Tenslotte tevreden, het licht uit gedaan.

Vrienden. Wat zijn ze toch waardevol! Zelf heb ik geen broers of zussen en ergens heb ik altijd mijn vriendinnen ook als soort van surrogaat-zussen gezien. Toen mijn man en ik aan ons eigen gezin begonnen, met eerst een prachtige dochter, toen nóg een mooie dochter en als kers op de taart ook nog een zoon, werd (is) ons leven steeds drukker en voller. Toch komt en gaat het allemaal. Je gaat niet ineens van vrijgezel overnight naar BAAAAM; gezin, getrouwd, 3 kinderen, hond! It sort of grows on you… 😉 Dus gaat alles lekker met de flow mee. En dat is heerlijk.

Je bemerkt wel, dat je in die gezins-flow je vrienden iets minder ziet dan daarvoor. En dan kun je lullen wat je wil, het helpt niks, je ziet ze gewoonweg wat minder dan voorheen. Eén van mijn allerbeste vriendinnetjes en ik waren op de middelbare school ONAFSCHEIDELIJK (eind jaren ’90). Maar ook daarna nog. Met Backstreet Boys-tours, met ons jaar “samenwonen” in 2006…. we waren samen één. Nu… zien we elkaar nog zo’n, schamele vier tot vijf keer per jaar (én met BSB-tours, maar ook dat is stiekem alweer even geleden). Het is lichtelijk gênant om dit hardop te zeggen, maar het is gewoon de waarheid. We wonen niet bij elkaar in de buurt en dus is afspreken niet zomaar iets wat spontaan op komt zetten. Zij twee kinderen, ik drie. Het kost ons minimaal 3 maanden “in advance notice” om af te spreken, OF een bruiloft van een gezamenlijke vriendin op Koninginnedag (ja, 30 april dus). Dan zien we elkaar ook weer 😉 . JEEEJ! Gelukkig maakt het voor onze band niks uit. We kunnen elkaars gedachten ook op afstand nog altijd prima lezen en hebben dankzij de social media en de gemakken van “whatsapp” nog altijd dagelijks contact. Het doet niets af aan de band en dat maakt het meer dan oké. Een ander best vriendinnetje woont ook ver weg. D*mn it! Hegelsom, for cyring out loud. Maar ook dat is oké. We weten hoe het zit en dat is fijn.

Gelukkig heb ik ook MARVELOUS amazing best friends hier in de buurt. I ❤ them! Sommige ook kids, anderen nog niet. De meeste van ons wonen allemaal op nog geen vijf minuten van elkaar vandaan, maar… zelfs tussen óns is het niet altijd even gemakkelijk om af te spreken. Drukte hier, kalmte daar, kids hier, werken daar, afspraak hier, lunch daar, verkouden, kots, ziekte -zus, huishouden, fietsen, kapper -zo. En het is ook niet erg erg verder… c’ést la vie. En we genieten, van iedere vorm van contact die we met elkaar hebben.

Afgelopen vrijdagavond waren één van die marvelous friends en ik aan het appen. We probeerden een zogeheten “koffie-date” in te plannen. Waren we al 3 weken mee bezig! Maar bij iedere optie die de één deed, kon de ander weer niet. Zo ging het even door. Drie weken om precies te zijn. Kak-drukte! Op een gegeven moment liet ze vallen dat ze het wandelen weer opgepakt had. KRIJG NOU TIETEN! IK OOK! Echt waar!! Vorige week maandag had ik mijn backpack-schoenen weer eens uit de kast gehaald, die ik tijdens mijn reis in Australië ook aan had gehad. To hike, to party, basically to do everything 😉 . En ik was gaan wandelen. Gewoon, omdat ik daar zin in had. Zij blijkbaar ook.

We spraken (LETTERLIJK ONDER VOORBEHOUD, WANT JE WEET MAAR NOOIT WIE VAN JE GEZIN ER NU WEER ZIEK WORDT EN JE UITEINDELIJK NIET KUNT GAAN! 😉 ) af om de dag daarna, afgelopen zaterdag dus, te gaan wandelen. Hoe laat? Nou, niet ’s morgens, heb ik de auto en dus boodschappenrondje. Tja… en niet ’s middags, want dan had zij weer iets. Nou, ’s avonds dan! Oké, yes! Onder voorbehoud zaterdagavond gaan wandelen.

Jolly!!! Vroeger hadden we kroegentochten op de zaterdagavond, nu zijn het wandeltochten. Daar ben je dan 33 voor geworden, I guess. 😀

Aan het einde van die zaterdagmiddag zouden we nog even verifiëren of dat “onder voorbehoud” van onze afspraak weggelaten kon worden. En jawel… om 17.30 uur in de avond werd definitief besloten: WE GAAN! En niet eens met z’n 2-en, maar met 3 vriendinnen zouden we gaan wandelen. Hoe leuk! Last minute, gewoon doen.

Maar ja, wel ná de kinder-avond-spits en vaatwasser-huiskamer-opruim-ellende. JA DUH! En dus… om 21.00 uur… there we went… Ik, met een Minnie Mouse tasje van mijn jongste dochter, die ik rond mijn schouders kon doen. Ja… wie gaat er nou een handtas voor over je pols meenemen als je gaat wandelen?! Of een “clutch” voor onder je oksel? Het moest nuttig zijn. Dat glitterende Minnie Mouse tasje voor over de schouders was nuttig. Basta!

Nel,Debo&ik

Mijn man had ons bandjes meegeven voor om ons arm, die licht gaven. Ooooh, hoe schattig; de bezorgde husband 😀 .

Enfin. We waren nog geen 60 seconden onderweg, of het begon te regenen. Ach, who cares. Vrolijk wandelen we door en kletsen dan ook gewoon door. Toen de regen toch echt wel een paar tandjes erger begon te worden, toverden één van de dames een paraplu tevoorschijn. VAN WAAR DAN????? 😉 Ach, geen vragen stellen, ze had een paraplu. Met z’n 3tjes schuilden we, WHILEST vrolijk doorlopend. We spraken over van alles en nog wat. Alles waar we elkaar nog niet “live” over gesproken hadden. Leuke dingen, rot dingen, lachwekkende dingen, ontroerende dingen. We babbelden bij en dat was super.

Toen we langs het bruisende uitgaanscentrum van Terneuzen liepen vonden we eigenlijk wel dat we een wijntje verdiend hadden. Wie zo goed en dapper door de regen loopt, verdient een versnapering, of niet dan?! And so… we sat down for wine.

Ons

Terwijl we daar zaten, beseften we dat we op een enorme party-tent uitkeken. Wat bleek… het filmfestival Zeeuws Vlaanderen “was going on”. Dikke muziek denderden door tot aan onze kroeg en we vroegen ons af wat, wát we er voor moesten doen om daar ook eens binnen te kijken. Al gauw werd ons duidelijk: alleen inkom met kaarten. Ah d*mn it. Daar kwamen we met ons klein-wandel-geld niet.

Na onze verdiende pauze, stonden we terug buiten. We stonden vóór de party-tent en het werd onze onuitgesproken missie om er binnen te komen. Het was een gevoel, dat kun je niet uitleggen. Terwijl “It’s raining men” luid vanuit de party-tent ten gehoren gebracht werd, dansten wij ons suf… buiten de tent…. in de regen…..! Ik gilde naar mijn vriendinnen:

“Al is het het laatste wat we doen op deze aardkloot… we wíll get in!”. 

And so we did!

Terwijl we feestend naar de ingang liepen was er werkelijk niemand die ons tegen hield. Geen strenge kaart controle, geen nauwkeurige stempel-controle, geen boze security, helemaal niks. AT LEAST GIVE US A CHALLENGE PEOPLE!!!! But they didn’t. En toen stonden we binnen.

En we wandelden op dat moment misschien niet meer, maar we hebben zéker aan onze conditie gewerkt, door enorm te dansen. Shaking our asses off !!! Op onze wandelschoenen. Ik, met dat glitterende roze Minnie Mouse tasje om mijn schouders heen.

Ons2

Allerlei muziek passeerde de revue, ook veel uit de ’90’s. We gingen helemaal loos en we spraken met elkaar af: op het moment dat de Backstreet Boys komen, gaan we ná dat nummer naar huis. Even was ik ietwat gevreesd dat dit niet zou gebeuren en we dus om 07.00 uur het licht uit zouden doen…. en daar kreeg ik enigszins hartkloppingen van…. want mensen, ik ben echt wel een party-animal (zéker toen ik nog jonger was), maar ik kan oprecht zeggen dat ik nu ook gewoon een burgerlijke trut ben geworden die op dat moment maar al te goed besefte: ik wil best feesten, maaruh…. we gaan wel zo naar huis! 😉 En ik wist ZEKER dat mijn vriendinnen ook zo dachten. And thank god that was true! 😉  Het middernacht-uur was inmiddels gepasseerd toen onze Bsb’s plots door de speakers galmden en vol overgave bevonden wij ons op de dansvloer. Daarna pakten wij, zoals afgesproken, onze jassen bij elkaar en taaiden het af. Tot grote verbazing van onze mede-feesters overigens… ze begrepen niet waar we naar toe gingen. We kwamen onverwachts, en we gingen onverwachts.

Hasta la vista!

Lang na onze bedtijd strompelden we terug naar huis. Wát een GEWELDIGE avond. Zo spontaan, zo niet verwacht. Normaal doen we 3 maanden om zo’n avond te plannen, en nu stonden we er gewoon. On-afgesproken. Die ochtend oprecht niet wetende. Op onze wandelschoenen. Zonder uitgaans-make-up. Met de glitter-roze-tas van m’n dochter. Ook hallo!

Heel de weg naar huis liepen we in de regen. Friends te quoten. U weet wel, de serie; “Friends”. De serie die voor ons nog altijd actueel is maar stiekem toch al zo’n 12 jaar geleden gestopt is. We kennen nog steeds vrijwel iedere aflevering van alle 10 de seizoenen uit ons hoofd. En dat bewezen we op de terug rit.

Op een gegeven moment reed er een auto voorbij en met hoge snelheid werd er een waterballon getorpedeerd. PATS, recht op ons (LEES: OP MIJ!). We waren even verbijsterd maar schoten vervolgens in een dikke lach. Ik bedoel: we liepen in de regen die onze bilnaad inmiddels bereikt had. Het kon niet veel erger worden dan dat!

Terwijl we de laatste paar kilometers aflegden zongen we luidkeels:

“We hebben tranen gelachen, onnozel gedaan en tenslotte tevreden…. het licht uit gedaan!”. 

We giechelden nog, kleddernat en ons haar op half zeven;

“We maken maar geen selfie nu! Like this is a moment we want to remember….!”

Turns out…

It is… =).

© Eveline – April 2016