Stop met verstoppertje

Borstvoeding… mooi & natuurlijk. Al een aantal keer heb ik hier met veel plezier over geschreven. Niet meer dan normaal dat je je baby de borst geeft (of in ieder geval probeert te geven). Dat is mijn mening en hoe een ander daar in staat en over denkt, mogen zij gelukkig ook helemaal zelf weten. Ik zal nooit een zwangere dame een richting in proberen te duwen om maar op borstvoeding uit te komen. Leven en laten leven. Zelf ben ik ook groot (nou… semi groot dan 😉 ) geworden op flesvoeding, dus hoe dan ook; groeien doen baby’s toch wel.

Anyways, borstvoeding dus. Het geven van borstvoeding gebeurt ook wel eens “en public”. Ik heb alle drie onze kindjes verwend met borstvoeding en ik heb hier ook nooit een probleem van gemaakt om dit “open en bloot” te doen. Wel ging ik altijd met mijn rug naar het grote publiek zitten of zocht een rustig plekje op. Nu ik er aan terug denk, besef ik dat ik dat niet voor mezelf deed, maar voor de ander. Zodat een ánder zich niet ongemakkelijk zou gaan voelen, bij mijn voeden. Hoe absurd eigenlijk?

Afgelopen weekend was ik op een feestje. Een goed vriendinnetje vierde haar verjaardag en haar woonkamer zat vol. Eén van aanwezige dames was luttele weken geleden bevallen en zat met een prachtig klein baby’tje op de arm. Even later zag ik haar met een mooie grote design shawl op en rond haar borst. Schitterend gewaad, ik was oprecht aan het staren. Ineens realiseerde ik me dat haar baby weg was. Niet in de maxi cosi. Niet op haar schoot, niet bij een ander. Uh, waar is je baby???

Wat bleek: ze had een voedings-doek. Een doek, waar je je baby volledig onder/achter kunt leggen en je op je gemakje, zonder enige vorm van blootstelling, kunt borstvoeden. Zelfs geen baby meer te zien. Mijn eerste reactie was; wow 😀 ! Hoe leuk, ze verzinnen ook steeds meer! Maar mijn eerstvolgende gevoel was: wat is het toch eigenlijk volkomen absurd. Overal rond ons heen zie je blote borsten. Hoe groter hoe beter. En public, schuddend in kroegen, hangend op tafels en zwierend op tv. Overal piemels. Ballen. En dikke bipsen. Alles en bijna iedereen is anno 2016 hartstikke open en bloot. En dat is allemaal meer dan oké. Maar nee, wanneer een mama haar kindje de borst wil geven, dan word je soms bijna behandeld als uitschot. Wát, voedende mama??? Wat wat zeg je daar? Ga jij nou je tiet buiten je trui gooien om je baby te voeden? WAT?????!!

En dan te bedenken dat je eigenlijk niet eens iets ziet. Werkelijk niks.

Wel nondejuh mensen! Jammer eigenlijk, dat ik geen borstvoeding meer geef, want ik zou à la minute een provocerende foto plaatsen, voedend & lachend en wel. ZONDER DOEK! Kijk, en nu kan ik alsnog wel provocerend mijn blote borst(je) op de foto zetten, maar ja…. ten eerste valt er bij mij niet veel te zien ;-), en ten tweede is het niet bijzonder, want blote tieten zien we overal!

Borstvoedende mama: stop met verstoppertje spelen. Doe gewoon, je ding. Net als de rest.

(Bovenstaande tekst is niet van toepassing op de mama’s die zich er zélf ongemakkelijk bij voelen om “en public” de borst te geven. Dan is het ieder zijn recht om jezelf en de baby af te dekken of een rustig plekje op te zoeken :-D.)

11418515_10153966569084972_2037478405_n

11414400_10153966569144972_2061791891_n

(Twee fotootjes van toen ik nog wel borstvoeding gaf. Fotografe: José Puister.)

© Eveline – Januari 2016

Advertenties

Onontkoombaar

Onvermijdelijk! 

Dat wist ik vanaf dag één. 

Maar het was een zorg voor de lange termijn. Ik maakte mij niet druk om dat moment, dat punt. Dat onontkoombare ene punt. 

We zijn nooit langer dan 9 uur gescheiden geweest. En dat is eigenlijk nog altijd van toepassing. Dat, nu al bijna een jaar lang. 

Eerst het klokje rond en de laatste drie maanden was het nog ’s morgens en ’s avonds dat je me éxtra nodig had. Iets wat alleen ik je kon geven. Geen potje, geen poedertje, geen flesje wat dat daadwerkelijk kan vervangen. In ieder geval toch niet de band die het schept. Het gevoel wat het met zich mee brengt. Dat is niet na te bootsen, door wat dan ook. 

Maar het einde is in zicht. 

Niet zozeer om dat ik dat wil, maar nagenoeg om dat jij aan geeft dat het welletjes is. Na bijna een jaar borstvoeding geef je er de brui aan. En na een aantal dagen van (letterlijk) pijnlijke worsteling, is de koek op. 

Ik stop met de borstvoeding.

Met een brok in mijn keel! Dat wel. Maar het is goed zo. 

Binnenkort voor het laatst. En niet alleen bij jou voor het laatst, maar voor altijd, voor het laatst. 

Met een lach en een traan geef ik één dezer dagen voor de laatste keer borstvoeding. Aan jou, lieve Max. Het was mij een waar genoegen vriendje. Een nieuw tijdperk breekt aan. We zijn er klaar voor! 😃 

(En nu maar hopen dat de borsten het overleven, na 3 kinderen borstvoeding😉.) 

  

(Foto gemaakt door José Puister!) 

© Eveline – Juli 2015

Maffia? 

Inmiddels is het alweer tien maanden dat ik onze baby-boy borstvoeding geef en het loopt werkelijk nog altijd… als een tiet. 😉 

Ondanks dat we anno 2015 leven, hebben sommige mensen in de goegemeente er nog steeds moeite mee wanneer er dan -weer zonodig- een moeder met haar borst bloot moet zwaaien om “het kind” te voeden. In kroegen, op tv, op foto’s. Er is altijd wel iemand bij wie dan de taboe-gevoelens boven komen drijven. (En overigens; buitenom het taboe heb ik zélfs ook al eens het woord “borstvoedingsmaffia” voor bij horen komen! Ik… bij de borstvoedingsmaffia? As if I care hoe een andere mama haar kind voedt. Zolang de baby maar gevoed wordt, da’s bij mijn weten het enige wat telt!)

Moar moar. 

Als een mama de fles trekt om haar baby te voeden, is er niemand die denkt; Belachelijk, wat provocerend, doe eens weg! 

Leven en laten leven. En ik… Ik hoop mijn zoon nog zeker tot zijn eerste verjaardag te kunnen/mogen borstvoeden. Ik ervaar deze periode als heel bijzonder en het is ook nog eens het allerbeste aan voeding wat ik hem kan geven. Dus waarom zou ik het dan niet doen? En wat een ander daar dan verder van vindt; het zal mij… een tiet wezen ;-). 

And since you have to practice what you preach… 

  
Prachtige foto gemaakt door José Puister (http://www.josegrafie.nl

© Eveline – Juni 2015

Mampina!

IMG_2842.JPG

Ook ik hoor bij de “Mampina”-groep. De groep mama’s die hun borsten gebruiken, waar we ze van oorsprong voor gekregen hebben: het voeden van het kind ;-).

Bij welk kamp hoor jij?

Wat mij overigens opvalt is dat er tegenwoordig twee kampen steevast en lijnrecht tegen over elkaar staan. De groep van de flesvoedings-mama’s en de groep van de blote tieten…uuh borstvoedings-mama. Wat ik best jammer vind, want waarom niet in harmonie op 1 lijn? Een mama die geen borstvoeding wil (of kan!) geven, zal ik echt niet veroordelen. Waarom zou ik? Maar dan wil ik op mijn beurt ook niet raar worden aangekeken wanneer ik, beschaafd aan een tafeltje in de hoek van een restaurant, mijn zoon van nog geen 2 maanden oud de borst geef. Niets obsceens, niks bloots bungelend, gewoon; zoals een “flesmoeder” de fles geeft, alleen dan nét iets anders. Maar daar wordt toch nog weleens spastisch op gereageerd merk ik. Jammer! Ik reageer ook niet spastisch wanneer ik een mama haar baby de fles zie geven, en dit terwijl ik zelf volledig achter borstvoeding sta.

Gewaagde foto?

Gisteren heb ik een foto van mezelf en zoontjelief online gezet waarop ik hem borstvoeding geef. Gewoon…om eens te kijken wat de reacties waren. Gelukkig vrijwel allemaal goed. Daarbij kwam kijken dat er ook echt nauwelijks tiet te zien was, maar desalniettemin was ik benieuwd.

Kolven

Deze week ben ik met kolven begonnen. Ik had het steeds uitgesteld en uitgesteld, maar aangezien ik aan mijn laatste 3 weken verlof begonnen ben, werd het nu toch echt zaak om met de kolf aan de slag te gaan. En oké, oké; je voelt je op dat moment wel een beetje een melkfabriek, maarrrrr… wel een zeer goedlopende melkfabriek, met de allerbeste melk én ook nog eens gratis. De “Ons bin zuunig”- goegemeente kan dit toch nooit verkeerd vinden?!

Binnenkort voor de eerste keer met afgekolfde melk het flesje geven. Van mij hoeft het niet hoor, maar ja, het moment is gewoonweg daar.

En… positief gezien; dan kan mijn man er ook eens ’s nachts uit om de baby te voeden.

Of mijn man hier blij mee gaat zijn…. 😉

IMG_2827.JPG

© Eveline – Oktober 2014