lilianne, Geniya en Jesca) voor het in elkaar zetten van een prachtige voorstelling. Dan een shout out aan mijn groep! Powervrouwen!!! Verder en vooral vind ik mijn dochter Carmen een held, om 2 avonden in het gareel te zitten in de zaal (en ze heeft nog gefilmd en foto’s gemaakt ook 👌). Een bedankje aan mijn schoonmoeder voor het naaien van de sjerp op/aan mijn balletpakje. En een bedankje aan de niet-bijtende meneer naast mijn dochter. 😄 

Who run the world? We dooooooo!!! 


© Eveline – Maart 2017 

Calimero karate flater

Ballet. Oh, wat een passie! ❤ Van mijn 5e t/m mijn 18e levensjaar heb ik het met ontzettend veel plezier gedaan, op de balletschool van Lilianne Butler hier in de stad. Begonnen met kleuter ballet. Toen algemeen ballet. Klassiek ballet. Modern en de laatste paar jaar was het Jazz. Jazz ballet neigt naar streetdance, maar dan op z’n “ballets”, zullen we maar zeggen.

En heus niet, dat ik toentertijd de beste van de klas was. Echt niet! Maar ik was zeker niet slecht !!  Dansen paste mij als een makkelijk zittende onesie. Choreografie matchte met de chemie-linkjes in mijn hoofd en bewegingen ad-lippen was geen enkel probleem. Ik stopte ten slotte op mijn hoogte punt: op 18-jarige leeftijd, toen ik op kamers ging en ging studeren.

Eerder dit jaar hakte ik een knoop door. De knoop om te stoppen bij de sportschool en de ballet-lessen, na vijftien jaar complete silencio, op mijn 33ste weer terug op te pakken. 😀 Jippie !!! SPANNEND! Wat had (heb) ik er zin in. Ik zou dat gewoon wel weer even doen.

Ja.

Even.

Voor de zomer-stop had ik al één les modern mee gedaan (waar ik 3 dagen spierpijn van had, maar dat daargelaten). Vervolgens was de balletschool 2 maanden dicht vanwege de vakantie en deze week begonnen de lessen weer. Afgelopen woensdag had ik mijn eerste les jazz-ballet weer. Na 15 jaar! Eindelijk… wederom in de balletschool op de dansvloer. Doen we ff joh!!!

Nou! Dat deden we dus helemáál niet ff.

Echt, werkelijk. Alsof het gedeelte in mijn hersenen wat speciaal gereserveerd is voor ballet-impulsen, gewoon letterlijk onder het stof zat. Vastgekoekt. Schimmel. Stank. De stekker was er uit getrokken, batterijen waren leeg.

Alsof je fietst met een lekke band…. kijk, het gáát wel, maar het slaat nergens op!

Zo voelde ik me een beetje, die eerste les.

Ik voelde mij een beetje Calimero, die zich ogenschijnlijk had opgegeven voor een slappe zak-karate les, maar onverhoopt per abuis bij een hoog niveau ballet geëindigd was.

Oh god, ja, ja, wacht ja; plië, rullevé, huppeltje links, pirouette, draai extra, heupjes vooruit….. en waarvan dus bij mij het meeste nét een fractie later dan daadwerkelijk de bedoeling. Choreografie onthouden bleek ineens weer geoefend te moeten worden. Vijftien jaar lang had het klassikaal dansen stilgelegen en nu was er plots sprake van een soort van slechte WiFi verbinding in mijn hersenkamer.

Het moge duidelijk zijn dat hier een paar lessen over heen zullen moeten gaan voordat de juist frequenties wat betreft ballet-golven het weer doen in mijn hoofd.

Maar één ding zit snor, en dat is het plezier er in hebben :-D.

En de rest? De rest komt wel weer. Moet gewoon! Ik zet door! 😀

En laten we het tot die tijd maar op een calimero karate-flater houden ;-).
calimero

 

© Eveline – September 2016

Sport-springtouwen

Onze kinderen mogen op de sport gaan die ze maar willen, op één voorwaarde en dat is dat ze van ons allereerst moeten beginnen met zwemmen. Er gebeurt niets op ander activiteiten-vlak, voordat minimaal het A & B-zwemdiploma binnen “gehengeld” is. Is dat het geval…dan mogen ze zelf een sport of club kiezen.

Onze oudste dochter is nu 8 en koos na haar B zwemdiploma voor ballet, waar ze nu alweer voor het tweede jaar op zit. Erg leuk 😀 . De jongste dochter wordt dit jaar vijf en start dus met zwemles in september. De dreumes-boy is pas één. De enige sport die hij momenteel beoefent is z’n luier zo vol mogelijk schijten. Ook een kunst! Maar meestal lukt het 😉 .

Anyways, ondanks dat de jongste dochter vanaf september de komende 1,5 jaar onder de pannen zal zijn met zwemmen en pas dáárna zelf een sport of clubactiviteit mag kiezen, is ze er wel al helemaal uit wat dat dan wordt, tegen die tijd. Ze rent namelijk al een jaar. En ja…. als in: echt!!! Als we gaan wandelen zet zij het bijna altijd op een sprint. Als we naar de eendjes gaan, vliegt zij meermaals de vijver daar rond. Ze houdt het langer vol dan de rest van het gezin en nog op een pittig tempo ook. En dat met 4 jaar! Kortom; ze wil op “rennen”. Het woord atletiek is nog te moeilijk om uit te spreken, dus ze houdt het op rennen.

Gister kwam ze stilletjes naar me toe en keek nogal bedenkelijk. Toen ik vroeg wat er was, reageerde ze met:

 

“Ja mam, ik wil op rennen! Nou, dat…. of springtouwen! Mag dat ook?”. 😉

Springtouwen

© Eveline – Februari 2016

Ballet-universum

Dertien jaar! Dertien jaar heb ik op ballet gezeten. Van mijn 5e tot mijn 18e. Op de balletschool hier in de stad. De enige echte, met een juf die ballet is en ademt. Háár balletschool.

Onze oudste dochter kwam er zelf mee… Een paar vriendinnetjes van haar zaten er ook op en zij wilde ook erg graag! Ballet dus. We hadden toen met haar afgesproken; je mag op ballet als je je A & B-zwemdiploma hebt. First things first. Net voor de zomer was dit een feit en dus was het deze maand zover. Bij haar proefles had ik haar zusje en broertje-lief mee, met als gevolg dat ik het hele gebouw door aan het scheidsrechten en borstvoeden was, in plaats van dat ik fatsoenlijk naar mijn oudste kind voor-het-eerst-op-ballet kon kijken. Gisteren tijdens haar 2e balletles pakten we het anders aan; ik had een uurtje oppas voor de twee andere telgen, en kon op mijn gemak publiek spelen.

Ik schopte mijn pumpjes uit, deed de sokken aan die ik had meegenomen, trok ze warm en hoog over m’n legging heen en betrad de prachtige balletstudio. Zelfde balletschool als toen. Zelfde fantastische juf. We zijn alweer ruim twaalf jaar verder, maar alles was nog precies hetzelfde. Hetzelfde, in het universum dat ballet heet.

Het ontroerde me diep toen ik zag dat “mijn” balletjuf de hand van mijn dochter pakte en samen op de klassieke noten door de studio heen dansten. Wow! Wat gaat mijn dochter prachtige jaren tegemoet, met het terugkerende wekelijkse uurtje balletles als veilige haven. Met waanzinnige optredens en een hoop plezier.

Ja, het ontroerde mij echt. Waar is de tijd gebleven?

Toen de les klaar was stapten we in de gang en terwijl ik mijn hakken terug had aan gedaan en nog even op mijn dochter wachtte, stond een vader van 1 van de andere leerlingen mij heel raar aan te kijken.

Oké, what’s your problem?!?!

Vlak voor het naar buiten gaan zag ik zijn probleem. Of eigenlijk het mijne… Ik had m’n hakken wel terug aan gedaan, maar m’n sokjes niet terug uit….

Oeps! 😉

IMG_2548.JPG

© Eveline – September 2014