Kinder gehaaidheid. 

Zoals de meeste van jullie weten, ben ik eind januari dit jaar, de Facebookgroep “Zonder honger naar bed” gestart. (Weet je niet wat dat is of waar deze groep voor staat? Klink dan hier voor de blog waar ik over de start van dit project schrijf!) 

Hoe dan ook… nooit had ik gedacht dat het starten van/met dit initiatief nog eens tegen me gebruikt zou worden. 

We zaten met het gezin aan tafel en aten pasta. Voor onze jongste dochter (van 5 jaar) die geen gluten mag, maak ik altijd een apart pannetje met glutenvrije shizzle. Maar die avond zat ze meer met haar eten te spelen dan wat anders en na uiteindelijk, met veel pijn en moeite wel 2 happen, verkondigde ze dat ze vol zat! Ik reageer met; 

“Prima! Vol is vol! Maar dan moet je niet over een half uur aan komen zetten dat je zo’n honger hebt, want dat gaat dus niet door, dan moet je gewoon nú eten. En anders is’t met honger naar bed!”. 

Waarop zij haar wenkbrauwen fronst en zegt; 

“Ik dacht dat jij je inzette voor zónder honger naar bed!”. 

Hallo! Lawyered! 🙈 


© Eveline – Juli 2017 

Moederwoede aangepakt

Afgelopen woensdag waren onze kinderen op oorlogspad. Was er toen geen storm op komst? Amai! Ze vlogen niet alleen in elkaars haren, maar ook in dat van mij. Hey, what did I do??? 😉 Zeker de jongste spuitelf-dochter. Ze was een monster! Meerdere malen die middag kwam het vanuit mijn tenen naar boven. En naar buiten. Je weet wel: moederwoede!

Later de middag luisterde de jongste dochter wederom van geen enkele meter en met zeer verheven stem zei ik:

“Klaar er mee nu!!!! Is er nog niet genoeg boos geweest vandaag?”.

Is er nog niet genoeg boos geweest vandaag???? Terwijl ik die zin uitsprak dacht ik meteen: oh nee toch, wat kraam ik nou weer uit? Enfin, vooral niet gaat hakkelen, want dan kom je helemaal niet meer geloofwaardig over. Dus laten zo, laten zo!

Is er nog niet genoeg boos geweest vandaag?!

Echter, de jongste dochter nam me gelijk tuk door (ietwat té nonchalant) te reageren met:

“Nou uuuuh, WIJ zijn nog niet boos geweest hoor!”.

Zucht.

Toen barstte ik maar in lachen uit en sloten we de middag af met een groepsknuffel. De enige keuze die restte.

Spuit-11-300x300

© Eveline – December 2015

De prinses op het witte paard?

Opa ging te voet zijn oudste kleindochter van school halen en dit samen met de jongste kleindochter en de hond.

Het is een redelijk stuk lopen naar de basisschool en op de terugreis, op zo’n 500 meter van ons huis vandaan, liet onze jongste dochter dramatisch aan mijn vader weten dat ze echt, maar dan ook écht niet meer verder kon lopen. Mevrouw haar voetjes deden zeer.

Opa tilde haar liefkozend op en offerde zich als pakezel op; een 14 kilo wegende drie-jarige, een volle schooltas en een hond aan de lijn. Ach, het ging net.

Plots zette de oudste het echter op een rennen en riep met de wind mee richting haar zusje;

“Wie het eerste thuis is!”.

De jongste dochter keek opa met grote verwachtingsvolle ogen aan en gilde ‘m toen in z’n oren;

“Nou…. hup opa, rennen!!!!”,

gevolgd door een klopje op z’n schouder en een tikje met haar voet.

2015/01/img_6440.jpg

© Eveline – Januari 2015

Boven!

De jongste dochter ging verstoppen.

De oudste ging tellen.

Na “tien” liet ze haar handen voor haar gezicht zakken en vroeg aan mij;

“Mam, weet jij waar Lisa is?”.

Terwijl ik mijn schouders optilde en mijn handen vragend in de lucht zwierde, hoorden we een schel stemmetje vanonder de tafel komen, die ons liet weten;

“Ze is boven!!!!”.

2015/01/img_6272.jpg

© Eveline – Januari 2015

Of het mocht!

Zoals bij mijn vaste lezers inmiddels wel bekend is, is onze jongste dochter nogal een hittepetit. Wel een ontzettend lief hittepetitje hoor, met het hart op de goede plaats! Maar nu kwamen wij er onlangs achter dat ze er ook totaal geen moeite mee heeft, om mensen voor haar karretje te spannen. En dat met 3 jaar!

De twee dochters waren boven braaf aan het spelen, toen de oudste plots met het bovenstel van haar speelkeuken af kwam zetten in de woonkamer. Het is nogal een robuust stuk speelgoed, dus ze had er best moeite mee gehad om dit van boven naar beneden te sjouwen. Lichtelijk hijgend stond ze hier vervolgens dus mee beneden en vroeg;

“Mogen we met het keukentje beneden spelen?”.

Omdat we bijna barsten in het speelgoed wat beneden staat, was ons antwoord (nog net niet in koor);

“Nou, nee hoor. Beneden genoeg speelgoed, dus speel er op je kamer maar mee, waar die stond!”.

Ze droop af en terwijl ze de groots mogelijke moeite deed om met het keuken-bovenstel-en-al terug naar haar zolderkamer te komen, hoorden we de jongste dochter van boven hard en doordringend vragen;

“Én……. mag het?”.

2015/01/img_6145.jpg

© Eveline – Januari 2015

Touché!

Iedereen die mij persoonlijk kent, weet dat ik nou niet bepaald een introvert mens ben. Ik ben over het algemeen niet stil, niet verlegen, en lachen kan én doe ik vaak, maar niet normaal en allerminst zachtjes.

Vorige week na een lange werkdag kwam mijn man thuis. In een stil huis? Forget it!!! Drukte alom. Een hyperactieve zeven-jarige, een brutale drie-jarige én een baby van vijf maanden. Met reflux. Huilend. Hikkend. Kotsend.

En ja… een even-vertellen-hoe-mijn-werkdag-was-gieren-lachen-brullende vrouw van 31! Allemaal tegelijkertijd, op het moment dat hij z’n voetjes nog maar nét op de mat had gezet.

Arme vent!

Hij zuchtte eens diep en vroeg in het luchtledige:

“Waar is die stilte toch gebleven?”.

Ik keek ‘m lachend aan en grinnikte;

“Ja, want dat was per slot van rekening je verwachting toen je met mij trouwde en kinderen kreeg….;
Stilte in huis!”.

Toen was het zowaar even stil.

Alleen de hond knorde en ik zou zweren dat zelfs híj een wenkbrauw optrok. 😛

Het enige gepaste antwoord bleek;

“Touché!” ;-).

2015/01/img_6114.jpg

© Eveline – Januari 2015

U

Terwijl de oudste dochter op de balletles was, ging ik met mijn twee jongste kindjes even naar de stad, met als doel: pasfoto’s van onze baby-boy te laten maken. Omdat wij zo dicht tegen de Belgische grens aan wonen, is het hebben van een ID-kaartje gewoon een must, voor het hele gezin! En ja: daar heb je natuurlijk een pasfoto voor nodig. Wat eigenlijk heel grappig is voor zo’n baby, want over een jaar is onze zoon al niet meer te herkennen vanaf zijn foto. Maar goed, dat daargelaten.

Terwijl ik ‘m zo recht mogelijk vast probeerde te houden op de fotokruk, keek hij als een politie-gezocht-“Most Wanted”-kereltje de camera in.

Toen we daarna besloten om nog wat kleine boodschapjes te doen, liepen we eerst terug naar de parkeermeter om er wat extra geld in te gooien. Het betrof zo’n parkeermeter die voor een aantal plekken tegelijkertijd bedoeld is, waar dan een kaartje uit komt, wat je voor je ruit moet leggen. We stonden voor de meter nog even naar een muntje te zoeken, toen er een zeer gehaaste meneer achter ons kwam staan. Omdat wij toch nog stonden te hannesen, zei ik tegen de betreffende man:

“Gaat u maar even voor hoor, wij zijn nog munt-zoekende!”.

We stapten opzij en lieten hem voor. Zenuwachtig (en overduidelijk te laat voor een afspraak) stond hij z’n muntjes er in te gooien. Hij drukte op de groene knop, onmiddellijk en zeer geïrriteerd gevolgd door:

“Ah sh*t, ik heb ‘m langer nodig!”.

Hij begon opnieuw met bevende hand, munten er in te mikken.

De jongste dochter keek dit kalm aan en ik zag aan haar gezicht dat er een opmerking aan het opborrelen was. Oh nee toch, wat zou er komen??! De poging die ik deed om haar af te leiden werden teniet gedaan, toen ze haar mond open deed en bulderde;

“Zou u eens een beetje kunnen opschieten, het kaartje is er toch al uit?”.

Slik!

Zoals het een moeder betaamt, zei ik gelijk:

“Maar meisje, dat is niet zo netjes om dat zo te zeggen hoor!”.

Maar van binnen lag ik werkelijk dubbel. Hoe verzint een drie-jarige zoiets.

Overigens blij te beseffen dat ze van ons klaarblijkelijk toch een zódanige opvoeding krijgt, dat ze tijdens die snerende opmerking, de persoon wel aansprak met “u”.

Gaat het toch nog ergens goed ;-)…

2015/01/img_6070.jpg

© Eveline – Januari 2015

(Afbeelding verkregen via Google)