Quote of the week ~ •49

© Eveline – December 2017

Advertenties

Tandje minder!

Onze jongste dochter (Lisa, 6 jaar) is enerzijds een hele grote lieve schat, en anderzijds een heks… of nou ja; heksig! (En jaja, vast iets met een appel en een boom, ik zal het zelf maar zeggen! 😉)

Afgelopen weekend had ze ineens 1 van haar boven (melk-) voortanden in d’r hand. Helemaal trots! Speciaal doosje er voor, tanden fee op bezoek, het hele rataplan compleet.

Mooi. Enfin.

Vandaag kwam ze ietwat zeikerig uit bed. Gaande het ontbijt ging het gelukkig al wel beter maar ze bleef zo’n toontje hebben, ook naar zus-& broerlief, die er op hun beurt ook wat van konden deze ochtend. Ze renden met z’n allen naar boven om hun tanden te poetsen en ik hoorde vanaf beneden, boven een Lisa-explosie. Zucht. Ik vloog richting trap, en Lisa vloog van boven, richting trap.

Halverwege ontmoetten we elkaar en nog voor ze haar mond open kon doen zei ik;

“Zeg dametje, tandje minder alsjeblieft !!!”.

Ze gooide haar hoofd naar achter, begon te gieren en zei;

“Ja, dat klopt natuurlijk!”…

© Eveline – November 2017

Hij maakte er geen punt van!

Onlangs kwam onze zoon Max (3 jaar) met een grote ouderwetse puntenslijper aan zetten. Zo’n zware, zo één met een draai-hengsel. In volle concentratie vroeg hij aan me;

“Mama, wat is dit?”.

Dus ik antwoordde dat het een puntenslijper betrof.

En weg was Max.

Maar niet voor lang, want een minuut later kwam hij terug de keuken in, met diezelfde puntenslijper, en vroeg;

“Mag ik een punt dan?”.

© Eveline – November 2017

Dank je wel lieve Max! 

Eerlijk zullen we alles delen. Een term die mijn kinderen nog niet altijd onder de knie hebben en dan toch zeker niet naar elkaar toe. 

Echter, zowaar gebeurde er een aantal dagen geleden een (bijna-) wonder. Max (3) had het laatste zakje met snoepjes uit de trommel gepakt en Lisa (6) zat vervolgens “opgescheept” met een lolly. En dat terwijl ze zo graag het zakje had gepakt bleek achteraf. Max keek haar met grote puppy ogen aan, pakte een snoepje uit het zakje en liep naar haar toe. 

Hij reikte zijn hand uit, gaf haar het snoepje en zei; 

“Alsjeblieft lieve Lisa!”. 

Geroerd dat ik was, zei ik vervolgens; 

“En dan zeg jij; dank je wel lieve Max!”, 

Waarop Max zich omdraaide, een wenkbrauw optrok samen met z’n schouders, terug naar Lisa keek en zei; 

“Dank je wel lieve Max!”. 

😂😂😂 

© Eveline – November 2017 

(M)Auw! 

Eigenlijk was het van ’s morgens af aan al gejengel. Alles was te lang, te breed, te een beetje van alles. De jongste dochter zat nog het allermeest zichzelf in de weg. Zo’n dagje had zij. En ik. Wij allemaal. 

Toen ik haar haar voor het slapen gaan, wilde kammen en haar elastiekje uit deed, gaf ze een grote brul in de vorm van; 

“Au!!!!!”. 

Ik was er ineens een beetje klaar mee! Dus ik zei geagiteerd; 

“Lisa, hou alsjeblieft op met dat gemauw!”. 

Waarop zij ineens met een twinkeling in haar ogen op keek en zei; 

“Nee mam, ik zei au! Geen mauw!”. 

 
© Eveline – September 2017