In huis! – Het aanrecht (plog).

Welkom bij de eerste blog in dit nieuwe item: IN HUIS !! Een item waar in ik jullie een kijkje geef in óns huis. Nieuwe dingen, bestaande dingen, opgeruimde dingen, rommelige dingen, etc.! Dus: welkom In(ons)Huis. De eerste zal voornamelijk bestaan uit te bekijken foto’s. Een picture blog: een plog.

Deze eerste keer komt ‘aan tot z’n recht’: het aanrecht. Lang hebben wij een midden hout-kleurig aanrechtblad gehad. Totaal prima, ware het niet dat de keukenkraan helemaal los kwam te zitten. Son of a ***** !! Dit ging (uiteraard; it’s ús!) van kwaad tot erger, tot we er op een gegeven moment een houten-blokje om moesten bouwen (we, als in: mijn man) want anders kon hij niet eens meer gebruikt worden en zakte de kraan met grote regelmaat half naar beneden. En ik haat niet alleen klussen, ik kan het ook gewoon niet. Na een tijdje zo te hebben “gelopen” (want mijn man is absoluut een held met wél 2 geniaal rechter handen, máár….. zoiets kan best even op zich laten wachten en dus als iets het niet meer doet in huis, ofwel met een gebruiksaanwijzing, dan breien wij daar gewoon omheen tot een leefbaar fenomeen, nó problem), werd gelukkig op een mooie zaterdag in november een nieuw aanrechtblad gekocht. EEN HELE MOOIE! Een white wash keukenblad. Was meteen verliefd.

Maar dan hè…. ;-).

Een korte foto-reportage van begin tot eind…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En helemaal happy met het resultaat :-D. Dus nu kunnen we er weer even tegen aan :).

Leuk dat jullie de moeite namen om mee te kijken, bij deze eerste “In Huis”.

Graag tot het volgende onderwerp in “In huis!”, die dan zal gaan over het zelf in elkaar zetten van een (trip trap-) kinderstoel. En met zelf bedoel ik werkelijk IK ZELF !!! Oh yeah !!!! Tot de volgende (eerste zondag van de nieuwe maand!).

Prettige dag verder!

FullSizeRender (1)

© Eveline – December 2017

Advertenties

Niet leuk!

Onze vrije weken zitten er helaas weer op en vanaf deze week zijn zowel mijn man als ik weer aan het werk (kids nog 1,5 week vrij). Onze vakantie heeft in het teken gestaan van verbouwen, daar wij de hele eerste verdieping onder handen hebben genomen (daarover komt later nog een blog). 

Verbouwen… het is nooit leuk eigenlijk. Bij ons gaat het standaard gepaard met gigantische bende, blauwe duimen en ruzie. Maar enfin, het resultaat mag er (bijna) wezen en dan weet je waar je het voor gedaan hebt 😃. 

Onze dochters vermaakten zich (of het nou mooi- of bamis weer was) gelukkig goed buiten. Met de buurkindjes werd er gezellig gespeeld en werkelijk; je had er in principe geen kind aan. Behalve…. het enige behoorlijk hinderlijke wat ze wél deden, was aanbellen. En dan denken jullie; ja, nou en? Maar ze belden aan, met de volgende 3 punten in achtneming:

A. Voor absoluut niks. Een scheet. Een haar in hun mond. Een vlieg op hun haar. Pijn in de linker neusvleugel. 

B. Terwijl de poort en de achterdeur open stonden!!! 

C. Ze wisten dat wij tot over onze oren in de puin zaten en aan het schuren, boren, drillen waren. 

De eerste paar keer doe je uiteraard gewoon open en vermeld je vriendelijk dat ze gewoon langs achter kunnen komen met precies datzelfde verhaal en dat het niet handig is de voordeur open te doen met natte verf-klauwen. Ze zouden zich er aan houden. Echt! Ja echt! Nu echt. Jaaaaah, maar dit keer écht! 

Twee minuten later…. de bel. Wel god-nonde-djuh 😠. In mijn meest charmantste outfit (lees; een oude pyjama onder de schuursel en verf) stevende ik op de voordeur af. Ik zag onze oudste dochter grijnzend door de brievenbus kijken. Ik trok wild de deur open en terwijl ik dat deed bulderde ik; 

NIET LEUK!!!!!!!!!“. 

En toen stond ik oog in oog met de postbode. 

Hoi! 

De oudste schoof met Michael Jackson-stapjes naar achter en kwam bijna niet meer bij van het lachen. De postbode keek me met grote, maar vooral bange ogen aan. 

Toen ik begon uit te leggen dat dit relaas niet voor hem bedoeld was, maar voor mijn kinderen, maakte dat er alles behalve beter op. In mijn outfit. Met m’n haar op half zeven. 

Niet leuk! 

Ach, achteraf konden we er om lachen. 

Maar de postbode…. Hij heeft vermoedelijk nog nachtmerries 😜😉. 

  
© Eveline – Augustus 2015