Niks nieuws onder de zon

Ja.

Afgelopen zaterdag had onze oudste dochter haar eerste voorstelling met haar toneelgroep. Waanzinnig leuk!

We zaten op de eerste rij en de voorstelling was welgeteld 3 minuten bezig of onze zoon (net zindelijk) gaf te kennen naar de wc te moeten. En 6 minuten daarvoor moest die nog niet, maar blijkbaar had ik met die vraag vóór de voorstelling wat radars bij hem in werking gesteld waardoor zijn urinewegen besloten te gaan werken en BAM…

“Mama, ik moet plassen!”.

Ttttttt!

Nu kun je een dergelijke melding van zo’n kind ook negeren, maar voor je het weet ruikt die hele zaal naar stront en pies. Hmmmz.

Dus, ik bukkend vanaf die eerste rij samen met Max de zaal uitgelopen. Maar waar oh waar, was er in dat betreffende gebouw een toilet? Ik vroeg het aan een medewerkster.

“Oh, makkelijk, hier de gang helemaal uitlopen en dan op het eind rechts!”.

We waren op de eerste verdieping en ik was dus al enigszins blij dat we er niet helemaal voor terug naar beneden moesten waar ook catering was e.d.!

Be careful what you wish for! 😋

Dus oké, lange gang door. En door. En door. Er kwam bijna geen eind aan. Tot we bij nooduitgang-deuren kwamen. Maar door het raam van die deuren zag ik inderdaad een toilet. Ik dacht dus; het zal wel goed zijn. Hop, vergrendeling naar beneden en verder lopen.

De nooduitgang viel me al iets te zwaar terug in z’n slot, maar dat was een probleem voor later.

Later bleek eerder dan verwacht, want het toilet… WAS OP SLOT! En niet als in “bezet”, maar gewoon afgesloten. Niet toegankelijk. Crap! Terug maar dan. Ik duw tegen die nooduitgang en… dicht. Geen beweging meer in te krijgen. Craaaaap!!!

Sta je dan, met je goede gedrag.

Met Max op de arm richting de enige uitweg gelopen; een trap die ons naar beneden leidde alwaar wij een grote deur troffen, ik duwde ‘m open en…

… staan we midden op de stoep/straat.

Haaaaai !!! 🤭😆

Nog altijd met Max op de arm (die het inmiddels bijna in z’n broek deed), het hele gebouw om gelopen en via de ingang terug naar binnen. Om herhaling te voorkomen van dit euvel beneden maar even naar de wc geweest (ja, die bij de catering dus!) en snel terug naar de voorstelling gegaan.

Die gelukkig nog wel bezig was toen we eindelijk terug waren ;-).

Dus ja. Dat. Niks nieuws onder de zon 🤣😉.

©️ Eveline – Maart 2018

Advertenties

Niet heel erg

De jongste van ons drietal, onze zoon, is een lieve schat, doch een hele grote draak. Echt. Hoe verzin je het!

Laatst was’tie stout. En daarmee bedoel ik nagelbijtend-achter-het-behang-plakkend stout. Dus ik sprak mijn zoon streng toe met als afsluiting van mijn betoog;

“Ja Max, mama is nu een beetje boos op jou!”.

Waarna hij begon te glunderen en de bal terug kaatste met;

“Dus je bent niet heel erg boos?”.

©️ Eveline – Maart 2018

Tandje minder!

Onze jongste dochter (Lisa, 6 jaar) is enerzijds een hele grote lieve schat, en anderzijds een heks… of nou ja; heksig! (En jaja, vast iets met een appel en een boom, ik zal het zelf maar zeggen! 😉)

Afgelopen weekend had ze ineens 1 van haar boven (melk-) voortanden in d’r hand. Helemaal trots! Speciaal doosje er voor, tanden fee op bezoek, het hele rataplan compleet.

Mooi. Enfin.

Vandaag kwam ze ietwat zeikerig uit bed. Gaande het ontbijt ging het gelukkig al wel beter maar ze bleef zo’n toontje hebben, ook naar zus-& broerlief, die er op hun beurt ook wat van konden deze ochtend. Ze renden met z’n allen naar boven om hun tanden te poetsen en ik hoorde vanaf beneden, boven een Lisa-explosie. Zucht. Ik vloog richting trap, en Lisa vloog van boven, richting trap.

Halverwege ontmoetten we elkaar en nog voor ze haar mond open kon doen zei ik;

“Zeg dametje, tandje minder alsjeblieft !!!”.

Ze gooide haar hoofd naar achter, begon te gieren en zei;

“Ja, dat klopt natuurlijk!”…

© Eveline – November 2017

Hij maakte er geen punt van!

Onlangs kwam onze zoon Max (3 jaar) met een grote ouderwetse puntenslijper aan zetten. Zo’n zware, zo één met een draai-hengsel. In volle concentratie vroeg hij aan me;

“Mama, wat is dit?”.

Dus ik antwoordde dat het een puntenslijper betrof.

En weg was Max.

Maar niet voor lang, want een minuut later kwam hij terug de keuken in, met diezelfde puntenslijper, en vroeg;

“Mag ik een punt dan?”.

© Eveline – November 2017

Dank je wel lieve Max! 

Eerlijk zullen we alles delen. Een term die mijn kinderen nog niet altijd onder de knie hebben en dan toch zeker niet naar elkaar toe. 

Echter, zowaar gebeurde er een aantal dagen geleden een (bijna-) wonder. Max (3) had het laatste zakje met snoepjes uit de trommel gepakt en Lisa (6) zat vervolgens “opgescheept” met een lolly. En dat terwijl ze zo graag het zakje had gepakt bleek achteraf. Max keek haar met grote puppy ogen aan, pakte een snoepje uit het zakje en liep naar haar toe. 

Hij reikte zijn hand uit, gaf haar het snoepje en zei; 

“Alsjeblieft lieve Lisa!”. 

Geroerd dat ik was, zei ik vervolgens; 

“En dan zeg jij; dank je wel lieve Max!”, 

Waarop Max zich omdraaide, een wenkbrauw optrok samen met z’n schouders, terug naar Lisa keek en zei; 

“Dank je wel lieve Max!”. 

😂😂😂 

© Eveline – November 2017