Opvolging nee/nee sticker… 

Wij hebben geen nee/nee-sticker en tóch krijgen we geen folders in onze handen. 

Hoe dit komt? 

(Hier natuurlijk in scène gezet, maar werkelijk en oprecht al meermaals waargebeurd. En niet alleen met folders trouwens 😆🙊! Kleine boef!) 

© Eveline – Oktober 2017 

Advertenties

(M)Auw! 

Eigenlijk was het van ’s morgens af aan al gejengel. Alles was te lang, te breed, te een beetje van alles. De jongste dochter zat nog het allermeest zichzelf in de weg. Zo’n dagje had zij. En ik. Wij allemaal. 

Toen ik haar haar voor het slapen gaan, wilde kammen en haar elastiekje uit deed, gaf ze een grote brul in de vorm van; 

“Au!!!!!”. 

Ik was er ineens een beetje klaar mee! Dus ik zei geagiteerd; 

“Lisa, hou alsjeblieft op met dat gemauw!”. 

Waarop zij ineens met een twinkeling in haar ogen op keek en zei; 

“Nee mam, ik zei au! Geen mauw!”. 

 
© Eveline – September 2017 

Kinder gehaaidheid. 

Zoals de meeste van jullie weten, ben ik eind januari dit jaar, de Facebookgroep “Zonder honger naar bed” gestart. (Weet je niet wat dat is of waar deze groep voor staat? Klink dan hier voor de blog waar ik over de start van dit project schrijf!) 

Hoe dan ook… nooit had ik gedacht dat het starten van/met dit initiatief nog eens tegen me gebruikt zou worden. 

We zaten met het gezin aan tafel en aten pasta. Voor onze jongste dochter (van 5 jaar) die geen gluten mag, maak ik altijd een apart pannetje met glutenvrije shizzle. Maar die avond zat ze meer met haar eten te spelen dan wat anders en na uiteindelijk, met veel pijn en moeite wel 2 happen, verkondigde ze dat ze vol zat! Ik reageer met; 

“Prima! Vol is vol! Maar dan moet je niet over een half uur aan komen zetten dat je zo’n honger hebt, want dat gaat dus niet door, dan moet je gewoon nú eten. En anders is’t met honger naar bed!”. 

Waarop zij haar wenkbrauwen fronst en zegt; 

“Ik dacht dat jij je inzette voor zónder honger naar bed!”. 

Hallo! Lawyered! 🙈 


© Eveline – Juli 2017 

Moederwoede aangepakt

Afgelopen woensdag waren onze kinderen op oorlogspad. Was er toen geen storm op komst? Amai! Ze vlogen niet alleen in elkaars haren, maar ook in dat van mij. Hey, what did I do??? 😉 Zeker de jongste spuitelf-dochter. Ze was een monster! Meerdere malen die middag kwam het vanuit mijn tenen naar boven. En naar buiten. Je weet wel: moederwoede!

Later de middag luisterde de jongste dochter wederom van geen enkele meter en met zeer verheven stem zei ik:

“Klaar er mee nu!!!! Is er nog niet genoeg boos geweest vandaag?”.

Is er nog niet genoeg boos geweest vandaag???? Terwijl ik die zin uitsprak dacht ik meteen: oh nee toch, wat kraam ik nou weer uit? Enfin, vooral niet gaat hakkelen, want dan kom je helemaal niet meer geloofwaardig over. Dus laten zo, laten zo!

Is er nog niet genoeg boos geweest vandaag?!

Echter, de jongste dochter nam me gelijk tuk door (ietwat té nonchalant) te reageren met:

“Nou uuuuh, WIJ zijn nog niet boos geweest hoor!”.

Zucht.

Toen barstte ik maar in lachen uit en sloten we de middag af met een groepsknuffel. De enige keuze die restte.

Spuit-11-300x300

© Eveline – December 2015

De prinses op het witte paard?

Opa ging te voet zijn oudste kleindochter van school halen en dit samen met de jongste kleindochter en de hond.

Het is een redelijk stuk lopen naar de basisschool en op de terugreis, op zo’n 500 meter van ons huis vandaan, liet onze jongste dochter dramatisch aan mijn vader weten dat ze echt, maar dan ook écht niet meer verder kon lopen. Mevrouw haar voetjes deden zeer.

Opa tilde haar liefkozend op en offerde zich als pakezel op; een 14 kilo wegende drie-jarige, een volle schooltas en een hond aan de lijn. Ach, het ging net.

Plots zette de oudste het echter op een rennen en riep met de wind mee richting haar zusje;

“Wie het eerste thuis is!”.

De jongste dochter keek opa met grote verwachtingsvolle ogen aan en gilde ‘m toen in z’n oren;

“Nou…. hup opa, rennen!!!!”,

gevolgd door een klopje op z’n schouder en een tikje met haar voet.

2015/01/img_6440.jpg

© Eveline – Januari 2015

Boven!

De jongste dochter ging verstoppen.

De oudste ging tellen.

Na “tien” liet ze haar handen voor haar gezicht zakken en vroeg aan mij;

“Mam, weet jij waar Lisa is?”.

Terwijl ik mijn schouders optilde en mijn handen vragend in de lucht zwierde, hoorden we een schel stemmetje vanonder de tafel komen, die ons liet weten;

“Ze is boven!!!!”.

2015/01/img_6272.jpg

© Eveline – Januari 2015

Of het mocht!

Zoals bij mijn vaste lezers inmiddels wel bekend is, is onze jongste dochter nogal een hittepetit. Wel een ontzettend lief hittepetitje hoor, met het hart op de goede plaats! Maar nu kwamen wij er onlangs achter dat ze er ook totaal geen moeite mee heeft, om mensen voor haar karretje te spannen. En dat met 3 jaar!

De twee dochters waren boven braaf aan het spelen, toen de oudste plots met het bovenstel van haar speelkeuken af kwam zetten in de woonkamer. Het is nogal een robuust stuk speelgoed, dus ze had er best moeite mee gehad om dit van boven naar beneden te sjouwen. Lichtelijk hijgend stond ze hier vervolgens dus mee beneden en vroeg;

“Mogen we met het keukentje beneden spelen?”.

Omdat we bijna barsten in het speelgoed wat beneden staat, was ons antwoord (nog net niet in koor);

“Nou, nee hoor. Beneden genoeg speelgoed, dus speel er op je kamer maar mee, waar die stond!”.

Ze droop af en terwijl ze de groots mogelijke moeite deed om met het keuken-bovenstel-en-al terug naar haar zolderkamer te komen, hoorden we de jongste dochter van boven hard en doordringend vragen;

“Én……. mag het?”.

2015/01/img_6145.jpg

© Eveline – Januari 2015