Precies dat! 

Onze jongste dochter Lisa (6 jaar) had… zo een dagje. Zo’n dag dat alles niet goed was. Alles was te lang en te breed en ja was nee en nee was ja. En niks er tussen in. 

Als ouder probeer je daar op zo’n juist mogelijke manier mee om te gaan. 

Tot je het zat bent en er wat uit floept waar je achteraf gezien geen steek mee verder komt, sterker nog; je geeft je kind een joker. 

Ik had de tafel gedekt en ik riep het gezin aan tafel. Iedereen kwam zitten, behalve Lisa. Toen het maar bleef duren hoorde ik mezelf streng zeggen tegen haar: 

“Als je nou niet aan tafel komt zitten, dan krijg je geen eten!”, 

waarop zij onmiddellijk antwoordde;

“Mooi, ik wil ook helemaal geen eten, want ik lust geen spruiten!”. 

Dus. Shit. 😂🙈 

© Eveline – Oktober 2017 

Advertenties

Opvolging nee/nee sticker… 

Wij hebben geen nee/nee-sticker en tóch krijgen we geen folders in onze handen. 

Hoe dit komt? 

(Hier natuurlijk in scène gezet, maar werkelijk en oprecht al meermaals waargebeurd. En niet alleen met folders trouwens 😆🙊! Kleine boef!) 

© Eveline – Oktober 2017 

Hoe dan ook; goed gedaan! 

Terwijl ik de borden voor het avondeten uit de kast aan het pakken was, gilde onze zoon Max (2 jaar) dat hij dat ene rode bord wilde. Dus ik pakte het bord wat hij bedoelde, en gaf het aan ‘m. 

Met grote ogen keek hij van mij naar het bord en terug. En hij zei; 

“Dat bord is kapot!”. 

Dat klopte. Gedaan door hemzelf. In een woeste bui flikkerde hij het zo van z’n kinderstoel af. Dus ik zei op mijn beurt; 

“Ja, Max! En wie heeft dat gedaan?”. 

Waarop hij antwoordde; 

“Lisa!”.

Ik liet ‘m weten dat niet Lisa, noch zijn oudste zus de boosdoener waren, maar louter hijzelf! 

Waarop hij nog eens naar het bord keek en concludeerde;

“Nou mama, ik heb het wel goed gedaan dan!”. 😆🙈 


© Eveline – Mei 2017 

Telde niet!

Toen we vanmiddag in de auto zaten, verkondigde onze jongste dochter Lisa (4 jaar) dat zij, en ik citeer: “Alles weet!”. Op mijn vraag van wát zij dan alles weet, antwoordde ze:

“A-jah; van alles. Ik weet alles, van alles. Echt, geen grap. Dat weet ik ook al! Dat dat geen grap is!”.

Met open mond en gespitste oren, hoorden wij dit relaas aan en het was even stil. De oudste dochter (8 jaar) verbrak de korte stilte door er onmiddellijk een vraag tegen aan te knallen. And just as I suspected werd het een rekensom:

“Oh ja… weet jij alles? Wat is 9 x 7 dan?”.

Een vraag die zij zelf amper kan beantwoorden, laat staan haar 4-jarige zusje.

Lisa trok een wenkbrauw op en keek mij (via de achteruitkijk-spiegel) met puppy ogen aan. Maar ze redde zich er vervolgens prima uit, door theatraal te reageren met:

“Ja, tttttt, dat soort dingen WÍL ik helemaal niet weten! Telt niet!!!!”.

Loesje11

© Eveline – Juni 2016

Reverse psychology?

De dochters (8 & 4 jaar) lagen gister wat overhoop met elkaar. Op een gegeven moment kwam de jongste huilend naar me toe met de mededeling dat haar grote zus haar geschopt had.

“HO!!!! Maar wacht eens even…” zei die grote zus op haar beurt,

“Zij schopte mij als eerste!”.

Met opgetrokken wenkbrauw keek ik naar de jongste dochter. Het huilen was meteen over en ze verzuchtte een aantal “Ja”-s en stond ineens met een houding die zei: ja maar jongens, denk nou toch eens een beetje mee!

Het was even stil en ze verbrak uiteindelijk de stilte door er kordaat aan toe te voegen:

“Luister eens hier, ik schopte haar, omdat ik er zeker van was dat ze me terug zou schoppen. Makkelijk zat!”.

En daarmee was blijkbaar, de kous af! 😉

Baby

© Eveline – April 2016

(Afbeelding verkregen via Google!) 

Links!

Toen onze oudste dochter voor het tweede uur achtereen achter de laptop zat (lekker cosy op de bank) en ik met versnaperingen af kwam, keek ze nog niet op of om toen ik het bakje fruit naast de laptop op de leuning zette. Geagiteerd zei ik tegen haar;

“Laat die laptop nou toch eens links liggen!”.

Ze pakte ‘m om, en zette hem links naast zich neer.

Mission accomplished?  😉

download (2)

© Eveline – April 2016

Wie niet horen wil…

Ze was boos op hem. Onze 4-jarige dochter Lisa, op haar 1-jarige broertje Max. Hij zette namelijk steeds de televisie uit, terwijl zij net naar haar favoriete programma aan het kijken was: Alvin and the chipmunks (zouden we ons om haar programma-keuze zorgen moeten maken? 😉 ). Enfin, gék werd ze ervan. Ik hoorde haar grote brullen geven! Broertje-lief was echter niet onder de indruk van het stemverhef van zijn zusje en gaf harde lachkreten.

Op het moment dat ik vanuit de keuken terug de woonkamer in liep hoorde ik een harde pets, gevolgd door een huilend jongetje. Ik kreeg ze allebei in het vizier en Lisa stond met haar handen in haar zij, tevreden naar de (nog-altijd-aan-staande=) televisie te kijken. Max huilde en hield zielig zijn handje omhoog… dat rood geworden was. Lisa trok een wenkbrauw op en ik zag, dat ze mij in haar ooghoek zag. Zonder op te kijken liet ze me weten:

“Ja, ik heb hem meermaals (echt letterlijk wat ze zei; meermaals!) gewaarschuwd, maar het stoute mannetje wil niet luisteren. Tja, dan moet ‘tie het maar voelen!”.

Yo!

Vier jaar, mensen…

Vier jaar!

Dat is de toekomst van Nederland, als het aan Lisa ligt; wie niet horen wil…. 😉

FotoVoorBlog1

© Eveline – Januari 2016