Het boze oog!

Vroeger… (wanneer je boven de 30 bent mag je spreken van vroeger. Als je onder de 30 bent, bén je vroeger)… toen ik nog een mini-me was en op de basisschool zat, kan ik me een juf herinneren die weleens liet vallen dat ze een boos oog had. Dat wilde zeggen; haar 2 normale vriendelijke ogen die je altijd liefdevol aankeken, maar tevens, zo zei ze zelf;

“Heb ik op mijn achterhoofd een onzichtbaar boos oog. En dit boze oog ziet alles!”.

Dus je keek wel uit iets achter haar rug om te doen, want het boze oog zou het zien! En dan hè? Met een boos oog wil je geen ruzie. Wat dat dan ook mocht betekenen.

Het grappige is, dat ik dit zoveel jaar later nog altijd weet. En, onlangs vertelde ik dit verhaal aan mijn kinderen en liet ze weten dat mama ook een boos oog heeft, dat alles ziet. Vanaf dat moment kwam de term “boos oog” regelmatig ter sprake.

Gister stond ik te koken en was, enigszins stiekem, voor het eten een paar snoepjes naar binnen aan het werken. Slechtttttt! Waarom mijn kinderen dat dus niet mogen en ik dit nu -volledig ontaard- wel stond te doen, is omdat ík mijn eetlust er niet mee verpest. Ik eet toch wel als een bouwvakker. Desalniettemin deed ik het stilletjes en niet in hun gezichtsveld. Ogen uitsteken hoeft dan ook weer niet.

Toen ik terug naar de woonkamer liep om de tafel te dekken zag ik onze oudste dochter nietsvermoedend een boekje lezen. Terwijl ze niet (ik herhaal; níet) opkeek van haar boek, bracht ze ten gehore;

“Ik heb ook een boos oog! En dat boze oog zag jou net snoepen!”.

En ze las in stilte verder.

Dus.

Sta je dan, met je (minder-) goede gedrag 😋.

IMG_6640

© Eveline – Februari 2015