Quote of the week ~ •42 

😋 Been there, had that! 😋 


© Eveline – Oktober 2017 

Advertenties

(M)Auw! 

Eigenlijk was het van ’s morgens af aan al gejengel. Alles was te lang, te breed, te een beetje van alles. De jongste dochter zat nog het allermeest zichzelf in de weg. Zo’n dagje had zij. En ik. Wij allemaal. 

Toen ik haar haar voor het slapen gaan, wilde kammen en haar elastiekje uit deed, gaf ze een grote brul in de vorm van; 

“Au!!!!!”. 

Ik was er ineens een beetje klaar mee! Dus ik zei geagiteerd; 

“Lisa, hou alsjeblieft op met dat gemauw!”. 

Waarop zij ineens met een twinkeling in haar ogen op keek en zei; 

“Nee mam, ik zei au! Geen mauw!”. 

 
© Eveline – September 2017 

Hoe weten zij dat nou? 

We waren met z’n allen uit eten en onze jongste dochter (5 jaar) wilde bij het eten graag een fristi. Bon. De serveerster zette de fristi voor haar neer en met een diepe frons bekeek ze het etiket. 

“Mama, wat staat hier op?”. 

Dus ik antwoordde met: 

“Lisa is een heel gek meisje!”. 

Ze deinsde terug, keek me met grote ogen aan en lispelde vervolgens: 

“Hoe weten zij dat nou weer?”. 


© Eveline – Augustus 2017 

Iets met hoge hartslag

Even serieus. Spinnen en ik… we matchen heus uitstekend, zolang het op gepaste afstand is. En dan heb ik het over die zwarte grote joekels hè. Niet over hooiwagens, of over van die kleine spinnetjes. Die pak ik zo op en ik zet ze buiten, dat is geen probleem. Nee, ik heb het over die harige zwarte monsters die tussen juli en september (meestal onzichtbaar) in je huis krioelen.

Onzichtbaar is wat het had moeten blijven.

 

Toen ik donderdagavond laat op de avond wilde douchen en mijn shirt uit trok, voelde ik net onder mijn nek iets kriebelen. Ik keek naar beneden en zag ineens een WALGELIJK grote spin zich manoeuvreren over mijn angstig geworden tere huidje.

Ik zweer dat ik nu denk te weten hoe het voelt om een rolberoerte, een tia en verstikkingsdood in één keer te hebben. Een bijna dood-ervaring is wat het was. Ik werd volkomen spastisch en daarbij aansluitende geluiden vielen mij ten deel. Voor degene die net met zijn of haar hondje voorbij ons huis liep zal wel gedacht hebben: dat zijn rare sex geluiden! Even blijven staan dan maar! 😉 😛

Enfin, ik sloeg het immens grote gedrocht van mij af, zag ‘m op de vloer en ik rende hijgend als een ongeleid projectiel naar onze slaapkamer, alwaar ik dansend en rond mij heen meppend, mijn haar naar voor gooide. Stel je voor dat ze in tweetal werken. Hier en daar kwam er nog een brul uit en met bevende handjes liep ik terug naar de badkamer. Daar zat hij. Trots te wezen. Met een hartslag van minimaal 300 bpm maakte ik een foto. Of nou ja, dat probeerde ik dan toch. Volledig bewogen, but this was the best I could do.

Fuckinspin

Mijn man sliep op de vrachtwagen die avond, dus die kon ik niet om hulp vragen. En de politie bellen voor een grote spin is ook weer zo wat ;-). Ik heb maar gewoon gedouched, zonder te knipperen de spin in de gaten houdend, en ben daarna snel naar bed gevlucht.

De ochtend daarna vertelde ik mijn kinderen in geuren en kleuren het verhaal. Ze waren enorm onder de indruk. Mama had het gevecht met een dergelijk monster overleefd. Ik was de held van de dag.

Toen mijn vader vrijdagavond bleef eten, vertelde ik het verhaal ook aan hem. Mijn vader grapte:

“Dus je hartslag ging meer omhoog dan tijdens je huwelijksnacht?!”.

Ik antwoordde bevestigend, wat namelijk het enige juiste antwoord was. 😉

Carmen fronste haar wenkbrauwen en ging zich ineens in het gesprek mengen:

“Wat was er dan mama?”.

Ik keek haar verbaasd aan en zei:

“Ja wuuf, dat heb ik je vanmorgen toch verteld, over die ENORME spin???”.

Zegt zij:

“Nee, ik bedoel tijdens jullie huwelijksnacht!”.

FluitendGezichtje

© Eveline – Juli 2017