Wie fopte wie? 

Al een aantal dagen/weken liggen de oranje spulletjes in de winkel ter ere van vandaag; Koningsdag. De koning is jarig, hiep hiep hoera !!! =) 

Niet alleen oranje spulletjes trouwens, maar ook oranje etenswaren. Zo hadden wij afgelopen weekend (onder andere) oranje slagroomsoesjes in de koelkast. 

De regel is wel bij ons; eerst bordje leegeten (of toch in ieder geval een heel eind komen) en dan pas een toetje of iets anders lekkers áls toetje. Het toetje is een extraatje, geen vervanging van. 

We aten gisteren frietjes met snacks. En ondanks dat dat alles behalve een gezond verantwoorde maaltijd is 😉, blijft de regel wel gewoon bestaan; eerst goed eten, dan pas een toetje. De jongste dochter (3 jaar) at nauwelijks en de frietjes op haar bord bleven bijna allemaal liggen. Er zaten ook nog wat frietjes in de grote schaal (die in de keuken stond) en mijn man kwam met deze schaal aanzetten en plaatste deze voor de telg haar neus, met de mededeling; 

“Eet deze frietjes maar op meisje, deze zijn héél bijzonder. Heel anders dan die op je bord, proef maar!”. 

Met grote ogen keek ze haar vader aan en begon er warempel van te eten. Ze gaf geen kick. M’n man keek vol trotsheid (op zichzelf) naar mij met een blik die zei; ‘Heb ik die even gefopt!!!”. Hij stond weer op en liep terug naar de keuken. 

Echter, op dat zelfde moment boog de jongste dochter zich naar mij toe en fluisterde; 

“Dit zijn helemaal geen andere frieten hoor mam, maar ik mag hierna nu wel een konings-soesje, toch?”. 

 

Fijne koningsdag allemaal :-). 

© Eveline – April 2015

Wat heeft dit voor zin?

Op vrijdag past mijn vader altijd op onze twee dochters, terwijl de jongste telg (ons zoontje) een dagje kinderdagverblijf mee pikt. Opa haalt dan die dag met de jongste dame, de oudste om kwart voor 12 van school en een middag gevuld met avontuur volgt.

Terwijl de 3-jarige dame en opa gisteren te voet naar de basisschool liepen, hadden ze de hond ook mee. Aan zo’n lijn, die je heel lang kunt maken. Op een gegeven moment pakte Lisa het midden van die lijn vast en begon er enthousiast mee op en neer te zwaaien, waarop mijn vader zei;

“Meisje, wat heeft dit nou toch voor zin?”.

Ze stopte abrupt, tilde een wenkbrauw op en dacht er het hare van. Ze liepen verder en enkele minuten later vroeg Lisa of ze het begin van de lijn, bij de houder eens vast mocht houden. Dat mocht van opa.

“Oh en opa, kun jij de lijn aan die kant dan eens oppakken? En dan zo gaan staan… Nee, nee; zó gaan staan!”.

Mijn vader deed precies wat ze wilde, als een marionettenpop. De hond wachtte met smart.

“En nu met die lijn op en neer zwaaien, opa!”.

Hij volgde de stappen die zij hem opdroeg. Vervolgens was het even stil en doordringend keek Lisa naar opa. Ze opende haar mond en zei op scherpe toon;

“Opa… wat heeft dit nou toch voor zin?”.

Ze mikte de houder weg en liep verder.

Sta je dan! Als 65- jarige! 😉

IMG_4498.JPG

© Eveline – November 2014

Jij toch ook?

Ik weet niet wat dat is met die man van mij, maar hij vindt het altijd een behoorlijke uitdaging om de wasmand te vinden. Ik vind gedragen kleding van hem werkelijk door het héle huis. En als hij dan eens op een blauwe maandag de wasmand wél vindt, dan is het toch nog te pittig om het deksel van de wasmand omhoog te doen, en dus mikt hij het er maar naast. Onder het mom van; close enough.

Blijkbaar werkt dit ook door op de kinderen. Laatst stond de oudste dochter zich bij ons op de slaapkamer te verkleden en ze gooide haar pyjama zo op de grond met de mededeling;

“Zo, die mag in de was mam, ik doe vanavond een schone aan!”.

Met opgetrokken wenkbrauw aanschouwde ik dit tafereel en zei:

“Uuuuh vrouwe, je weet toch waar de wasmand staat?”,

Waarop zij antwoordde;

“Ja, jij toch ook?”.

IMG_3448.JPG

© Eveline – Oktober 2014